Kinderen testen tweesterrenrestaurant

mobil-magazinWat gebeurt er als leerlingen van de klassen 1-4 van het Duitse basisonderwijs, de zogenaamde ‘Grundschule’, een sterrenrestaurant testen? Zo luidt een interessante bijdrage in de oktober uitgave van het gratis magazine ‘Mobil’ voor de passagiers van de Deutsche Bahn.

Testteam
Zes kinderen bezochten afgelopen zomer het tweesterrenrestaurant Jacobs Restaurant in hotel Louis C. Jacob in Hamburg. In dit traditionele etablissement komt de Hamburgse society bij elkaar en vierde Robert Redford ooit zijn huwelijksfeest. Het testteam bestaat uit Arthur (9), Tara (7), Luise (8), Henry (6), Frida (7) en Asmus (10). De jongens en meisjes krijgen een 5-gangenmenu voorgeschoteld van sterrenkok en keukenchef Thomas Martin (49). Alle kinderen hebben wel eens in een restaurant gegeten, maar nog nooit in een sterrenrestaurant. Volgens het artikel houden de kinderen vooral van kipnuggets, zalm en pizza en houden ze niet van komkommersalade, rijstepap, wortels en broccoli.

Bediende
Het artikel is opgebouwd met uitspraken van de kinderen en het personeel tijdens het etentje. Zo wijst Arthur naar gastheer en restaurantmanager Christoph Koch, die gekleed is in een wit overhemd met een zwart jacket en een rode pochet, en zegt ‘is dat de bediende?’ Alle kinderen giechelen. Frida: ‘Bediende mag je toch niet zeggen?’ Arthur: ‘Wat dan? Ober? Mag ik je ober noemen?`De gastheer reageert ontspannen: ‘Noem me toch gewoon Christoph.’ De restaurantmanager lacht fijntjes, de kinderen lachen. Het ijs is gebroken.

‘Gadsie!’
Vervolgens kunnen we meelezen wat de kinderen aan tafel zeggen. Asmus vindt het restaurant er mooi uitzien, alleen de klassieke muziek vindt hij stom. Volgens Frida komen hier alleen miljonairs, hoewel het 5-gangenmenu van die dag 98 euro kostte. Drie kelners met wit overhemd en zwarte colbert serveren de eerste gang. Die bestaat uit quiche met tomaten met kruiden, burrata en bevroren roomkaas. Tara probeert de roomkaas: ‘Gadsie, voor mij veel te romig’. Frida haalt een bolletje uit de decoratie op de quiche: ‘Dat bolletje hier, daar hou ik van, mmm.’ En zo leren we al lezende hoe kinderen over de verschillende gerechten denken. Arthur durft bij de tweede gang de artisjok niet op te eten waarop de gastheer hem lachend een lafaard noemt. Arthur bijt er nu in. ‘Nou ja, het gaat.’ Volgens Frida smaakt een artisjok een beetje naar niets. Asmus is de enige die snel klaar is en zijn bord aflikt. Arthur: ‘Asmus, je zet jezelf verschrikkelijk voor schut.’

Lang zitten
De derde gang bestaat uit gnocchi met commissiekaas-chips en druiven, jonge kool en paddenstoelen. ‘Is dat een schuimbad?’, vraagt Arthur en wijst grinnikend op de saus. Tijdens het eten staan de meisjes op en doen wat gymnastiekoefeningen. Frida: ‘Zo lang kan toch niemand zitten…’ Arthur: ‘Mogen we hier boeren laten?’ De sfeer aan tafel dreigt om te slaan, ondanks dat iedereen zijn bord heeft leeg gegeten. Het lange zitten blijkt niets voor kinderen te zijn. Henry springt op en wil naar de wc. Allemaal rennen ze achter hem aan. Plaspauze. Eenmaal teruggekeerd is de sfeer weer beter.

Kleine porties
Nu komt er ‘poulet Marensin’ uit de Gascogne op tafel met wilde broccoli, arganolie, citroen en couscous. Frida’s ogen glinsteren als ze het stukje kip ziet liggen en ze wil met haar handen toeslaan. Dan ziet ze dat alle anderen het bestek gebruiken, althans, een poging doen de kip met bestek te eten. Ook Frida pakt nu mes en vork om met het vlees aan de slag te gaan. Arthur: ‘Nou, dit is lekker! Maar waarom brengen jullie altijd van die kleine porties? Kunnen jullie niet een keer iets groters op tafel zetten?’ Kleine porties schijnen een herkenningsteken van de sterrenkeuken te zijn. Voor kinderen volledig onbegrijpelijk. Hoe kun je daar nou je buikje mee vol eten? En wat is überhaupt een sterrenrestaurant? De auteur van het artikel legt vervolgens uit hoe de ‘Guide Michelin’ ooit met de beroemde restaurantgids is begonnen.

