Typisch Duits

lonely-chair-1618011-640x960‘Typisch Duits’, denk ik. Op de meeste stoelen liggen jassen en sjaals. In het zaaltje is geen mens te bekennen. Het valt op hoe keurig alle spullen op de circa 50 stoelen zijn achtergelaten. Een brede, rode sjaal ligt precies over het midden van drie zittingen. Op de stoel daarnaast ligt het boek van Geert Mak, de auteur die hier vanavond in het Literarisches Colloquium Berlin een lezing houdt. De plaats daarnaast lijkt vrij. Oh nee, ik heb niet goed gekeken. Er hangt een colbert over de rugleuning en op de donkerblauwe zitting ligt een schrijfblok met een pen erop. De rugzak op de stoel ernaast is niet te overzien. Misschien is daarachter nog een plekje vrij. Ik loop rondom de in carrévorm opgestelde stoelen en bekijk ze rij voor rij.
‘Alles bezet’, zeg ik in het Duits tegen de man die via de terrasdeur de zaal is binnengelopen. Hij antwoordt dat alle bezoekers buiten staan. Ik herken direct zijn Nederlandse accent.
‘Toch typisch Duits om op die manier alle stoelen te kapen’, zeg ik nu in het Nederlands. De man, ik schat hem achter in de 70, knikt langzaam.
‘In vakantieoorden tref je deze Duitse gewoonte ook aan, maar dan in de vorm van handdoeken’, vervolg ik. ‘Ze worden voor het ontbijt op de ligstoelen rondom het zwembad gelegd.’
‘Dat zie je volgens mij ook bij andere nationaliteiten’, zegt de man.
Ik knik.
‘Ja, maar je herkent de Duitsers wel meteen aan de manier waaróp ze hun spullen achterlaten. De handdoeken zijn altijd keurig netjes gevouwen. Dat vertelde een kennis op Mallorca mij, u weet wel, het zeventiende Bundesland. En kijk, ook hier liggen de sjaals er toch extreem ordelijk bij.’
De man knikt. Hij is iemand van weinig woorden.
Ik sta voor de enige stoel die nog niet als gereserveerd is gekenmerkt en ga alvast zitten.
‘En dat is de beroemde uitzondering op de regel’, zeg ik en wijs naar de stoel drie rijen achter me.
‘Die gekreukelde trui past niet in het plaatje. Die is er gewoon op gesmeten. Eigenlijk is dat nog veel erger. De truidrager is vast geen Duitser, maar iemand die het van angst in zijn broek doet om zijn plaats kwijt te raken. Kinderachtig gedrag, vindt u niet?’
Een geluidstechnicus tikt op een microfoon.
‘Test, test.’
Achter me klinkt geroezemoes. De bezoekers keren terug van het terras. Sjaals worden netjes opgerold en alle andere spullen worden keurig van de stoelen gehaald. Ik bekijk de drukte om me heen. De presentator van de avond betreedt nu het podium en ook hij tikt op de microfoon. Ik kijk achterom. De zaal is vol. Drie rijen achter me zie ik de weinig spraakzame man zitten. Op zijn schoot ligt een kreukelige trui. Vanachter zijn grote rechthoekige bril kijkt hij strak voor zich uit. Ik groet hem met een knikje, maar de man die ik zojuist heb gesproken doet alsof hij me niet kent. ‘Typisch Nederlands’, denk ik.

Deze tekst staat ook op Nederland schrijft.

Advertenties

Op weg

broken-glass-1320886-640x640‘Nee!!’ Ik kijk om. Haar fietshelm ligt in de donkere, plakkerige vloeistof die uit het kapotte bierglas stroomt.  Ik weet dat ik iets stoms heb gedaan. Ik dacht nog, zal ik dat bierglas…Maar ach, er was niemand te zien op dit geasfalteerde weggetje voor fietsers en voetgangers, alleen dat bierglas. Waarschijnlijk is het afkomstig van iemand die gisteravond op het Tempelhofer Feld te veel heeft gedronken en het leuk vond onderweg dit glas midden op de weg te zetten.

‘Mijn kind!!’ Het kleine mesje is met haar nek precies in een grote glasscherf gevallen. Ze bloedt heftig.  Haar voetjes zitten bekneld in het kinderzitje. Ik bel zonder na te denken 112. Een man gooit zijn fiets op de grond en trekt het kind voorzichtig uit de plas bloed. De moeder zit onder de schrammen en houdt niet op met schreeuwen. Uit het niets komen twee jongens aangerend, ik schat ze een jaar of zestien. Eentje grist de schoudertas van de jonge moeder, gooit hem naar zijn kameraad. Dan rennen ze er vandoor.

‘Héé!!’ Een sportieve jongeman met een rugzakje om staat op de pedalen van zijn mountainbike en zet de achtervolging in. Een politiewagen maakt slippende geluiden. ‘Stehen bleiben!!’ Een agent rent achter de jongens aan. Hij lost een waarschuwingsschot. Loeiende sirenes van een ambulance worden luider en luider.

‘Bitte!!’ Een stem in mijn telefoon. Ik weet niet meer wat ik zeggen wil. Een ongeluk, een kind bloedt, een hysterische moeder, twee dieven. Het zijn beelden die door mijn hoofd schieten als ik dit lege bierglas midden op de weg zie staan. Er zou iemand tegenaan kunnen fietsen. Een moeder met een kind achterop. Ik pak het glas en neem het mee naar het Tempelhofer Feld. Ik weet dat daar vuilnisbakken staan. Ik kijk nog even achterom en haal opgelucht adem. De weg is vrij.

Tim Raue beste Duitse restaurant ter wereld

Tim Raue (foto © Nils Hasenau)

Tim Raue (foto © Nils Hasenau)

Gisteren werd in New York de lijst met de 100 beste restaurants ter wereld bekend gemaakt. Op de eerste plaats eindigde het Italiaanse restaurant Osteria Francescana uit Modena, geleid door de sterrenkok Massimo Bottura.  Met 3 Spaanse restaurants, 1 Oostenrijks, 1 Frans en 1 Deens restaurant telde de top-10 maar liefst zeven Europese restaurants.

Het beste Duitse restaurant was restaurant Tim Raue van de gelijknamige Berlijnse sterrenkok. Zijn etablissement in Kreuzberg eindigde op de 34e plaats. Een plaats lager, op nummer 35, eindigde het Duitse restaurant Vendôme van sterrenkok Joachim Wissler in Bergisch Gladbach (bij Keulen).  De Librije van de Nederlandse sterrenkok Jonnie Boer was met plaats 38 het beste Nederlandse restaurant. Het Belgische restaurant Hof van Cleve van sterrenkok Peter Goossen was op plaats 53 het beste Belgische restaurant. The Jane, het restaurant uit Antwerpen van de Nederlandse sterrenkok Sergio Herman, eindigde op plaats 54.

Bekijk hier de beste 100 restaurants ter wereld

Lees hier mijn bericht uit Culinaire Ambiance over restaurant Tim Raue