Aan de beterende hand

theeRuim een week houdt de griep of verkoudheid, in ieder geval één van de twee, mij stevig in de greep. De afgelopen periode verliet ik zelden mijn woning en bracht ik vooral veel tijd in bed of op de bank door. Gisteren besloot ik in gedachten weer eens op pad te gaan. Immers, een beetje beweging hoort ook bij het genezingsproces. Ik bereidde me mentaal voor op de dag van vandaag, de dag waarop ik een halve kilo kaas en een stuk gember wil kopen. Hoewel mijn smaakpapillen nog niet optimaal werken, heb ik een enorme zin in kaas. Gemberwortel wilde ik al dagen geleden kopen, omdat het een gezond paardenmiddel bij verkoudheden schijnt te zijn. Als ik mijn trui over twee T-shirts trek en mijn sjaal omsla, hoest ik er nog even flink op los en hoop dat het de komende minuten bij deze hoestbui blijft. Op mijn iPhone kijk ik voor de aardigheid nog even op Google Maps om te weten hoe groot de naderende loopafstand is. Tegen kennissen en mezelf zeg ik altijd dat de markthal om de hoek ligt of op steenworp afstand, twee heerlijk vage begrippen. Voortaan zeg ik dat de hal 600 meter van mijn woning ligt. Dat klinkt alsof ik een gek ben die alles in getallen uitdrukt – vandaag wordt het volgens het weerbericht, dat ik om 7 minuten over elf op de radio hoorde, 12,3 graden – maar dat is schijn. Wellicht zijn het de bijverschijnselen van een langdurige verkoudheid die me tot dit soort vreemde acties aanzet. Na twee stappen uit mijn woning is mijn rug al nat van het zweet. Dat is natuurlijk een goed teken, de afvalstoffen willen er ook uit. Voor het bezoek aan de markthal met daarin heel veel kaas en heel veel gemberwortels heb ik de hele dag uitgetrokken.
“Natuurlijk”, glundert de lange jongeman van de kaaswinkel als ik om een halve kilo extra belegen Gouda vraag. Door de volle, krullige haardos doet hij me aan Art Garfunkel uit vroeger tijden denken. Hij pakt het grote stuk kaas uit de vitrine en ik weet nu al dat dit meer dan een halve kilo is, véél meer. Ik schat zo’n 323 gram meer.
“Dat is vast en zeker meer”, vertel ik.
“Ja, dat is het zeker”, zegt de jongen, voor wie de beroemde zin ‘mag het ietsjes meer zijn’ in dit geval onbruikbaar is.
”Is ook prima zo”, zeg ik  en zie op de display van de weegschaal dat de kaas 844 gram weegt, net iets meer dan ik dacht, 21 gram.
“Super”, roept de jongen dolblij en gooit uit vreugde bijna het stuk kaas in de lucht.
“Kaas gaat er altijd in”, vertel ik en naast mij knikt een oud heerschap met boodschappentas en vrouw mij lachend toe. Ik stel me een omgekeerde situatie voor waarin een dikke Duitser in een Nederlandse markthal met Duits accent vertelt dat ‘Wurst’ er altijd ingaat als hij de Nederlandse slager vertelt dat een groter stuk worst ook prima is.
De kaasverkoper in de markthal op 600 meter van mijn woning is helemaal in zijn nopjes. Had ik erop gestaan een halve kilo te willen hebben, dan zat hij nu opgescheept met een stuk kaas van 344 gram, een stuk dat voor de meeste klanten net te weinig of net te veel is.
“Alstublieft mijnheer, een diamantstuk!”, roept hij en overhandigt me het grote stuk kaas.
“En dan wens ik u nog een heel, héél fijn weekend”, groet hij. Ik ben compleet ondersteboven, zoveel hartelijkheid kom je niet iedere dag tegen. Vanuit de groente- en fruitkraam ernaast kijkt een enorme gemberwortel mij aan. Ik wijs ernaar, de dame in een schort met daarop een lachende komkommer pakt het onmogelijk vormgegeven stuk gemberwortel en vraagt er twee euro en vijf cent voor. Ik weet zeker, dat als ik nu in al mijn broek- en jaszakken zou voelen en met spijtige stem zou zeggen dat ik twee cent te kort kom, dat ik de gemberwortel voor 2 euro en drie cent mee zou krijgen. Ik voel echter niet in al mijn broek- en jaszakken en zeg evenmin met spijtige stem dat ik twee cent tekort kom. Ik betaal gewoon twee euro en vijf cent en verlaat de markthal. Op straat is mijn vreugde groot. Zonder veel moeite heb ik een groot stuk kaas én een flinke gemberwortel te pakken, ik sta nog met beide benen op de grond en hoest niet. Zou ik aan de beterende hand zijn? Eenmaal thuis schil ik een stuk gemberwortel met een lepel (op Youtube als tip opgepikt), snij schijfjes gember en maak er met honing en heet water een gezonde kop thee van. Twee stukken toast beleg ik met extra belegen kaas en ik zet de computer aan. Wat een actie, dit is echt nieuw! Al dagen zit of lig ik doelloos op de bank mijn lot als grieperige of verkouden persoon te ondergaan maar nu lijkt er een kentering op komst. Tot mijn grote verbazing open ik als eerste programma Word en begin te schrijven over de aanschaf van een groot stuk kaas en een grote gemberwortel. Op dat moment weet ik het zeker, ik ben aan de beterende hand.

