Joods Museum Berlijn toont ‘Geen compromissen’

lurieHet Joods Museum in Berlijn draagt vanaf vrijdag 26 februari 2016  een grote retrospectieve tentoonstelling op aan de in Leningrad geboren Amerikaanse kunstenaar Boris Lurie en zijn radicale uiteenzetting met de 20e eeuw.

Lurie eiste van de kunst en de kunsthandel politieke relevantie. Met zijn veel bediscussieerde en omstreden werken klaagde hij een maatschappij aan die de confrontatie met misdaden tegen de mensheid uit de weg leek te gaan door haar getuigenissen te verpakken tussen reclame en alledaagse banaliteiten.

De collages van Lurie confronteren de toeschouwer met deze twijfelachtige manier van omgaan met de shoa en provoceren ‘ontzetting en fascinatie’ (Volkhard Knigge). Lurie verbindt namelijk de walging tegen een mensheid die in staat was miljoenen mensen te verdrijven en massamoorden te plegen met de afschuw voor een zelfingenomen kunstcommercie die meer geïnteresseerd is in de financiële winst dan in de artistieke uitdrukking.

215_lurie-katalogZijn tekeningen slaan echter een andere toon aan. Hiermee maakte de kunstenaar in de War series van 1946 voor de eerste keer de balans op wat betreft zijn eigen ervaring met de vervolging en het verblijf in concentratiekampen tijdens het NS-regime. Met zijn Dance hall uit de jaren 50 en 60 ontwierp hij wederom poëtische schilderijen over zijn tijd.

Boris Lurie werd in 1924 als zoon in een Joodse familie in Leningrad geboren. Hij groeide op in Riga, overleefde samen met zijn vader meerdere getto’s en concentratiekampen waaronder Stutthof en Buchenwald. Zijn moeder, grootmoeder, jongere zus en zijn jeugdliefde werden in 1941 bij een massamoord gedood. Die ervaringen hebben blijvend een stempel op het leven van Boris Lurie gedrukt.

In 1946 emigreerde hij met zijn vader naar New York. Met een groep bevriende kunstenaars richtte hij in 1959 de NO!art beweging op, die zich afzette tegen het abstracte expressionisme en de pop-art, vooral echter tegen de economisering van kunst. De beweging wijdde zich aan thema’s als racisme, seksisme en consumptiecultuur. Boris Lurie stierf op 7 januari 2008 in New York.

KEINE KOMPROMISSE!
Die Kunst des Boris Lurie
26.02 – 31.07 2016

Jüdisches Museum Berlin
Lindenstraße 9-14
10969  Berlin
Maandag: 10 – 22 uur
Dinsdag – zondag: 10 – 22 uur
Entree: 8 euro
Website: www.jmberlin.de

“We kunnen ons niet door kinderogen laten chanteren”

i-am-angry-1431709Haar vader wil de grenzen sluiten en zich niet “door kinderogen laten chanteren”. Zijzelf heeft een vluchteling uit Eritrea in huis genomen. Dorothea Gauland, de dochter van de vicevoorzitter van de Duitse anti-EU-partij Alternative fur Deutschland (AfD), is dominee en vindt de uitingen van haar vader “verschrikkelijk”. Dat zegt ze in een interview in de actuele uitgave van het Duitse weekblad Die Zeit. Alexander Gauland (75) is jurist, was 40 jaar lang lid van de Duitse CDU en mederoprichter van de rechts-populistische partij AfD.

Volgens het bericht in Die Zeit maakt Alexander Gauland nauwelijks opmerkingen over het feit dat zijn 33-jarige dochter een vluchteling uit Eritrea in huis heeft genomen. Hij zei alleen dat ze goed voor zichzelf moet zorgen. De dominee ziet een politieke berekening in de scherpe woorden van haar vader t.o.v. de vluchtelingenproblematiek. “Hij heeft gemerkt dat hij daar succes mee heeft.”

