ZDF start gedenkjaar 2015 met indrukwekkende serie

Vanaf 4 januari bij ZDF: "TANNBACH – Schicksal eines Dorfes". In beeld: Liesbeth (Nadja Uhl).©ZDF/Dusan Martincek

Vanaf 4 januari bij ZDF: “TANNBACH – Schicksal eines Dorfes”. In beeld: Liesbeth (Nadja Uhl).©ZDF/Dusan Martincek

“Er was geen ‘Stunde Null‘ (vroegste tijdstip waarop het Duitse leger op 8 mei 1945 capituleerde) maar we hadden de kans op een nieuw begin”, Richard von Weizsäcker op 8 mei 1985. “

“TANNBACH – Schicksal eines Dorfes” (TANNABACH – lot van een dorp) vertelt de levensverhalen van de bewoners in een klein plaatsje op de grens van Beieren en Thüringen. Ze behelzen de noodlottige momenten in het Duitsland direct na de Tweede Wereldoorlog, op weg naar de Duitse tweedeling.

Zondag 4 januari start de Duitse zender ZDF het nieuwe televisiejaar met een interessante driedelige serie. Het verhaal gaat van start op het moment dat de Tweede Wereldoorlog eindigt en vertelt over de geschiedenis van een dorp en zijn bewoners, gebaseerd op ware voorvallen en historische gebeurtenissen. Het zijn de verhalen van de in Tannbach woonachtige oorlogsgevangenen, deserteurs, nazi-opportunisten en vluchtelingen tijdens de laatste oorlogsdagen en hun poging de oorlog op wat voor manier dan ook te overleven.

Tannbach was na de oorlog in handen van de Amerikanen, later werd het deel van de Russische bezettingszone, totdat de grenzen opnieuw verschoven en het dorp uiteindelijk werd gedeeld. Volgens de ZDF vertelt de attractieve en zeer emotionele meerdelige serie hoe alles begon: vanaf de Duitse wortels in het Duitsland van de beide republieken na de oorlog, de DDR en de BRD in het westen. Historisch sluit de film daarbij aan op het oorlogsepos ‘Unsere Mütter, unsere Väter’ (Onze moeders, onze vaders). Tannbach is overigens ook de naam van het beekje, dat de grens vormde tussen de DDR en de BRD. De Amerikanen noemden het na de oorlog ook wel ‘little Berlin’ (bekijk hier historische foto’s op de website van het Deutsch-Deutsches Museum Mödlareuth)

Ook voor degenen voor wie het jaar 1945 heel ver weg ligt, biedt de serie een kijkje in een ver verleden, dat echter nog steeds een stempel drukt op het huidige Duitsland. Voor de mensen die de verhalen nog van hun ouders of grootouders kennen maakt de serie vele dingen begrijpelijker en voor de mensen die die tijd nog bewust hebben meegemaakt roept het herinneringen op en beelden die al lange tijd  bedolven waren.

In het gedenkjaar 2015 vertelt dit fantastische filmepos het verhaal over het ontstaan van de beide Duitse staten en brengt voor de toeschouwer grootse geschiedenis, aan de hand van kleine, menselijke ervaringen en belevenissen, heel dichtbij.

1e aflevering: ZDF – zondag 4 januari, 20:15 uur (klik om uitzending in archief te bekijken)
2e aflevering: ZDF – maandag 5 januari, 20:15 uur (klik om uitzending in archief te bekijken)
3e aflevering: ZDF – woensdag 7 januari, 20:15 uur (klik om uitzending in archief te bekijken)

Duitstalige website bij de serie

Advertenties

Hate Poetry: journalisten reageren ludiek op racisme

Hate-Poetry acteurs in actie. Foto: @ Thies Rätzke

Hate-Poetry acteurs in actie. Foto: @ Thies Rätzke

Sinds drie jaar organiseren de journalisten Deniz Yücel (taz), Yassin Musharbash en Özlem Topçu ( Die Zeit), Özlem Gezer en Hasnain Kazim ( Der Spiegel) en Mely Kiyak (vrije publiciste bij o.a. Zeit-Online en taz) ‘Hate Poetry’ – lezingen, waarbij ze in de vorm van een poetry slam beledigende lezersbrieven voorlezen en het publiek over de domste en meest hatelijke brief laten stemmen. Dat lees ik vandaag in de Tageszeitung, beter bekend als taz.

