Teelballen van een zwaardvis

swordAl mijn hele leven droom ik heftig, maar sinds mijn 42e verjaardag werd het nog intenser. Ik was nu zelfs in staat mijn lichaam te verlaten en me aan de andere kant van de oceaan op te houden, op 42nd Street in Manhattan, meestal rond een uurtje of acht ‘s avonds. Het was er dan gezellig druk met mensen die een bezoekje brachten aan één van de vele theaters in deze voormalige hoerenbuurt van New York. Afgelopen nacht zag ik heel duidelijk 08:00 PM op een groot billboard staan. Voor mij was dit hét bewijs dat ik er rond acht uur ’s avonds ook daadwerkelijk was.

De radiowekker wekte me met een luid geruis. AYGT383, dat was de nummerplaat van de taxi die ik vannacht op het laatste moment nog zag wegrijden. Meteen sprong ik uit bed en schreef het nummer op de achterkant van een rekening. Dit was een nog sterker bewijs dan die tijdsaanduiding op dat reclamebord.
“Tja, dat met die kentekenplaat kunnen we natuurlijk laten nagaan, maar ik vrees dat we daar niet veel mee opschieten.”
Ik keek mijn huisarts begrijpend aan, hoewel ik niet helemaal begreep wat hij bedoelde. Wat nu? Ik voelde me opeens moe en had geen zin om hem ervan te overtuigen dat ik wel degelijk op twee plaatsen tegelijk was. Met “ik” bedoel ik dan niet mijn lichaam maar de “ik” die in dat lichaam huist. Dat lichaam zet ik nu bijvoorbeeld in om dit verhaal te schrijven. Zonder mijn lichaam zou dat onmogelijk zijn. Daarom is het me ook nooit gelukt om iets te schrijven als ik in Amerika was. Er was immers geen lichaam voorhanden. Desalniettemin voelde ik me in New York net zo levendig als hier ten lande. Als ik daar tegen een deur stootte, deed dat net zo veel pijn als hier. Ik worstelde alleen met de vraag hoe het mogelijk was dat ik ’s nachts gewoon ergens anders kon zijn, op een plek waar je normaal gesproken acht uur voor nodig hebt om er te komen. Op internet zocht ik naar mensen met soortgelijke ervaringen. Iemand adviseerde me om ’s nachts een camera in de kamer te zetten en alles op te nemen. Dat vond ik te ver gaan.

“Maar als u zich er erg ongerust over maakt, dan kan ik u Nitrazepam voorschrijven, zodat u rustiger slaapt.”
Ik schudde lichtjes met mijn hoofd om duidelijk te maken dat ik zeker wist dat zoiets niet de oplossing was.
“Nee, laat maar”, zei ik. “Ik kom er wel uit.”
Ik gaf de man een hand en liep de spreekkamer uit. Een slaappil, wat een rare arts. Was ik er maar nooit naar toe gegaan.

“En daarom vlieg ik volgende week naar New York”, zei ik in het trapportaal tegen mijn buurvrouw Anneke, een 55-jarige gescheiden huisvrouw die zich wèl interesseerde voor mijn verhaal.
“Kom even een bakkie doen, “ zei ze. Dat vroeg ze alleen als ze nieuwsgierig was naar wat ik allemaal te vertellen had. Zoals nu dus. Of ze mijn verhaal ook geloofde, dat betwijfelde ik. Maar daar ging het helemaal niet om. Ik was blij dat er iemand luisterde naar mijn verhalen over de nachtelijke reizen naar de andere kant van de wereld.

New York airport. Eindelijk was ik in de stad waar ik per se wilde zijn. Dit keer met mijn lichaam er bij. Het voordeel is dat je er zonder lichaam veel sneller bent, maar het heeft natuurlijk ook z’n beperkingen. Nu kan ik, als ik dat wil, ook zaken opschrijven die me opvallen. Voor 15 dollar nam ik een bus naar Manhattan. Mijn hotel lag aan de 42 West 35th Street.
De tweede avond in New York moest het gebeuren. Het hotel lag in een lawaaierige buurt en ik moest me daarom extra goed voorbereiden op dit grote experiment. Vannacht zou ik proberen om vanuit New York naar Amsterdam te reizen en mijn lichaam in New York achter te laten. Mijn buurvrouw in Amsterdam was op alles voorbereid. Ze wist dat ik van plan was om vannacht naar de flat in Amsterdam oost te reizen en dat ik zou proberen bij haar aan te bellen. Eerst vond ze het een eng idee.
“Midden in de nacht en dan moet ik de deur open doen? Voor hetzelfde geld staat er een overvaller die een mes in m’n buik steekt.”
Later kwam ze op het idee om voor die bewuste nacht haar vriend Herman eens te vragen, een man die in de flat aan de overkant woonde. Ze hadden een latoka relatie (lat op korte afstand) waarbij hij soms een paar dagen bij haar verbleef en andersom. Ze was blij dat hij tijd had. Hij vond het wel leuk en spannend. Daarom belde hij een bevriende verslaggever van een Amsterdamse krant om getuige te zijn van dit gebeuren.

Ik lag nog steeds op bed en mediteerde. De omgevingsgeluiden rondom het hotel stierven langzaam weg. Ik voelde een licht fluwelen rust over me heen komen. In Amsterdam, waar het zes uur later was, zat Anneke’s vriend op de bank voor de televisie en dronk zijn vierde biertje. De verslaggever dronk espresso, omdat hij dit nuchter wilde meemaken. Herman controleerde of de camera het deed en keek zo nu en dan naar de voordeur. Ik bevond me nog aan de andere kant van de oceaan, half in slaap. Ik voelde me lichter en lichter worden. Met een lichte zucht in mijn rug leek het alsof ik opeens werd weggeblazen. Het was donker en voor ik er erg in had stond ik opeens op de stoep voor de flat in Amsterdam oost. Ik keek meteen naar boven, naar mijn eigen woning. Daarna liep ik dwars door de voordeur van de flat de trap op en stond even later voor de deur van mijn buurvrouw. Het ging allemaal zo snel. Voordat ik het wist had ik al op de bel gedrukt en zag ik Anneke’s vriend in de deuropening staan. Hij fotografeerde en riep mijn naam. Ik lachte maar hij scheen mij niet te zien.
“Ben je er? Hé..wacht even…..wat zou ik zeggen? Teelballen van een zwaardvis!! Hoor je, teelballen van een zwaardvis!!”
Ik had het gehoord! Hij zei ‘Teelballen van een zwaardvis’.

De wekker in New York haalde me terug in mijn lichaam. “Teelballen van een zwaardvis”, schreef ik direct in mijn agenda. Het waren die woorden die ik me herinnerde. Dit was echt ongelooflijk. Als hij dat echt gezegd zou hebben, dan had ik het bewijs. Een paar uur later belde de verslaggever me op. Ik las de zin voor die ik in mijn agenda had gezet.
“Dit is ongelooflijk”, hoorde ik aan de andere kant van de lijn. “Dat kun je niet verzonnen hebben. Ik heb Herman met opzet iets laten zeggen wat je nooit kunt raden of weten.“
De volgende dag stond ik op de voorpagina van een Nederlands dagblad en stroomde mijn mobiele telefoon vol met uitnodigingen van radio- en televisieprogramma’s. J.F. Kennedy sprak ooit de legendarische woorden ‘Ich bin ein Berliner.’ Ik zou de geschiedenis in gaan met de fabelachtige woorden ‘teelballen van een zwaardvis.’

(Dit verhaal verscheen eerder in literair tijdschrift Schoon Schip)

Advertenties

One thought on “Teelballen van een zwaardvis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s