Toetje
Als dessert krijgen de kinderen ‘Reis Trauttmansdorff’ (rijstepap met vruchten) met blauwe bosbessen en yoghurtijs. Arthur: ‘RIJSTEPAP? Ik heb toch gezegd dat ik daar niet van hou!’ Luise: ‘Het ijs smaakt zoet en vreemd.’ Arthur: ‘Mmm, nou ja, dat is helemaal oké.’ Henry: ‘Eindelijk echt lekker!’ Op het eind krijgen de kinderen de vraag gesteld welk gerecht ze het lekkerst vonden.  Frida en Luise noemen de kip, Tara het voorgerecht en Asmus ‘eigenlijk alles!’ Arthur: ‘Het ijs!’ Alleen het antwoord van Henry wijkt wat af van de andere antwoorden: ‘Het rabarbersap.’

Moed
Als de kinderen van tafel opstaan vraagt Christoph Koch of ze weer terug zouden komen. ‘Jaaaa!’, schreeuwen ze allemaal tegelijk. Keukenchef Thomas Martin is blij met de lofuitingen. Hem valt het al langer op dat kinderen in zijn restaurant minder vaak iets nemen van de menukaart voor kinderen, maar liever uitproberen wat hun ouders ook eten. ‘Je moet kinderen niet onderschatten’, zegt hij. Van het experiment heeft hij vooral één ding opgestoken: ‘Ik zal in de toekomst nog veel gedurfder zijn.’

Dowload
Het complete magazine, inclusief de bovengenoemde reportage, is digitaal als pdf-bestand (70,6MB) beschikbaar.
Download oktober uitgave Mobil, het reizigersmagazine van de Deutsche Bahn (70,6 MB).

Advertenties

‘Der Parteigenosse’ von Marjolijn Uitzinger

De partijgenoot-PAPdef.inddPrimeur Duitse vertaling De partijgenoot

Der Parteigenosse von Marjolijn Uitzinger. Zo kan op donderdag 27 oktober 20:00 uur de aankondiging luiden van de spannende avond in het kader van het ‘Krimi-Festival 2016’ in café Brel aan de Savignyplatz in Berlijn.

De voormalige Vertegenwoordiger van de Vlaamse Regering én huidig voorzitter van Berlijnse Avonden Walter Moens zal de Nederlandse schrijfster Marjolijn Uitzinger op deze avond introduceren. Docente Nederlands in Berlijn én bestuurslid van Berlijnse Avonden Esther Bouma zal een Duitstalige passage voordragen uit De partijgenoot (Der Parteigenosse), de laatste misdaadroman van Marjolijn Uitzinger. De schrijfster zelf leest een stuk uit haar boek in het Nederlands voor.

R.A.F.
De Partijgenoot is het vervolg op De huisgenoot.  Na de verkiezingen zit politicus Florian von Bismark in een dal. Niet hij maar zijn partijgenoot Sofie Lothar wordt minister van Justitie, en dat zit hem niet lekker. In een poging haar in diskrediet te brengen lijkt een onverwachte connectie met de R.A.F. mogelijkheden te bieden. Wat had Sofie Lothar met deze terreurgroep te maken? Geconfronteerd met haar verleden zoekt ze koortsachtig een uitweg. Intussen krijgt Florian te maken met de losse eindjes van zijn eerdere roekeloosheid als de vader van een van zijn vroegere slachtoffers naar de politie dreigt te stappen. Het is een mijnenveld, en de vraag is wie dit zal overleven.

Lovende recensies
De huisgenoot
ontving in Nederland lovende recensies (Elsevier: De nieuwe, derde misdaadroman van journalist en voormalig radiopresentatrice Marjolijn Uitzinger is op meerdere punten verrassend te noemen) en belandde in 2015 op de shortlist van De Gouden Strop. Het vervolg De partijgenoot werd eveneens goed ontvangen (AD-magazine: Een boek dat ruim boven het maaiveld uitsteekt) en kreeg in 2016 een plekje op de longlist van De Gouden Strop.