Wat u nog niet wist over Zalando, deel 2

ZDF / Svea Pietschmann

© ZDF / Svea Pietschmann

Lees eerst deel 1 om  Zalando beter te leren kennen

(Update 2016 onderaan)
Afgelopen dinsdag toonde het Duitse televisieprogramma Frontal21 (ZDF) aan dat Zalando met subsidiegelden ter hoogte van 35 miljoen euro de grootste subsidie-ontvanger in de Duitse detailhandel is. De redactie van het televisieprogramma beschikte over documenten die inzicht geven in deze praktijken.

Aan het woord komt onder andere professor Rudolf Hickel, een econoom: ‘Zalando heeft werkelijk buitensporig alle mogelijkheden, deels tot aan de grens van het wettelijk mogelijke, gebruikt om deze subsidiegelden voor investeringen te krijgen. Dat betekent dat je over  Zalando, zoals het er vandaag de dag bijstaat, volkomen terecht kunt zeggen dat de belastingbetalers hier heel fors aan hebben meebetaald.’

Onder de documenten ontdekken de programmamakers inventarisatielijsten met kantoorartikelen voor Zalando, koffiemachines, fototoestellen, ipads en massagetafels. Aan al deze artikelen hebben Duitse belastingbetalers meebetaald en wel 25% van de prijs. De Berlijnse investeringsbank IBB (Investitionsbank Berlin) maakte dit mogelijk. Voor de ondersteuning van de regio ontving Zalando onder andere geld van de Duitse regering, de Duitse deelstaten en de EU. Dat waren zogenaamde GRW-Mittel (middelen ter ‘Verbesserung der regionalen Wirtschaftsstruktur’).

In het programma komt ook het personeelsbeleid van Zalando ter sprake. Volgens voormalige medewerkers worden aan de hand van een bepaald systeem medewerkers aangetrokken en ontslagen. Met gesubsidieerde arbeidscontracten voor bepaalde tijd kan Zalado druk uitoefenen. Twee jaar na de totstandkoming van deze gesubsidieerde ‘vaste arbeidsplekken’ (in het Duits ‘Dauerarbeitsplätze’) is dertig procent van de werknemers weer vertrokken. De IBB-bank en Zalando delen mee: ‘Een vaste arbeidsplek (dus de ‘Dauerarbeitsplatz’) mag altijd weer opnieuw worden ingevuld. Het belangrijkste is, de arbeidsplek blijft.’

