Ademnood

braNa een week afwezigheid loop ik weer het Indiase restaurant bij mij aan de overkant binnen, met als lekker vooruitzicht een middagmenu. De serveerster lacht vriendelijk en wil bewijzen dat ze mij nog goed kent. In gebrekkig Duits vraagt ze of ik weer chika en iets wat ik niet versta wil hebben. Ik knik uit beleefdheid ja.
„Perfect“, zeg ik er nog bij, terwijl ik geen idee wat ik nu bestel. Immers, bij mijn laatste twee of drie bezoeken was zij er niet en nam de kok mijn bestelling op. Ik verheug me op een Mango Lassi, want volgens mij zei ze zoiets. Nee, niet goed verstaan, ze zet een glas Yogi thee op tafel. Dat heb ik  in een ver verleden eens bij haar besteld. Ik protesteer niet, daarvoor is het te laat. Ik weet dat ik in ieder geval een kop kerriesoep krijg, want die zit standaard in het menu. Na de soep komt een groot bord met rijst, groenten, stukjes kip en kerriesaus op tafel. Dat is een lekkere verrassing.

Ik ben de enige gast. De kok komt uit de keuken en neemt plaats aan een tafeltje, niet al te ver bij mij vandaan. Hij puft en puft. Daarna neemt een jonge jongen aan het tafeltje van de kok plaats. Hij zit tegenover hem. Het is één van de koeriers van het restaurant, dat ook alle maaltijden en drankjes bij de gasten in Kreuzberg en omgeving naar huis brengt. De jongen kijkt bezorgd, de kok wanhopig. Hij zucht weer, slaat met zijn arm tegen een onzichtbare vlieg en straalt een enorme onrust uit. Iets is er aan de hand, dat is duidelijk. Ik vermoed dat het enorm druk is in de keuken en dat hij het echt helemaal heeft gehad. Opeens staat de kok op en loopt snel naar buiten en dan weer naar binnen. De serveerster praat met de jonge jongen. Ik versta niet alles. De serveerster lijkt me wel iemand die de situatie kan redden, hoewel het mij nog een raadsel is wat er te redden valt. Ze noemt de naam van het nabij gelegen U-Bahnstation en spreekt over een ziekenhuis. De jongen springt op. Net niet rennend maar wel pijlsnel loopt hij met de zwaar ademende kok naar een kleine auto, ze springen erin en scheuren met piepende banden weg. Ik ben weer alleen met de Indiase serveerster.

„Problemen met adem“, zegt ze. Ze beweegt haar handen voor haar borst op en neer om duidelijk te maken wat ze bedoelt.
„Niet goed. Nu naar het ziekenhuis,“ vervolgt ze.
„Dat is gevaarlijk“, zeg ik. „Ziekenhuis is goed“. Raar, als iemand met mij gebrekkig Duits spreekt, dan pas ik me direct aan en spreek ook gebrekkig Duits terug.

Vijf minuten later opnieuw actie. Voor de deur parkeert een busje van de Berlijnse brandweer. Het blauwe licht op het dak van de wagen straalt alle kanten op, ook in de richting van het restaurant. Ik voel me opeens figurant in een Tatort-aflevering. De bijrijder stapt als eerste uit de bus. Hij rekt zich uit, opent een zijklep van de bus en haalt er een rugzak uit met het opschrift „Eerste Hulp“. De bestuurder is inmiddels ook uitgestapt. In zijn linkerhand bungelt een zuurstofflesje, in zijn rechterhand klemt een schrijfbord met daarop een stapel formulieren. Ik heb geen idee waarom ze zo enorm traag te werk gaan. Ik neem aan dat ze een melding hebben gekregen over iemand in ademnood. Ze draaien nog net geen shaggie voordat ze op hun dode gemak de zaak binnen slenteren, alsof ze hier de meterstand op moeten nemen.

De serveerster legt uit dat de patiënt niet zo lang kon wachten en dat hij al naar het ziekenhuis is. Jut en Jul van de Berlijnse brandweer knikken en verlaten de zaak net zo traag als ze gekomen zijn. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Zo heb ik ook nog nooit gezien dat deze jongens hun 112-wagens gewoon op de officiële website van de stad én de brandweer als gebruikte wagen te koop aanbieden, met de mededeling dat je de sirene en het knipperlicht er niet bij krijgt. UPDATE: Het is inmiddels ruim twee jaar later en iemand heeft dit bericht vandaag (22-12-2015) gelezen. Daarbij heeft hij of zij vastgesteld dat de link naar de site met gebruikte wagens niet meer bestaat. Ik heb nog even gezocht, maar de verkoop van de wagens bleek een tijdelijke actie. Dat las ik in de Bildzeitung, de link naar dat bericht doet het nog wel.

