In beeld

Druk, even geen tijd voor verse teksten. Dus rest mij niets anders dan de noodrem c.q. de herblog.

Blog Allard van Gent

credit-payment-3-1514035-639x852De een overkomt het vaker dan de ander. Bij mij gebeurt het vrij regelmatig, dat ik wantrouwend om me heen kijk of er ergens een verborgen camera hangt die mijn manier van handelen aan het Nederlandse volk wil toevertrouwen. Een camera die mij al in beeld heeft als ik de Blokker binnenloop, op zoek naar een beschuitbus. Niet zomaar een beschuitbus, nee, eentje met een lift, waarmee je de beschuiten omhoog trekt. Ik haal deksels van beschuitbussen en check ze op de aan- of afwezigheid  van een beschuitlift. Dat is voor de op de bank onderuit gezakte televisiekijker natuurlijk niet echt interessant. Ik kies uiteindelijk voor de zilverkleurige Brabantia. Nu zet waarschijnlijk de voice over in: ‘Kijkers, opgelet. Onze hoofdpersoon gaat nu op weg naar de kassa. Hij staat achter die oudere man die zijn laatste munten bij elkaar schraapt om zijn schaaltje ter bewaring van kunstgebitten te betalen. Nu…

View original post 211 woorden meer

Advertenties

Sint

Een laatste “herblog”, daarna weer verse teksten.

Blog Allard van Gent

Henk: Wat een gek idee, ineens zit ik in de WW.

Ria: Wie schrijf je daar?

Henk: Hoe bedoel je, wie?

Ria: Nou, schrijf je een brief? Een sollicitatiebrief?

Henk: Nee.

Ria: Oh, sorry, ik wilde je niet storen. Maar normaal schrijf je nooit…

Henk: Normaal zie je me hier ook nooit zitten. Normaal zou ik aan het werk zijn, zoals alle andere mannen in de straat. Normaal zou ik ook een salaris krijgen zoals alle anderen. Normaal zou ik ook niet werkloos zijn. Normaal zou je ook niet van die idiote vragen stellen. Normaal zou ik godver…

Ria: Henk, wat is er toch met je aan de hand? Je bent zo agressief. Zo ken ik je helemaal niet.

Henk: Ik ben gewoon mezelf!

Ria: Nou Henk, ik vind je wel een beetje veranderd. Maar goed, Gonnie komt zo even langs, je weet wel, die vrouw aan de overkant met…

View original post 200 woorden meer

De Kievietstraat

Blog Allard van Gent

Mijn vriend Arie zag ik gisteren voor de eerste keer in mijn leven in de kleren van een postbode. Arie, 45 jaar, zat in het café en keek ietwat treurig naar buiten. Ik stapte van mijn fiets en zat twee minuten later naast hem.
“Werk jij bij de post?”, vroeg ik hem meteen.
Arie keek me verwonderd aan.
“Nee, ik heb mijn carnavalspak aangetrokken”, zei hij enigszins geïrriteerd.
“Sorry”, zei ik.”Ik wist niet dat je bij de post werkte.”
“Ik doe het pas sinds een week, als oproepkracht. Je moet toch wat.”
“Gelijk heb je”, zei ik. “Zelf heb ik er ook wel aan gedacht om zo nu en dan wat brieven te bezorgen. Goed voor de conditie.”
“Zo is het”,  zei Arie. “Ik doe het ook om in beweging te blijven.”
“Het gaat trouwens niet goed met TNT, klopt dat ? “
“Niet goed? Het is een ramp. Ze…

View original post 212 woorden meer