De perswoordvoerder van Zalando, Boris Radke, blijkt volgens het televisieprogramma ook op de lijst met gesubsidieerde arbeidsplekken te staan (vanaf 06:45 in de uitzending hieronder) en verdiende meer dan € 7.000 per maand. Volgens de bij de redactie liggende documenten bekleedde hij vanaf 1 september 2012 een door belastingbetalers gefinancierde “nieuwe” vaste arbeidsplek. Een carrièreportaal op internet vermeldt echter dat Radke al vanaf 2011 bij het bedrijf werkzaam was. Volgens professor Gerhard Bosch, arbeidssocioloog van de Universiteit Duisburg-Essen, gaat het bij dit soort banen altijd om het creëren van nieuwe arbeidsplekken. ‘Er kunnen geen oude werknemers op die lijst gezet worden, dat is in mijn ogen in strijd met de wet’. Zalando wil geen commentaar geven op de zaak Radke.

Bekijk de reportage van Frontal21

Update augustus 2016: Zalando verschijnt voor de derde keer negatief in het nieuws. Dit keer is het nieuws bijzonder wrang, omdat de grootste aandeelhouders van het bedrijf, de ‘Samwer Brüder’, voor gentrificatie in de Berlijnse wijk Neukölln zorgen. Door hun wilde handel in onroerend goed kunnen de échte hippe startups, die met weinig beginnen en iets willen opbouwen, de huur in dit stadsdeel binnenkort niet meer betalen. Bron: dagblad Berliner Zeitung.

Wat u nog niet wist over Zalando, deel 1

Tel Aviv Museum of Art visits Berlin

Pablo Picasso: Torso of a Woman, 1953. © Succession Picasso / VG Bild-Kunst, Bonn 2015. Photo Avraham Hay

Pablo Picasso: Torso of a Woman, 1953. © Succession Picasso / VG Bild-Kunst, Bonn 2015. Photo Avraham Hay

27 maart 2015 – 21 juni 2015

Naar aanleiding van 50 jaar diplomatieke betrekkingen tussen Israël en de Duitse Bondsrepubliek (officiële jubileum website) stuurt het Tel Aviv Museum of Art voor de eerste keer meesterwerken naar Berlijn.  De nadruk in de tentoonstelling ligt op de moderne kunst en wordt aangevuld door hedendaagse mediakunst uit Israël.

De artistieke stromingen van de 20e eeuw zijn vertegenwoordigd door schilderijen, sculpturen en grafische vormgeving. Er zullen werken te zien zijn van Alexander Archipenko, Max Beckmann, Marc Chagall, Edgar Degas, Erich Heckel, Alberto Giacometti, Wassily Kandinsky, Jackson Pollock, Ludwig Meidner, Pablo Picasso, Mark Rothko, Egon Schiele en Lesser Ury. De klassieke meesters worden contrasterend tegenover de videowerken en installaties van de kunstenaars uit Israël geplaatst.

Als geheel weerspiegelt de tentoonstelling alle belangrijke stromingen van de figuratieve en abstracte kunst van de 20e eeuw. Hiertoe worden ook de hedendaagse tendensen in de video- en installatiekunst gerekend waaronder werken van kunstenaars als Yael Bartana, Guy Ben-Ner, Nevet Yitzhak, Nira Pereg en Michal Helfman, die zich met persoonlijke, sociale en politieke thema’s bezighouden. De dialoog tussen klassieke moderne kunst en hedendaagse Israëlische kunst beslaat alle ruimtes en is deel van het concept dat de curatoren van de tentoonstelling – Suzanne Landau, Irith Hada, Ellen Ginton en Raz Samira – hebben bedacht.