Verder lees ik dat het geen ordinaire, vuile reacties zijn die ook journalisten met de achternaam Jansen of Smit (Müller of  Meier in het Duits) ontvangen. Nee, deze specifieke lezersbrieven en online-commentaren krijg je alleen als je Yücel, Topçu of Gezel heet, aldus het bericht in de taz.  De berichten zijn doordrongen van haat en toch onvrijwillig grappig – tenminste, als ze in deze show worden voorgelezen. Hate Poetry is volgens het bericht een anti-racistische, welhaast cathartische voorstelling en tegelijkertijd een avondvullende, satirische show.

Het idee van de voorstelling is afkomstig van de vrije journaliste Ebru Taşdemir, die het optreden samen met taz-redactrice Doris Akrap presenteert. Na meer dan 20 voorstellingen in heel Duitsland is Hate Poetry op vrijdag 19 december te gast in Dresden. Het is de primeur in deze stad.

Bij de ‘ate-Poetry shows nodigen de journalisten het publiek telkens op de volgende wijze uit: ‘Als u merkt dat juist uw brief wordt voorgelezen, komt u dan op het podium en lees hem zelf voor’. Tot nu toe heeft nog niemand dit gedaan. De taz schrijft echter dat de mensen van Hate Poetry optimistisch zijn als het om Dresden gaat. ‘Iets moeten die Pegida-demonstranten toch voorheen al gedaan hebben en iets moeten ze toch ook doen tussen die maandag-demonstraties’, aldus het artikel.

De tekst sluit af met de mededeling dat er in Dresden graag met afkortingen wordt gewerkt. Daarom heeft de voorstelling in Dresden ook een afkorting, die tevens het motto is: #HAPOGEPEGIDA (HAte POetry GEgen PEGIDA)

Hate Poetry – #HAPOGEPEGIDA is een voorstelling van de taz in coöperatie met die Zeit en Scheune Dresden.

Succesvol Belgisch toneelstuk nu ook in Nederland

Drukte voor de première in schouwburg de Veste in Delft

Drukte voor de première in schouwburg de Veste in Delft

“Het drama wil maar niet bij de strot grijpen” schreef een recensent van de Volkskrant en deelde ** uit bij zijn recensie van de première van ‘The Broken Circle Breakdown, featuring the Cover-Ups of Alabama’, die afgelopen zondag in Delft plaatsvond.

De man mag natuurlijk zoveel sterren uitdelen als hij zelf wil. Ik weet alleen niet of hij heeft zitten slapen, te veel heeft zitten nadenken of met een iPhone in de weer was tijdens de voorstelling. In ieder geval was het passender en eerlijker geweest als hij had geschreven “Het drama wil MIJ maar niet bij de strot grijpen”, want ik was als onafhankelijke recensent ook ter plekke en zag dat het publiek totaal in de ban van de voorstelling was en dat het toneelstuk zeer veel mensen bij de strot greep.

Essentieel bij een dergelijke voorstelling is dat je niet vooringenomen bent maar puur open staat voor alles wat er op het moment gebeurt als je de voorstelling ziet, hoe emotioneel het ook wordt. Niet denken maar voelen. Aan die belangrijke voorwaarde voldeed de recensent van De Volkskrant volgens mij niet. Hij dacht tijdens het kijken naar de voorstelling namelijk aan het originele Vlaamse stuk én aan de film die er van is gemaakt. Dat schrijft hij zelf in zijn eigen recensie. Hij was dus continue aan het vergelijken in plaats van waar te nemen wat er op dat moment voor zijn ogen en om hem heen gebeurde. Dat heeft hij allemaal niet echt waargenomen en zo ontstaat dus een dergelijke recensie, althans, dat vrees ik.

“De Volkskrant staat bekend om zijn azijn als het over cultuur gaat” mailde een kennis mij. Ik bekeek daarna ook andere bijdragen in de media en kwam tot de conclusie dat mijn kennis wel eens gelijk zou kunnen hebben. Het Parool schrijft over een hartverscheurende theaterervaring, NRC noemt het ‘een swingend stuk met een snik. Uiterst effectief, aanstekelijk en ontroerend’ en de Theaterkrant meldt dat het stuk ‘ontroert, het swingt, het schuurt’. De recensent van de Theaterkrant mag, net als de recensent van de Volkskrant, ook maximaal ***** geven. Hij deed wat ik ook gedaan zou hebben en gaf alle beschikbare vijf sterren aan deze bijzondere theatervoorstelling.

‘The Broken Circle Breakdown, featuring the Cover-Ups of Alabama’ trekt mijn aandacht, omdat ik betrokken ben bij de totstandkoming van de Duitstalige versie van het toneelstuk. Die is inmiddels af. Het ziet ernaar uit dat de Duitse première in Berlijn zal plaatsvinden. Zodra er meer nieuws is over het Duitstalige stuk, dan meld ik dat hier.