Berlijnse dichters in Amsterdam

poetVeel gedichten van grote hedendaagse dichters zijn niet aan mij besteed. Vaak zie ik hun werk niet alleen als stof die aanzet tot nadenken, nog vaker is het voor mij stof die aanzet tot het oplossen van cryptische teksten, stof die aanzet tot peinzen. Dat merkte ik bij mijn voornemen om iets te schrijven over de twee grote Duitse dichters die vrijdag in Amsterdam optreden. Persoonlijk vind ik een gedicht mooi als ik er niet over hoef na te denken en over te peinzen. Een gedicht als een mooi schilderij. Je leest het en weet dat het prachtig is. Je leest het nog een keer en het is wederom prachtig. Een jaar later kom je het gedicht weer tegen en ja hoor, het is nog steeds prachtig. Ik kom dergelijke gedichten vooral tegen in het oeuvre van Remco Campert, Hugo Claus, Johnny van Doorn en Lucebert. De hedendaagse poëzie is veelal werk van academische boekenwurmen dat wordt gelezen door academische boekenwurmen, gerecenseerd door academische boekenwurmen en vervolgens wordt vertaald door academische boekenwurmen. Het is wetenschappelijke poëzie, goedgekeurd door het hedendaagse literaire establishment.

Terug naar Monika Rinck. Zij is aanstaande vrijdag te gast bij de presentatie van een nieuw nummer van Terras, een voortzetting van het literaire tijdschrift Raster. Het thema is Berlijn. Monika Rinck woont in de Duitse hoofdstad. Ook haar vertaalster Miek Zwamborn zal acte de présence geven op de avond bij Perdu in Amsterdam. De tweede grote Duitse schrijver op de speciale avond heet Lutz Seiler. Deze in Thüringen opgegroeide auteur woont in Wilmersdorf, in de periferie van Berlijn. Zijn vertaler is de Nederlandse prof. dr. Ton Naaijkens, die tevens de eindredactie voor de speciale Berlijn-uitgave voerde. De professor zelf zal ook aanwezig zijn. Daarnaast zal de in Berlijn wonende schrijver Ulf Stolterfoht een deel van de avond in beslag nemen. Dat doet hij echter niet zelf. De Nederlandse klankdichter Jaap Blonk zal een hommage aan Ulf Stolterfoht brengen. Tot slot zal de Nederlandse dichteres  Anneke Brassinga vertalingen voorlezen van de Duitstalige  dichter Johann Peter Hebel (1760-1826). Brassinga zal deze avond ook reageren op Monika Rinck.

Terras 04: Berlijn
Vrijdag 28 juni, 20:30 uur
Kloveniersburgwal 86 in Amsterdam
Toegang: € 10,00
Info: www.perdu.nl

Advertenties

Nee, niet weer!

weerAls je een blog hebt, dan moet je zo’n blog wel bijhouden. Wie dat zei? Ik heb geen idee. De zin schoot mij zojuist te binnen, nadat ik mijn eigen blog had bekeken. De blogger, ik dus, was hier vier dagen geleden voor het laatst in de hoedanigheid van een actieve blogger.

Raar, als je een blog hebt, dan moet je dat blog wel bijhouden. Waarom? Googel ik “blog bijhouden”, dan vind ik enorm veel websites van mensen die tips hebben voor bloggers. Maar is het niet aan de blogger zelf om te beslissen wat hij met zijn blog doet? Ik wilde een paar dagen geleden iets over het weer schrijven. Ik heb dat ook gedaan, alleen bestaat de tekst niet meer. Nadat ik het stukje meermaals had gelezen, ik moest er zelfs om lachen, markeerde ik met mijn muis alle woorden en drukte vervolgens op “delete”.

Het was weliswaar een grappig stukje over het weer, maar dezer dagen duizelt het web van de grappige stukjes over het weer. Dan kun je je afvragen of het wel een goed idee is om een grappig stukje over het weer op je blog te zetten. Echt origineel is het in ieder geval niet. Als ik op een blog beland en ik lees als eerste een grappig stukje over het weer, dan denk ik…de woordspeling is nu niet meer te ontlopen, ik stel hem nog even uit, ik denk er nog even over na, ik schat in wat de lezer van de woordspeling zou vinden, ik twijfel nu heftig maar er is geen ontkomen aan, doe ik het of doe ik het niet…dus, als ik op zo’n blog beland en ik lees als eerste een grappig stukje over het weer, dan denk ik…ik kan niet anders, sorry, excusez moi, Entschuldigung, perdona, dan…dan denk ik, dan denk ik… nee, niet weer!!

Alle Europeanen op protestvakantie naar Turkije

Günter Wallraff januari 2013© Claude Truong-Ngoc / Wikimedia Commons

Günter Wallraff januari 2013© Claude Truong-Ngoc / Wikimedia Commons

“Als het geweld tegen de protestbeweging aanhoudt, dan moet iedereen in Europa naar Turkije gaan om een protestvakantie te houden. Vooral ook groepen, die nuttig kunnen zijn: studenten medicijnen, verplegers en verpleegsters, internetspecialisten maar ook andere studenten en heel gewone toeristen. En dan gewoon erbij zijn, de demonstranten door onze aanwezigheid ondersteunen, bemoedigen. Totaal niet militant.”