Wassiliy Kandinsky: Murnau, Landscape with Green House, 1909. © VG Bild-Kunst, Bonn 2015

Wassiliy Kandinsky: Murnau, Landscape with Green House, 1909. © VG Bild-Kunst, Bonn 2015

Het Tel Aviv Museum of Art werd in 1932 opgericht door de toenmalige burgemeester van Tel Aviv, Meir Dizengoff, en wel in zijn privéhuis aan de Rothschild-Boulevard. Oprichtingsdirecteur was de Berlijnse kunsthistoricus Karl Schwarz. Hij leidde het Tel Aviv Museum of Art van 1933 tot 1947 en bezocht kunstenaars en belangrijke verzamelaars om ze naar werken voor het nieuwe museum te vragen.

Vandaag de dag bevat de verzameling werken van alle belangrijke stijlrichtingen uit de 20e eeuw, van het impressionisme via het Duitse expressionisme tot de verschillende vormen van geometrische abstractie en het surrealisme; daaronder vallen zowel de vertegenwoordigers van de Europese informele schilderkunst alsook die van het Amerikaanse abstracte expressionisme en de popart.

De verzameling omvat vroege werken van de Russische avantgarde-kunstenaar Alexander Archipenko, gemaakt tussen 1908 en 1921; schilderijen van Marc Chagall, meesterwerken van Wassily Kandinsky; werken uit verschillende perioden van Pablo Picasso; belangrijke werken van Mark Rothko en Jackson Pollock én werken van Israëlische kunstenaressen en kunstenaars. Het merendeel van de verzamelingen stamt uit schenkingen van kunstenaars, mecenassen en donateurs. De bestanden worden aangevuld met werken en verzamelingen van geëngageerde verzamelaars en vrienden uit de hele wereld.

Max Ernst: The Bewildered Planet, 1942. © VG Bild-Kunst, Bonn 2015 / Photo Avraham Hay

Max Ernst: The Bewildered Planet, 1942. © VG Bild-Kunst, Bonn 2015 / Photo Avraham Hay

Het Tel Aviv Museum of Art beschikt momenteel over drie gebouwen en toont jaarlijks maximaal 30 tentoonstellingen, die worden georganiseerd binnen de afdelingen Israëlische kunst, moderne en hedendaagse kunst, grafische werken en tekeningen, fotografie, architectuur en design alsook oude meesters.

De in het Berlijnse Martin-Gropius-Bau getoonde tentoonstelling van het Tel Aviv Museum of Art is een belangrijk onderdeel van het programma ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van de diplomatische betrekkingen tussen Israël en de Duitse Bondsrepubliek. Deze begonnen op 12 mei 1965.

De tentoonstelling „Tel Aviv Museum of Art visits Berlin“ wordt mogelijk gemaakt door de genereuze ondersteuning van het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken, afdeling voor Wetenschap en Cultuur én door de vriendelijke ondersteuning van de Duitse minister van Cultuur en Media.

27 maart – 21 juni 2015
Woensdag – maandag 10:00 – 19:00 uur

Website museum

Lesser Ury: Holstein Switzerland, 1908. Photo Elad Sarig

Lesser Ury: Holstein Switzerland, 1908.
Photo Elad Sarig

Entreeprijzen
10 € / korting 7 €, groepen (vanaf 5 personen) p.p. 7 €
Entree gratis tot 16 jaar
Combitickets tegen gereduceerde prijs aan de kassa verkrijgbaar
Online-tickets: www.gropiusbau.de/tickets

Catalogus
Verschenen bij Prestel Verlag
Prijs in de tentoonstelling: 25 euro

Rondleidingen
Openbare rondleidingen
Zondags, 15 uur (zonder aanmelding)
3 € plus entree p.p. 7 €
Aangemelde rondleidingen
Voor groepen: rondleidingen in de Duitse taal (60 min.)
Volwassenen: 60 € plus entree p.p. 7 €
Schoolklassen: 45 € plus entree p.p  5  €, entree gratis tot 16 jaar
Rondleidingen in andere talen plus 10 €
Lunchrondleidingen:
woensdag 13 uur
1.4., 6.5., 3.6.2015

Een kijkje in de nieuwe vleugel van het Tel Aviv Museum of Art