Culinair Berlijn

amoVorig jaar november verdeelde de bekende Franse Michelingids in Duitsland sterren aan maar liefst 274 restaurants, een nieuw record. In Berlijn bevonden zich drie nieuwkomers.

De eerste nieuwkomer was restaurant Les Solistes by Pierre Gagnaire in het Waldorf Astoria hotel. De Belgische chef-kok Roel Lintermans, die nauw samenwerkt met de Franse sterrenkok Pierre Gagnaire, had nog geen jaar na de opening de eerste Michelinster al te pakken. Daarnaast kregen restaurant  5-cinco by Paco Perez in het Das Stue hotel en restaurant Pauly Saal een Michelinster uitgereikt. Een driesterrenrestaurant heeft de Duitse hoofdstad nog niet maar wie weet wat de toekomst brengt. In november worden de sterren voor 2015 weer verdeeld!

Wie meer wil weten over fine dining in Berlijn, verwijs ik graag naar het Vlaamse magazine Culinair Ambiance, waarin ik sinds mei maandelijks over mijn smaakervaringen in aanbevelenswaardige Berlijnse restaurants bericht.

Bib Gourmand
Een Michelinster betekent niet altijd dat een gerecht per se duur is. Natuurlijk heeft een bepaalde kwaliteit ook een bepaalde prijs, dat geldt overal. In Berlijn bevinden zich naast de restaurants met één Michelinster of tweesterrenrestaurants ook eetgelegenheden die in de Bib Gourmand van de Michelingids zijn opgenomen.

Deze waardering staat voor een goede prijs-kwaliteit verhouding. Kies je bijvoorbeeld voor restaurants met een hoofdgerecht tussen de  €20,00 en € 39,00, dan vind je in Berlijn zes locaties die weliswaar geen Michelinster hebben maar wel door Michelin worden aanbevolen.

Lijst met Berlijnse restaurants met 1 Michelinster

Lijst met Berlijnse restaurants met 2 Michelinsterren

Lijst met Berlijnse restaurants in Bib Gourmand

Advertenties

Longlist Duitse boekenprijs

dbpAfgelopen woensdag maakte de jury van de Duitse boekenprijs (Deutscher Bücherpreis) de longlist met 20 boeken bekend. Op 10 september volgt de shortlist met vijf auteurs en op 6 oktober wordt tijdens de Frankfurter Buchmesse de winnaar bekend gemaakt. In de Duitstalige media wordt er al flink gediscussieerd.

Ontbrekende schrijvers
Judith Hermann ontbreekt op de longlist van de prestigieuze Deutscher Bücherpreis. Daar waren veel redacteuren in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland het wel over eens. Het is normaal dat de media kritisch schrijven over de bekendmaking van de lijst. Volgens mij is dit in andere landen bij een soortgelijke literaire prijs niet anders. Ik vind het altijd interessant te lezen hoe de feuilletons in de dag- en weekbladen reageren.

Dit keer sloeg de redacteur van Die Welt wel erg wild om zich heen. Wellicht dat daarom de organisatie van de prijs juist die bijdrage (Titel: Diese Longlist ist ein schlechter Witz) compleet met link op hun Facebook pagina zette met daarbij het commentaar dat het jaarlijkse geklaag niet nieuw is en vervolgens te wijzen op Schöne Seiten, een website waarop onder andere gepassioneerde lezers hun mening over de longlist geven en niet de bekende literatuurcritici.

Schöne Seiten is een blog over hedendaagse literatuur, gemaakt door Caterina Kirsten, een vrouw die met veel passie over literatuur schrijft. Haar viel het net als mij ook op dat Judith Hermann volgens veel journalisten op de lijst thuis had moeten horen. Andere namen die volgens enkele Duitse media niet mochten ontbreken zijn Nino Haratischwili, Michael Kleeberg en Bodo Kirchhoff.

Caterina Kirsten becommentarieert de mediaberichtgeving niet, maar doet enkel verslag. Bijvoorbeeld van het feit dat de redacteur van de eerder genoemde Die Welt de prijs niet alleen een grote grap vindt, nee, hij vindt het ook een schandaal dat er geen jonge, vrouwelijke schrijfsters op de lijst staan. Ik zou hier als commentaar bij schrijven dat deze redacteur van de Literarischen Welt wel verdacht veel bezig is om van een mug een enorme olifant te maken. Zou hij zelf aandacht behoeven, denk ik dan. Ik ken de man niet en kan er (nog) niet over oordelen, maar hier lijkt hij zich behoorlijk in de kaart te laten kijken.

