Een bewogen moment

iceOp weg naar het toilet zie ik tussen de wagons een display op de wand waarop je de snelheid van deze Duitse ICE-trein kunt aflezen, net als de naam van het eerste station waar deze trein stopt en de namen van de stations die volgen. Voor de display staan een man, kaal achterhoofd, grijze slapen, ik schat hem een jaar 40. Hij staat bewegingsloos, zijn gezicht op de display gericht. Hij houdt zijn armen gestrekt naar voren. Het is alsof hij poseert, alsof hij een houding uit een Japanse vechtsport demonstreert. Naast hem staat een man met een opvallend, metalen brilletje met een ragfijn montuur. Ze horen bij elkaar, op wat voor manier dan ook; collega, sportvriend, broer of misschien een neef.

De man naast de bewegingsloze man kijkt aandachtig door zijn grappige brilletje naar de opvoering van de bewegingloze man. Voordat ik de wc-deur openduw, neem ik het beeld nog even goed in mij op, om er zeker van te zijn dat het beeld juist is. Het is namelijk de eerste keer in mijn leven dat ik mensen in een dergelijke situatie aantref en dan weet je nooit helemaal zeker of wat je ziet ook de realiteit weergeeft, je hebt immers geen vergelijkingsmateriaal. Als twee mensen met elkaar praten, elkaar kussen of elkaar de hand schudden, dan is dat anders. Je  besteedt daar nauwelijks aandacht aan, omdat je min of meer weet wat zich afspeelt.

Maar ik weet nu wat er aan de hand is met de twee heren. De bewegingloze man maakt met zijn mobiele telefoon een videofilmpje van de display met daarop de veranderende snelheid van de trein. Hij houdt zijn mobiele telefoontoestel op dezelfde manier vast als iemand die zijn armen heeft gestrekt en tussen beide handen een baksteen vasthoudt, die erop wacht om door een karatetrap in tweeën gedeeld te worden. Vol concentratie legt de bewegingloze man digitaal vast in welke trein we zitten en met welke snelheid we door het Beierse landschap denderen. Daarna zal hij zijn filmpje vast en zeker op YouTube zetten en is de display van deze trein wereldwijd in beeld.

Wat is dat voor verschijnsel, denk ik, terwijl ik in een schokkend treintoilet mijn blaas leeg. Het is hetzelfde verschijnsel waar ik vorige week mijzelf op betrapte. Ik zat thuis achter mijn bureau en schreef een brief. Ik had ook iets anders kunnen doen zoals telebankieren of een rondje langs de Nederlandstalige media surfen om te zien wat er zich buiten mijn woning allemaal afspeelt. Wat ik deed is niet van belang, het gaat om de achtergrond, de entourage. Terwijl ik achter mijn bureau zat speelde in het woonblok tegenover mij namelijk een man op een cello. Dat doet hij wel vaker. Hij is muzikant en oefent, altijd hetzelfde deuntje. Maar ik kan niet klagen, het is aangename achtergrondmuziek. Tijdens zijn opvoering pakte ik opeens mijn camera. Ik wilde mijn openstaande raam filmen en natuurlijk vooral de achtergrondmuziek erbij vastleggen. Een soort sfeerimpressie van mijn woning in het weekend. Vraag me niet hoe ik op het idee kwam, het overviel me gewoon.

Eerst richtte ik net zo bewegingloos als de man in de trein mijn camera op het openstaande raam. Daarna bewoog ik het beeld heel langzaam naar rechts. Ik zag hoe een buurvrouw aan de overkant snel haar raam en vervolgens de gordijnen sloot. Ik schrok me rot. Zou ze mij gezien hebben, de man die met zijn fototoestel video-opnames maakt van de woningen van anderen? Een gluurder, een voyeur. Ik stopte meteen met filmen en keek naar de onderkant van de camera om te zien of er een schroefje los zat. Ik deed van alles om vooral duidelijk te maken dat ik niet aan het filmen was. Snel legde ik de camera in een kast en had enorme spijt van mijn actie.

Waarom moest ik die heerlijk ontspannen sfeer vastleggen? Wat is dat voor verschijnsel? Waarom moet alles opeens in beeld, moet alles opeens digitaal worden gedeeld. Direct na mijn mislukte filmpoging heb ik mijn camera voor 1 euro te koop aangeboden op eBay. Ik wil geen camera meer en wacht op de eerste potentiële koper. Ik wacht op iemand die in de toekomst wellicht de display van een Duitse ICE-trein gaat vastleggen met mijn camera. Iemand die bewegingloos in beeld brengt hoe snel de trein rijdt waarin hij zich bevindt. Een bewogen moment.

Dat bovenstaande tekst op waarheid is gebaseerd bewijst dit filmpje uit 2008 op YouTube:

Advertenties

Komkommertijd

cuHet is komkommertijd, dus zijn herhalingen toegestaan. Daarom plaats ik nu een stukje dat ongeveer twee jaar geleden  als lezerscolumn in de Pers verscheen. De lezerscolumns uit die tijd heb ik weggestopt in het archief van dit blog en nooit “vers gepubliceerd”.  De komkommertijd is natuurlijk een mooie gelegenheid zo’n column nogmaals te presenteren. Dus bij deze:

Digitale werkelijkheid

’s Avonds surf ik geregeld naar een forum met mensen die ik al jaren ken, tenminste, virtueel. Op dit forum heet ik “Peppie’. Alle andere forummers hebben ook nicknames zoals  Kruitje, Poekie, Kratje en Balpen, om er maar een paar te noemen. De onderwerpen op het forum zijn heel divers.  Humor, serieuze zaken en barpraat. In de virtuele bar schrijf je wat je zo op een dag meemaakt.  Ik ben zenuwachtig, ik ga zo koken, ik heb vervelende schoonfamilie op bezoek  of ik ben boos. Meestal zijn het alledaagse ervaringen.

Vandaag schreef ik over mijn gebeurtenis in een supermarkt waar ik normaal nooit kom, tweehonderd kilometer bij mij vandaan. “Hallo ! Vandaag wat meegemaakt, je gelooft het niet. In de supermarkt duwde een dame mij gewoon met haar karretje aan de kant en keek me daarna ook nog verwijtend aan. Echt een bitch. Ze had een belachelijk  blauw hoedje op. En voor ik er erg in had noemde ik haar een kutwijf.  ‘Onbeschofte vlegel’, riep ze daarna nog en kreeg nota bene meteen bijval van alle klanten.  Ik heb het maar zo gelaten en ben weggegaan. Niet te geloven, wat een middag.’

Een van mijn vaste vriendinnen op het forum is Nietje. Met haar heb ik altijd de meeste lol. We kennen elkaar al zeker drie jaar. We lachen heel wat af op het forum.  Het toeval wil dat ik uitgerekend vandaag Nietjes bericht over het hoofd heb  gezien: “Ik had net dat blauwe hoedje gekocht waar ik het al eerder over had. Daarna wilde ik boodschappen doen. Je gelooft niet wat ik daar heb meegemaakt. Daar stond een type die gewoon niet aan de kant wilde. Echt een brutale vlegel. En onbeschoft! Hij noemde me een kutwijf, echt waar! Terwijl ik er gewoon met mijn karretje  langs wilde.  Wat lopen er toch agressieve eikels rond op de wereld. Ik  ben blij dat dit forum bestaat. Als de echte wereld er zo uitzag als hier op het forum, dan zou het leven een stuk leuker zijn.”

De Facebook Animator

hh

– Hoe kwam u op het idee om dit beroep, om het zeg maar uit te vinden?
– Eigenlijk lag het voor de hand. Ik vond het vreemd dat niemand anders al op het idee was gekomen. De opkomst van de nieuwe media vraagt om nieuwe beroepen. En dus ben ik naar de eigenaar van dit Spaanse hotel gestapt en heb hem uitgelegd wat ik van plan was. Dat was begin februari.
– En hoe loopt het tot nu toe?
– Het loopt boven alle verwachtingen erg goed. Eerlijk gezegd wist ik niet dat ik zo eenvoudig zo veel geld in deze vakantieperiode kon verdienen.
– U zit dus in dit kantoortje en bent hier de FA van dienst?
– Ja, dat klopt. De toeristen vragen natuurlijk in het begin wat een FA dan is. Het staat weliswaar in het boekje dat op alle hotelkamers ligt maar niet iedereen leest even goed. Vooral Duitse gasten denken dat ik iets met Frühstück Abholen te maken heb.
– Hoe gaat dat nu precies in zijn werk? Iemand komt naar u toe en dan?
– Ja, vaak iemand van een gezin of een paar. Gisteren kwam hier toevallig een vrouw langs, ik geloof dat ze een jaar of 45 was. Zij en haar man wilden hier een heerlijk ontspannen vakantie houden. De vrouw vertelde me dat haar man de allereerste dag al begon te schelden, omdat hij geen parkeerplaats kon vinden. Daarna ontplofte hij bijna, omdat de hotelkamer veel kleiner was dan gedacht.
– Dat vertelt zo’n vrouw u allemaal?
– Ja, meestal krijg ik een bepaalde voorgeschiedenis te horen. Dat is overigens niet altijd zo.
–En dan?
– Ja, de man van die vrouw was dus woedend. Hij dreigde de koffers te pakken en weer naar huis terug te keren. Hij wilde hier geen dag langer blijven. Zijn vrouw barstte in tranen uit. Het lukte haar toch nog om haar man uiteindelijk over te halen. Kijk, daar verderop bij het zwembad, dat zijn ze.
– U bedoelt die man met zijn armen over elkaar, die zo chagrijnig kijkt?
– Ja, dat is ‘m. Ik geloof dat ze iedere dag ruzie hebben, maar dat is niet mijn probleem.
– Nee, maar u biedt wel een oplossing.
– Nou ja, ik ben hier voor het Facebook moment. Daarom heet ik ook de Facebook Animator. De vrouw vertelde me dat ze haar vrienden en familie had beloofd om een foto van de vakantie op Facebook te zetten. Haar man had dat ook aan zijn vrienden verteld. Tja…u ziet het zelf. Kijk maar naar het zwembad, zo wil je niet op Facebook gezien worden.
– Dat lijkt me niet, nee.
– Dus dan maak ik een afspraak met die mensen. Dit paar heb ik bij het zwembad geposteerd. Met de man heb ik eerst even over voetbal gesproken, een biertje gedronken, nog eentje en op een gegeven moment was hij in een goed humeur. Zijn vrouw ook. Ik geniet dan natuuurlijk, omdat ik zie dat mijn missie gaat lukken. ‘ Klaar voor het FB-momentje“ roep ik dan. In dit geval verliep dat prima. De man nam zijn vrouw nog in zijn arm en beiden hielden ze een glas omhoog en lachten erbij. Die prachtige foto komt dan natuurlijk op Facebook en dan zetten ze eronder ‘We zijn in Spanje aangekomen. Super weertje, super hotel, super genieten!!
– Dat zetten die mensen er dus onder, die nu alweer tegen elkaar lopen te schreeuwen?
– Ja, zo werkt dat.
– Bedankt voor het interview.
– Graag gedaan.