In het genoemde artikel vergelijkt de AfD fractievoorzitter van de deelstaat Brandenburg de vluchtelingenproblematiek met een pijpbreuk: “Je kunt je niet gewoon laten meesleuren. Een lek in de waterleiding dicht je ook af”, aldus Alexander Gauland. “We moeten de grenzen sluiten en dan die gruwelijke beelden uithouden. We kunnen ons niet door kinderogen laten chanteren.”

Met een dergelijke woordkeuze zorgde Tatjana Festerling op maandagavond voor veel woede en verontwaardiging. Festerling, woordvoerster van de Pegida-beweging, noemde in Dresden de vluchtelingen “gewetenloze, binnendringende vijanden” (lett.: skrupellose Invasoren) en verweet ze kindertranen te instrumentaliseren.

Nederland gastland bij 2e Finest Interior Award

keyvisualVan 1998 tot 2006 was ik in dienst bij de Hamburgse interior-designer Holger Stewen op het Spaanse eiland Mallorca. Ik was medewerker van het eerste uur. Mijn werk bestond uit het in ontvangst nemen van meubels en accessoires uit de hele wereld, het decoreren van de prachtige winkel en natuurlijk het meewerken bij de inrichting van de diverse villa’s en rustieke finca’s van onze klanten.

Daarnaast onderhield ik contact met de stoffeerders, de timmermannen, de elektriciens, de schilders en vele andere bedrijven die betrokken waren bij de diverse inrichtingsprojecten. Ik was vaak onderweg op het eiland, maar kwam ook regelmatig op Ibiza en soms in Marbella. Met die jarenlange ervaring op zak schrijf ik vanaf nu ook berichten uit deze branche. Dit keer een bijdrage over de Finest Interior Award in Berlijn.

Het concept
De Finest Interior Award is in 2014 door een groep gerenommeerde instituten, verbanden en exclusieve merkenpartners uit de branche in het leven geroepen. Een eersteklas erejury looft de Finest Interior Award jaarlijks uit. De prijzen gaan naar Europese interieurarchitecten, interieur-designers en inrichters die worden beloond voor hun uitstekende prestaties. De deelnemers kunnen zich inschrijven voor twee sectoren: de Finest Interior Award contract voor het inrichten van bedrijfsruimtes en de Finest Interior Award private voor particuliere ruimtes.

Logo_FIA_privateAmbassade
Ieder jaar werkt Finest Interior Award samen met een gastland. In 2014 beet Denemarken het spits af, in 2015 was Nederland aan de beurt. De prijzen worden in de ambassade van het gastland uitgereikt. Daarom ontving Hare Excellentie Mevrouw Monique van Daalen, de Nederlandse ambassadeur in Duitsland, afgelopen november de prijswinnaars in de Prins Claus Zaal van het door Rem Koolhaas ontworpen ambassadegebouw. Op flickr.com staat een uitgebreide foto-impressie van die dag.

Prijzen
Van de 19 prijzen in 18 categorieën gingen er vijf naar Nederlandse bedrijven. Het bureau concrete uit Amsterdam won de prijs in de categorie Restaurant, Kees Marcelis Studio uit Arnhem won de prijs in de categorie Business Office en Schilder Scholte architecten uit Rotterdam won zelfs twee prijzen: één in de categorie Interior Design with Color en één in de categorie Business Retail. Binnen de particuliere sector pakte het Haarlemse bedrijf Feadship de prijs in de categorie Privat Yacht under 50 mtr.

Prijswinnaar concrete

Prijswinnaar Kees Marcelis Studio

Dubbele prijswinnaar Schilder Scholte architecten

Prijswinnaar Feadship

Europese, dus ook Nederlandse interieurarchitecten en interieurdesigners,  kunnen zich vanaf 1 maart weer inschrijven. Het is nog niet bekend welk gastland dit jaar bij de Finest Interior Award betrokken zal zijn. Alle actuele informatie over deze gerenommeerde prijs staat op de website www.finestinterioraward.com.