Andere Duitse media
De andere Duitse media vinden de longlist ook niet om over naar huis te schrijven, maar goed, dat schijnt ieder jaar het geval te zijn. Der Tagesspiegel schreef “De longlist maakt niet iedereen gelukkig”, de FAZ vond dat de longlist “consequent inzet op wat al beproefd is”.
“Een longlist met Sasa Stanisic en Thomas Hettche – maar zonder Martin Mosebach”. Dat is de titel in de bijdrage van het Hamburger Abendblatt. Naast Mosebach als veel besproken schrijver wordt ook hier het ontbreken van Judith Hermann beklemtoond. Dit dagblad doet ook een voorspelling. De roman “Pfaueninsel” van Hettche geldt als één van de favorieten voor de shortlist. Ook de roman “Kruso” van Lutz Seiler maakt volgens het Hamburger Abendblatt een goede kans.

Oostenrijkse media
De Oostenrijkse Der Standard meldt natuurlijk dat er vijf Oostenrijkers (Antonio Fian met “Das Polykrates-Syndrom”, Michael Köhlmeier met “Zwei Herren am Strand”, Heinrich Steinfest met “Der Allesforscher”, Marlene Streeruwitz met “Nachkommen” en Michael Ziegelwagner met “Der aufblasbare Kaiser”) op de lijst staan. Voor de rest geeft het Oostenrijkse dagblad alleen feitelijke informatie. Bijvoorbeeld dat het de tiende keer is dat de prijs wordt uitgereikt, dat de shortlist op 10 september verschijnt en dat de winnaar op 6 oktober tijdens de Frankfurter Buchmesse bekend wordt gemaakt en een bedrag van € 25.000 in ontvangst mag nemen. Vorig jaar won Terezia Mora met haar roman “Das Ungeheuer” en in 2005 sleepte de Oostenrijkse schrijver Arno Geiger (columnist bij VOLLTEXT) de prijs met zijn bestseller “Es geht uns gut” in de wacht.

Zwitserse media
Tot slot de Zwitserse media. De Neue Zürcher Zeitung schrijft vooralsnog niets over de prijs. Tages Anzeiger noemt logischerwijze allereerst Lukas Bärfuss, Gertrud Leutenegger en Charles Lewinsky, de drie Zwitserse schrijvers die in de longlist zijn opgenomen. Daarnaast lees ik hier dat de Zwitserse uitgeverij Diogenes met de Duitse schrijver en journalist Christoph Poschenrieder is vertegenwoordigd.

Tenslotte wordt ook nog de in Polen geboren schrijver Matthias Nawrat genoemd, omdat hij Literair Schrijven aan de Zwitserse Hogeschool voor de Kunsten (HKB) in Bern studeerde. Tages Anzeiger geeft in de bijdrage wel een commentaar bij de longlist: “De grootste verrassing is wellicht het ontbreken van Judith Hermann en haar roman “Aller Liebe Anfang”, die deze week verscheen. Dat de jury haar overslaat, kan men als statement maar ook als belediging duiden.”

Bekijk hier de longlist van de Deutscher Buchpreis 2014

Robin Williams

rwVandaag, op weg naar de tandarts in stadsdeel Zehlendorf, hoorde ik het op de radio. De Amerikaanse acteur Robin Williams is op 63-jarige leeftijd in Marin, in het noorden van Californië, gestorven. Direct dacht ik aan de scene over conformiteit uit de film Dead poets society, omdat die scene mij sinds 1989 is bijgebleven.

In de film Ride, Rise, Roar over de concerten van David Byrne zit een soortgelijke scene, alleen zonder acteurs. Het is de scene waarin dansers auditie doen om in aanmerking te komen voor de groep die met David Byrne op tournee gaat. De organisatie zoekt drie dansers.

Bij die auditie danst een grote groep mensen op dezelfde muziek. “Als je denkt dat iemand anders beter danst dan jij, dan volg je hem of haar”, vertelt de organisator vooraf.  Dan gebeurt er iets bijzonders. Tientallen jongens en meisjes dansen eerst kris kras door elkaar heen maar binnen no time dansen al deze mensen precies hetzelfde. Een verbluffende scene.

Scene uit Dead Poets Society: