Duitse consumenten goed gehumeurd

shopping-mall-1170654-639x954De Duitse consumenten zien de toekomst optimistisch tegemoet. De terroristische aanslagen in Parijs hebben het goede humeur niet verstoord. Dat blijkt uit het nieuwe onderzoek naar de tendenzen van Duitse consumenten, uitgevoerd door de Gesellschafft für Konsumforschung (GfK) in Nürnberg, het grootste Duitse marktonderzoeksinstituut en één van de vier grootse marktonderzoekorganisaties wereldwijd.

Volgens het onderzoek hebben de terroristische aanslagen in Parijs en de terreurdreiging in Duitsland bij de consumenten geen indruk achtergelaten. Specialisten op het gebied van economie gaan ervan uit dat het bruto binnenlands product in 2016 met 1,6 procent net zo sterk zal stijgen als in dit jaar. De angst om de baan te verliezen is net zo gering, wat volgens de onderzoekers van de GfK invloed heeft op de inkomensverwachting. De laatste keer dat de Duitser zo optimistisch waren was in augustus.

Het onderzoeksresultaat krijgt een extra positieve impuls door de goede inkomensontwikkeling bij de Duitse werknemers. De stijging van de door de cao vastgelegde lonen ligt nominaal bij ongeveer drie procent. Daar komt nog bij dat de energieprijzen merkbaar gedaald zijn. Dat zorgt voor een buitengewoon geringe inflatie en daarmee ook voor een reële stijging van inkomens.

De onderzoekers zien echter ook risico’s. Die kunnen door de moeilijke internationale situatie ontstaan. De crisishaarden in het Midden-Oosten, de daaruit voortvloeiende vluchtelingencrisis alsook een stijgende terreurdreiging kunnen de consumenten aan het twijfelen brengen en daarmee ook voor een domper op het goede humeur bij de consumenten zorgen, aldus het eindresultaat van het onderzoek.

Bron
Bayerische Nachrichten (BR): Gute Laune bei deutschen Verbrauchern

Paar uit Karlsruhe verwisselt asielcentrum met restaurant

pancakes-1323524-639x889Een ouder paar uit Karlsruhe verwisselde een restaurant met een opvangcentrum voor asielzoekers. ‘We wisten niet wat voor mensen dat waren. Maar ze hadden honger’, zegt asielzoeker Kawa Suliman in het Duitse dagblad  Fränkische Tag.

Het verhaal van Gabriele Stärz stond vandaag in de krant, omdat mevrouw Stärz onlangs via de telefoon vertelde over haar unieke avontuur in Franken. Zij en haar partner Hans Eppinger komen graag naar dit gebied in het noorden van de deelstaat Beieren om te kanoën.

De laatste kanotocht was behoorlijk pittig. De 72-jarige man peddelde er flink op los, de vrouw had een doek om haar hoofd gebonden om de haren te beschermen. Het paar was al een behoorlijk lange tijd op de Main, een zijrivier van de Rijn, in de weer. Gabriele had een enorme honger. In het dorpje Unterleiterbach legde het paar aan. Ze liepen een tijdje totdat ze het bord Brauerei – Gasthof Hennemann zagen. Ze waren verbaasd dat de ingang was dichtgemetseld. ‘Maar er keek een man uit het raam en die maakte met een handbeweging duidelijk dat de ingang zich aan de achterkant bevond. Dus zijn we over de binnenplaats gelopen en naar binnen gegaan.’

In dit huis woont al ruim een jaar de 30-jarige Kawa Suliman. Hij stamt uit Qamishli, een stad in het noorden van Syrië waar de Koerden tegen de IS vechten. De jonge advocaat is in 2014 naar Duitsland gevlucht. Hij was een van de eerste vluchtelingen in Unterleiterbach ten tijde dat het voormalige restaurant in een opvangcentrum voor asielzoekers veranderde.

Op het moment dat Hans en Gabriele met hoofddoek het huis betraden, haalden de andere asielzoekers Kawa Suliman erbij, omdat hij het beste de Duitse taal beheerst. ‘We wisten niet wat voor mensen dat waren’, zegt Kawa Suliman. ‘Niemand kende ze, maar ik verstond ze goed. Ze hadden honger.’ Bovendien zagen ze er moe en uitgeput uit. Kawa Suliman heette ze welkom.

‘We waren totaal afgemat’, herinnerde Gabriele Stärz zich nog aan die middag. Het was Gabriele  opgevallen dat de tafels en de stoelen in het restaurant niet bij elkaar pasten. ‘Ik dacht, die zijn net begonnen. Daar moet je begrip voor hebben als het niet zo chique is.’ Ze lacht.  ‘De jongeman die vroeg wat wij wensten was zo aardig – zulke vriendelijke, jonge horecaondernemers moet je toch ondersteunen!’

Toen haar man een opmerking wilde plaatsen over de koude keuken gaf zij hem een tikje tegen zijn voet. Per slot van rekening was het al laat in de middag en dus bestelden ze wat de jongeman aanbood. Eieren, toast, zelfgemaakte jam, zelfgemaakt Syrisch rond brood, tomaten, sauzen op yoghurtbasis.

Bassam Elshia, Mohammad Ali en Ahmed Abdallal bekeken vanaf een tafel in de recreatieruimte ernaast hoe hun vriend Kawa Suliman met het eigenaardige paar sprak. Suliman haalde zijn vrienden naar de keuken en legde uit dat de gasten iets te eten nodig hadden. Mohammed Ali haalde de appeljam die hij twee dagen eerder had gekookt, de anderen hadden eieren, tomaten, kaas en yoghurt. Kawa Suliman maakte een schotel met van alles e nog wat en serveerde het geheel met het Syrische brood.

‘Het smaakte geweldig’, zegt Gabriele Stärz. Ze bestelde een groene thee, haar partner Hans dronk melk. Het paar uit Karlsruhe was onder de indruk van het Syrische restaurant in Franken. ‘We kwamen er pas achter dat we in een opvangcentrum voor asielzoekers zaten toen we naar de rekening vroegen.’ Op het moment dat Hans vroeg waarom ze niet hoefden te betalen, werd het misverstand opgehelderd. ‘Ik begon meteen te huilen’, zegt Gabriele Stärz.

De vrouw uit Karlsruhe is nog steeds emotioneel en ontroerd als ze over het voorval spreekt. ‘Dat was een prachtige belevenis. Ik zou meteen weer kunnen huilen’, zegt ze aan de telefoon. Het is een paar maanden geleden dat ze in Unterleiterbach was. Nu wilde ze weten hoe het met Kawa Suliman en zijn vrienden ging. In het leven van de asielzoekers is er sinds die tijd niets veranderd. Ze wonen in het voormalige restaurant, hopen op een cursus Duits, op het recht op asiel, op werk en een nieuw leven in veiligheid. Gabriele Stärz onderstreept hoe belangrijk het is dat vluchtelingen in Duitsland worden geholpen. De 68-jarige vrouw werkt in Karlsruhe één keer per week als vrijwilligster in een opvangcentrum voor asielzoekers.

Bron:
Paar verwechselt Asylheim mit Gasthof und wird freundlich bewirtet

Gastfreundlichkeit ganz groß geschrieben

Caissières Albert Heijn letten op oudere klanten

grocery-cart-1426928-640x480– Mijnheer?
– Ja?
– Uw pasje. Uw pasje zit er verkeerd om in.
– Ah, sorry, ik kom uit het buitenland, Berlijn.
– Mijnheer?
– Ja?
– Het pasje doet het niet.
– Doet het niet?
– Nee, het pasje doet het niet.
– Ah, verkeerde pasje, ik word ook een dagje ouder. Oeps, weer die rits van de rot portemonnee. Ik moet een keer een nieuwe portemonnee kopen. Een momentje. Ah, dank u voor het meehelpen. Normaal gesproken heb ik nooit zo veel kleingeld bij me. Maar goed, in Duitsland krijg je iedere cent terug als je ergens iets koopt. Ik kan trouwens ook cash betalen schiet me nu te binnen.
– Mijnheer?
– Ja, daar ben ik weer. Kijk, hier is vijftig euro.
– Dank u. Kijkt u eens, hier is uw wisselgeld en dat is Martha. Zij is vrijwilligster en wil graag met u praten over Berlijn en uw kapotte portemonnee.
– Martha?
– Dag mijnheer. Is het gelukt met de boodschappen. Dat is niet zo gemakkelijk meer hè, vandaag de dag?
– Bent u Martha?
– Komt u toch mee, drinken we eerst een kopje koffie. Oh, er zit een vlek op uw jas. Lukt het tandenpoetsen niet meer helemaal zoals u wenst, mijnheer?
– Ja, dat overkomt me wel vaker, snel tandenpoetsen en voor je het weet zit de tandpasta onder je neus en op je jas,
– Goh mijnheer, dat is me wat. Hier is uw koffie. Goed dat de caissière mij heeft geroepen, dan kunnen wij even praten.
– Ja. Maar Martha, wat is hier eigenlijk aan de hand? Ik heb het idee in een soort verborgen camera scène te zitten. Waar is Ralph?
– Ralph?
– Ralph Inbar, met die banaan en de camera.
– Mijnheer, ik weet niet wie u bedoelt, maar het komt allemaal goed. Momentje, even een sms’je.
– Dag mijnheer, ik ben Willem.
– Willem? Ik had  Ralph verwacht.
– Ja, dat zei Martha mij al. Ik ben de huisarts hier.
– Het wordt steeds gekker.
– Zo is het mijnheer.
– Ik moet er nu echt vandoor, op weg naar Berlijn. Ik wilde eigenlijk alleen boodschappen doen.
– Rustig mijnheer, Berlijn kan wachten. Bij ons bent u in goede handen. Mijnheer, kom terug!! Zie jij hem nog, Martha?
– Daar, daar gaat ie, in die groene wagen.
– Die wagen heeft een Duits nummerbord.
– Een B. Is dat niet de B van Berlijn?
– Je hebt gelijk Martha, dat is de B van Berlijn.