Marjolijn Uitzinger

Marjolijn Uitzinger

Arjen Lubach
Het Crime Time Festival in Berlijn begon op 8 september en duurt nog tot 11 december. De meer dan 50 deelnemende schrijvers komen uit verschillende Europese landen waaronder Nederland en België. Na Marjolijn Uitzinger staat Arjen Lubach nog op het programma. Hij is op zondag 13 november te gast met zijn boek Der fünfte Brief (“IV”). Marjolijn Uitzinger introduceert hem die avond. De acteur en regisseur Hermann Treusch draagt de Duitse tekst voor.

Lezing Marjolijn Uitzinger “De partijgenoot” (“Der Parteigenosse”)
Duitse tekst gelezen door Esther Bouma, introductie door Walter Moens
Locatie: Galerie des Café Brel
Datum : donderdag 27 oktober
Aanvang: 20:00 uur


Meer informatie: www.kunstundstueck.de/crimetime2016

Lees ook: Spannende Berlijn thriller (over De partijgenoot)

Première Het gangstermeisje

Poster for ''A Gangstergirl'', Copyright © 1966 by Jan Vrijman Cineproduktie. All Rights Reserved.

Poster for ”A Gangstergirl”, Copyright © 1966 by Jan Vrijman Cineproduktie. All Rights Reserved. Bron: Wikipedia.

Vandaag is het precies 50 jaar geleden dat de Nederlandse film Het gangstermeisje van regisseur Frans Weisz in première ging. Voor mij staat deze film altijd onlosmakelijk in verbinding met Remco Campert, omdat hij de roman Het gangstermeisje schreef. Dat boek was echter nog niet af op het moment dat het scenario voor de film werd geschreven. Dat leverde hilarische situaties op. Frans Weisz, Remco Campert en Jan Blokker schreven het scenario. Laatstgenoemde staat echter officieel te boek als de scenarioschrijver.

De film, die werd gezien als een van de eerste Nederlandse nouvelle vague films, werd op het 17e Filmfestival in Berlijn onder de titel A gangster girl genomineerd in de categorie beste film. Het budget voor de film bedroeg 600.000 gulden (ca. 297.000 euro)-

Het in mijn ogen typische Remco Campert verhaal gaat over de schrijver Wessel Franken die last krijgt van een schrijversblok. Als hij in een depressie dreigt te belanden bezoekt hij op advies een bevriend homokoppel in het Franse Menton. Hij vindt daar weliswaar rust, maar hij wordt ook geconfronteerd met plotwendingen in zijn onafgemaakte scenario. Daardoor komt hij in Italië terecht en lijkt in zijn eigen film te zijn beland.

Frans Weisz was in die tijd nog een onbekende filmer die als regisseur wilde debuteren met de verfilming van Camperts Het leven is vurrukkulluk. De schrijver woonde in die jaren tijdelijk in Antwerpen en de filmer tijdelijk in de woning van Remco Campert in Amsterdam. Weisz vond daar een notitieboekje met de titel Aantekeningen voor een nieuwe roman: Het gangstermeisje, aldus Wikipedia. Hij vond dat een mooie titel voor een film en begon vervolgens samen met Remco Campert aan het omzetten van de nog niet voltooide roman in een scenario.

Ik herinner me nog dat er twee boeken verkrijgbaar waren: de roman Het gangstermeisje en de film Het gangstermeisje. De roman verscheen weliswaar eerder dan de film, maar het scenario was wel eerder af dan de roman. Interessant detail is dat Campert tijdens de filmopnames vanuit Antwerpen voortdurend op blauwe luchtpostvelletjes nieuw geschreven dialogen naar Frans Weisz in Italië stuurde, zodat de regisseur weer even verder kon.

Frans Weisz was volgens Wikipedia verliefd op de actrice Kitty Courbois. Dat betekende dat zij met deze film haar speelfilmdebuut maakte. De titelsong werd geschreven door Jan Elburg en gezongen door Liesbeth List.

Tot slot. Wat deed Remco Campert in de jaren 60 in Antwerpen? Er is een televisiefragment bewaard gebleven waarin hij iets vertelt over zijn verblijf in de Belgische stad. Hij wordt geïnterviewd door de Vlaamse schrijver Valeer Van Kerkhove. Klik hier om dat fragment (02:26) te bekijken.