Honderden Turken liepen afgelopen zondag vanuit Berlijn Kreuzberg naar de Turkse ambassade om uiting te geven aan hun onvrede over de politieoptredens met traangas en waterkanonnen in Istanbul. Ook veel Duitsers reageren op de ongeregeldheden in Turkije. De Duitse schrijver en undercoverjournalist Günter Wallraff  (Ik Ali) volgt de gebeurtenissen op de voet. Tegenover de Duitse krant “Die Welt” vertelde hij vorige week over zijn idee om de regering Erdogan tot aftreden te dwingen.

Wallraff heeft vrienden in Istanbul, die ook aan de protesten deelnemen. Eentje ligt in het ziekenhuis en kan niet meer goed lopen sinds hij onder schot werd genomen. Volgens Wallraff gaat het al lang niet meer om bomen of het Taksimplein. “Deze demonstraties zijn het symbool van een ander Turkije, dat nog niet zo duidelijk werd waargenomen. Zelf moet ik toegeven dat ik de omvang niet voor mogelijk had gehouden. Opeens is er een nieuwe opstand die boven de politieke partijen uitstijgt, uit alle bevolkingslagen, arm en rijk, zelfs een bankier stelde zich laatst solidair op. Aanhangers van minderheden en aanhangers van de meerderheidsbevolking. Met fantasie, plezier, ironie en veel risico. En vooral, wat het allemaal nog geloofwaardiger maakt: in hoge mate zonder geweld. Ze hebben geen leider nodig”, aldus Günter Wallraff.

Wallraff denkt dat de oorzaak van de opstand kan liggen in het feit dat Turkije kosmopolitischer geworden is, dat de mensen vaker reizen, meer vreemde talen beheersen dan vroeger en via internet met elkaar in contact staan. “En veel ‘euroturken’ zijn teruggekomen. Dat zorgt voor mogelijkheden om zaken met elkaar te vergelijken. Meer en meer vooral jonge mensen voelen zich niet meer zo nationalistisch of politiek religieus. Een kosmopolitisch Turkije wil nu aan het woord komen.”

Wallraff vertelt dat journalisten in Turkije al jaren lang worden gecriminaliseerd. Er lopen volgens hem duizenden rechtszaken tegen journalisten. “Een symboolfiguur zoals Pinar Selek werd voor de vierde keer tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld, zonder bewijs. Het land staat tot op het punt om tot een systeem te worden dat weliswaar nog geen dictatuur is maar weinig met democratie te maken heeft. Turkije is goed op weg om van een militaire democratuur in een Islamistische democratuur te veranderen.”

Veel Duitse en andere Europese politici vonden Erdogan bewonderenswaardig gematigd, ook al was hij een Islamistische fundamentalist die de politiek in stapte. Günter Wallraff roept graag in herinnering dat Erdogan in zijn tijd als burgemeester van Istanbul een belangrijke aanhanger van de antisemitische fundamentalistenleider Necmettin Erbakan was en dat hij in een toespraak een religieus gedicht van Ziya Gökalp voordroeg, met toevoeging van de citaten: “De moskeeën zijn onze kazernes, de minaretten onze bajonetten, de koepels onze helmen en de gelovigen onze soldaten.” “Dat is de destructieve geest die hij oproept als hij nu dreigt dat hij tegen de demonstranten een miljoen van zijn aanhangers de straat opsturen kan. Dat is natuurlijk levensgevaarlijk – daarmee dreigt hij met een burgeroorlog”, aldus Wallraff.

Wallraaf adviseert de Duitse regering om van de “lieve koers” af te wijken en volledig achter de protestbeweging te gaan staan. Wallraff, die zichzelf een beroepsscepticus noemt, denkt wel optimistisch. “Het kan echt lukken om een vrije burgermaatschappij te laten ontstaan. Die bestaat al op het Taksimplein en die slaat over naar veel andere Turkse steden. De kans bestaat dat de droom in vervulling gaat en niet op bloedige wijze in de kiem wordt gesmoord.”

Kunnen wij als burgers in Europa iets doen? Volgens Wallraff kunnen we dat. “Als het geweld tegen de protestbeweging aanhoudt, dan moet iedereen in Europa naar Turkije gaan om een protestvakantie te houden. Vooral ook groepen, die van nut kunnen zijn: studenten medicijnen, verplegers en verpleegsters, internetspecialisten maar ook andere studenten en heel gewone toeristen. En dan gewoon erbij zijn, de demonstranten door onze aanwezigheid ondersteunen, bemoedigen. Totaal niet militant.”

De interviewer van Die Welt vraagt tot slot of het juist is dat hij alle Europeanen tot een protestvakantie oproept. Günther Wallraff: “Ja, maar ze moeten er ook van genieten. Een toeristenboycot zou hier contraproductief zijn. Istanbul is één van de meeste fascinerende steden die ik ken en dat moet zo blijven.”

Bron:
Die Welt: “In die Türkei, Protesturlaub machen!”