De moraal van dit verhaal: voel je je onwel in Berlijn, zoek zelf het dichtstbijzijnde ziekenhuis en bel alleen 112 als het niet écht spoedeisend is.

Nieuwe zonneactiviteit

zonfotoZoals andere mensen het weerbericht of de aandelenkoersen volgen, zo let ik zo nu en dan op de bewegingen van en rondom de zon. Vandaag las ik iets bijzonders. Nee, de wereld vergaat niet en er is geen reden voor paniek. Het is alleen interessant om te weten dat er zaterdag twee enorme zonnevlekken werden waargenomen, die op vrijdag nog niet bestonden. Ze hebben ook een naam, te weten zonnevlek AR1726 en AR1727.

AR1726 groeit het snelst en is daarmee het meest actief. Het raast met zonnevlam klasse C (kleine uitbarstingen die nauwelijks invloed hebben op de aarde) naar het noordelijk halfrond van de zon en lijkt in staat om zelfs zwaardere M-klasse erupties (dit zijn matige uitbarstingen, die rond de polen korte perioden van uitval van de radioverbindingen kunnen veroorzaken) te produceren. Vanwege de centrale positie van de zonnevlek op de zonneschijf zullen enkele explosies op de aarde gericht zijn.

Ik volg deze ontwikkelingen, omdat sinds 2010 de zonnestormen in intensiteit toenemen. Volgens wetenschappers is het hoogtepunt in mei 2013. De uitbarstingen van de zon zorgen voor het kleureneffect van het noorderlicht, omdat deeltjes door het aardmagnetisch veld worden afgebogen naar de polen. Doordat ze met hoge sneleheid de atmosfeer binnendringen, komt er enegrie vrij die voor de mooie kleuren zorgt.

De piek van de zonnestormen kan echter, vooral in samenhang met het gat in het aardmagnetisch veld, ook grote schade aanrichten op aarde. De mens zelf overkomt niets, maar wel kunnen navigatiesystemen van vliegtuigen uitvallen, satellieten beschadigd raken en communicatienetwerken uitvallen. De NASA waarschuwde hier in 2008 al voor. Ook elders op dit blog staan links naar informatie uit diverse media. Ook interessant is een artikel dat in 2010 in The Telegraph verscheen.

Binnenkort bind ik mijn schaatsen aan,  want dan begeef ik me op glad ijs. Ik bekijk de argumenten van wetenschappers die beweren dat een toename van geometrische activiteit zou kunnen leiden tot toename van angsten, depressies en  bipolaire stoornissen.

Op YouTube is nu al een video te zien, die de twee nieuwste zonnevlekken in kaart brengt:

“I Wanna Dance With Somebody”

Wikipedia: October, 2006 photo of the Union Chapel

Wikipedia: October, 2006 photo of the Union Chapel

Het zijn gure dagen in Beieren (ik schrijf liever Bayern, maar vooruit, vandaag een keer in het Nederlands).  Ik woon zeven dagen in een Beiers dorpje in periferie van München en binnen de Landkreis Ebersberg. In dit 4.000 inwoners tellende gehucht laat ik dagelijks de hond uit van een kennis, die zelf op reis is. Om de koude avonden door te komen, heb ik wat boeken en dvd’s meegenomen. Bij het zien en luisteren van één dvd schoot me weer te binnen dat ik niet wist dat David Byrne, de voormalige zanger van Talking Heads, ooit een lied van Whitney Houston zong. Dat was in 2004, in de Union Chapel in London. Op de dvd “David Byrne Live at Union Chapel” zegt David Byrne er zelf het volgende over:

“Tijdens de laatste paar tours zong ik altijd wat R&B covers van R&B-diva’s. De eerste keer was het een Chrystal Waters song en de tour daarop iets van Missy Elliot. Dit keer gokte ik het met een Whitney Houston-song. De andere songs die ik had gedaan waren niet zo bekend. Maar de Whitney Houston-song “I Wanna Dance With Somebody”, die kende iedereen. Men vroeg zich af waarom we iets deden waar niemand echt iets om gaf of wat niemand later nog een keer terug wilde horen.
Het is een uitdaging voor me om dit zonder enige ironie te doen. Om ’t tot leven te brengen en als ’t een echte song is…Het is een goede popsong. Als ik het serieus kan brengen, maar er ook om kan lachen, dan vind ik dat leuk.”

Wat ik er zelf van vind? Ik vind het prima en mooi gedaan. Niet alleen omdat ik vrijwel alle albums van Talking Heads en David Byrne in huis heb, maar ook omdat het een mooi gebaar is. Bovendien ligt het niet voor de hand dat David Byrne dat lied zingt en ik hou in het algemeen wel van dingen die niet voor de hand liggen. Luister, kijk en geniet van “I Wanna Dance With Somebody” in een typische David Byrne uitvoering.

Links:
Website David Byrne
Website Union Chapel
DVD