Eindpunt Pankow

pankowVandaag was ik weer eens op U-Bahn station Pankow. Je ogen doen pijn als je te lang naar de hagelwitte tegelwanden kijkt. Jee, wat was dit station weer super schoon. Deze plek is in de verste verte niet te vergelijken met bijvoorbeeld Hallesches Tor of Neuköln. Je waant je overal behalve in Berlijn. Het heeft iets weg van een wasstraat, zeker als je ziet hoe de lege wagons uit het donker aangereden komen, klaar voor hun rit door Berlijn. Ondergronds rijden we naar de Vinetastraße en dan opeens is daar het daglicht. Links en rechts verkeer. We zijn toch in Berlijn! Hoe heerlijk is het als deze metro dan langzaam naar boven rijdt, alsof je in een achtbaan zit. Je kijkt naar beneden en denkt “wat een drukte”. De volgende halte is Schönhauser Allee, tijd om uit te stappen en af te dalen naar het leven van alledag. Met een beetje fantasie is dit stukje U-Bahn altijd weer een mooie belevenis.

Lekker retro

De bondspresident is afgetreden. Enkele Duitse kennissen van mij zien Joachim Gauck het liefst als opvolger van Wullf. Of, als het even kan, liever een koningshuis. Dat gedoe met die bondpresidenten zijn ze langzaamaan zat. Ze willen gewoon iemand die reclame maakt voor Duitsland, die mensen ontvangt en die zich verder niet met politieke zaken bezighoudt.

“Dan heb ik liever een koningshuis zoals bij jullie in Nederland”, hoor ik daarom wel vaker. Interessant, omdat veel Nederlandse tegenstanders van het koningshuis weer voor een bondspresident pleiten. Het koningshuis kost dan wel veel geld, maar dat geldt ook voor de Duitse bondspresident. Iedere bondspresident in Duitsland ontvangt levenslang het volle salaris van ongeveer 199.000 euro. Momenteel betaalt de Duitse belastingbetaler de complete salarissen van Walter Scheel, Richard von Weizsäcker, Roman Herzog, Johannes Rau, Horst Köhler en – nieuw in het groepje “oud gedienden” – Christian Wulff. Dat is natuurlijk ook niet mis. “Een keizer zou ook een optie zijn” , hoorde ik laatst iemand zeggen. Waarom ook niet? Lekker retro!

Wulff int zijn leven lang 199 000 euro per jaar

Visuele stadsvervuiling

AGB
Vandaag kreeg ik een sms van de Berlijnse bibliotheekcentrale; mijn boek ligt klaar in de Amerika-Gedenkbibliothek (AGB) in Kreuzberg. Het bibliotheeksysteem in Berlijn is goed geregeld. Voor slechts 10 euro per jaar kan je van alle bibliotheken gebruik maken, inclusief de AGB. Daarnaast kan je online de uitleentermijn van de boeken zelf verlengen. Het boek dat in de AGB voor mij klaar lag, had ik online besteld.

Het betrof een inleesexemplaar uit 1910, dat na mijn bestelling uit een magazijn ergens aan de rand van de stad gevist moest worden. Dat vertelde de dame van de AGB mij vorige week, toen ik tevergeefs de bibliotheek bezocht. Ik kreeg wel uitgebreid les in de wonderlijke wereld van de digitale bibliotheek, waarin je bijvoorbeeld kunt kiezen of je per email of per sms geïnformeerd wil worden over gedane bestellingen.

Alkis
Bij U-Bahnhof Hallesches Tor trof ik een grotere groep zwervers c.q. alcoholisten aan. Ik had ze al een tijdje niet gezien. Hier in Prenzlauer Berg zijn het toch vooral de kinderwagens die het straatbeeld bepalen. De “Alki’s” bij Hallesches Tor vond ik op een of andere manier wel sympathiek. Logge mannen die op een bank hangen, zo nu en dan brullen, hun honden knuffelen, bier drinken en bij tijd en wijle een boer laten. Het had iets weg van een moderne toneelopvoering, hoe droevig de leefomstandigheden van de acteurs ook zijn.  Ik heb nooit problemen met dit soort taferelen.

Onderbroek
Waar ik veel meer problemen mee heb, is dat vandaag de dag David Beckham overal in zijn onderbroek opduikt. Kan dat niet wat minder?! Op billboards, in bushokjes, overal Beckham in zijn onderbroek. Ik kan het eerlijk gezegd niet meer zien. Dat is een vorm van visuele stadsvervuiling die wat mij betreft aan banden gelegd mag worden. Op enkele jonge meisjes na heb ik het idee dat een heleboel mensen in Berlijn er net zo over denken. Als je hier als toerist de stad betreedt, denk je dat Beckham iets met Berlijn te maken heeft, dat hij vanavond ergens in zijn onderbroek optreedt of iets dergelijks. Gelukkig is dat niet het geval.