In de ban van de ring

©Allard van Gent

De musea in Berlijn zijn dicht, maar het Schöneberg Museum bij mij om de hoek toont ook kunst buiten de deur. Niet te overzien zijn de ringen die sinds kort aan de zijgevel hangen. Deze blikvanger in de openbare ruimte blijkt onderdeel te zijn van het project DRAUSSENSTADT en is gemaakt door de in Berlijn levende kunstenaar Nils Völker.

Ringen
Ze zijn er in diverse kleuren en vormen. Als reddingsboei van robuust kunststof ontbreken ze op geen enkel schip. We kennen ze echter ook uit onze vrijetijd – eenkleurig, met motieven of zelfs met de kop van een flamingo erop. Hun basisvorm is de ring. Ze worden in vorm gehouden door lucht.

Floating Rings
Door middel van rotatiegieten ontstonden vijftien sculpturen van polymeergips. Deze speciale materiaalmix van gips en kunsthars wordt ook gebruikt bij 3D print of bij podiumbouw. Overdag stralen de Floating Rings in hun opvallende kleuren. Kijk je echter wat nauwkeuriger, dan ontdek je een bedrieglijk echte plooienval. Maar pas bij het invallen van de schemering beginnen in het midden van iedere zwemband vele kleine LED-lampjes te branden die het gehele kunstwerk in beweging brengen. Het elektrische licht volgt daarbij een door de kunstenaar vastgelegde choreografie. Het trekt (Engels to float: zweven, zwemmen) van band naar band, blijft hier en daar even staan en laat daarbij steeds nieuwe vormen ontstaan.

Net als in al zijn werken gebruikt Nils Völker ook in deze installatie alledaagse dingen en doorgrondt de grenzen van kunst en het leven van alledag, waarneming en werkelijkheid. Door seriële opeenvolging laat hij ons steeds een nieuwe blik op het gekozen object werpen en creëert d.m.v. elektronica en programmering een veranderlijk, bijna organisch aandoend oppervlak.

De installatie Floating Rings is ontstaan in het kader van het initiatief Draußenstadt van de Berlijnse senaat voor cultuur en Europa en beleefde zijn première in het museum Tempelhof-Schöneberg. Het kunstwerk is t/m 31 maart 2021 te bewonderen.

Nederland
Nils Völker (geb. 1979 in Aalen, Baden-Württemberg) woont sinds 2004 in Berlin. Meer installaties van hem bevinden zich in openbare collecties in Duitsland, China en Nederland. Het museum Voorlinden in Wassenaar toonde in 2020 twee keer een werk van hem. Eerst tijdens de groepstentoonstelling Momentum en bij de huidige expositie Listen to Your Eyes. Eerder nam hij deel aan andere groepsexposities in Nederland, te weten aan het Rewire Festival in Den Haag (2011) en Energy Academy Europe in Groningen (2016).

In 2015 hield hij met NINETEEN zijn eerste solo tentoonstelling in Nederland met veruit de grootste installatie die hij tot dan toe had gerealiseerd. Deze werd wegens het succes verlengd.

Museum Tempelhof-Schöneberg
Hauptstraße 40 /42
10827 Berlin
Website

 

De idioot in de lente

Na de winter van 2020 volgt de lente van 2021. Dat is een voldongen feit. Daarop vooruitlopend dit gedicht van Martinus Nijhoff.

De idioot in de lente

Er vielen woorden van de zon
Diep in mijn hart naar binnen
En verdronken in me
Als in de steile schaduw van een bron.

Gaat iemand met mij mee
Om luisterend te zwijgen

Gaat iemand met mij mee
Leg dan zacht en heel dicht
’t Gezicht aan mijn gezicht –
De lange groenen golven stijgen

En stijgen dansend uit de grot:
Het wordt een zee waarin we drijven

Het wordt een zee tot aan den horizon
Het wordt een wijd en stil en zilveren licht

St! ’t Is de vloed van God

Bron
Digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren

Laatste nieuwjaarstoespraak Angela Merkel

Dit jaar zijn er parlementsverkiezingen in Duitsland. Angela Merkel zal niet meer als partijleider beschikbaar zijn. Daarom is dit hoogstwaarschijnlijk haar laatste nieuwjaartoespraak als Duitse bondskanselier:

Beste landgenoten,

wat voor een jaar hebben we achter de rug!

In 2020 kwam er iets op ons af waar de wereld geen rekening mee had gehouden. Een tot dan toe onbekend virus dringt onze lichamen en onze levens binnen. Het raakt ons waar we het meest menselijk zijn: in nauw contact, in de omarming, in gesprek, bij het feestvieren. Het virus maakt van normaal gedrag een risico – en bijzonder ongebruikelijke beschermingsmaatregelen normaal.

2020, dit jaar van de pandemie, was een jaar van leren. We moesten in het voorjaar reageren op een virus waarover nauwelijks feitelijke kennis en informatie voorhanden was. We moesten beslissingen nemen waarvan we alleen maar konden hopen dat ze juist zouden blijken te zijn.

De coronaviruspandemie was dé politieke, sociale en economische uitdaging van de eeuw. Het is een historische crisis die iedereen tot veel verplichtte en sommigen tot te veel. Ik weet dat het enorm veel vertrouwen en geduld van u heeft gevergd, en nog steeds vergt om zich met deze historische krachtprestatie in te laten. Daarvoor dank ik u uit de grond van mijn hart.

Aan het einde van dit ademloze jaar is het ook belangrijk om even te pauzeren – en bedroefd te zijn. Als samenleving mogen we niet vergeten hoeveel mensen een geliefde persoon hebben verloren waar ze niet dichtbij konden zijn. Ik kan hun pijn niet verzachten. Maar ik denk aan hen, vooral ook vanavond.

Ik kan alleen maar gissen hoe bitter het moet voelen voor degenen die door corona om het verlies van een geliefde persoon rouwen of die sterk worstelen met de nawerking van een ziekte, wanneer door enkele reddeloze personen het virus wordt ontkend en weggewuifd. Samenzweringstheorieën zijn niet alleen onwaar en gevaarlijk, ze zijn ook cynisch en wreed voor deze mensen.

2020 werd bepaald door zorgen en onzekerheid. Tegelijkertijd was het ook een jaar waarin zoveel mensen boven zichzelf uitstegen zonder dit aan de grote klok te hangen. Dat bewijzen de artsen en verpleegkundigen in ziekenhuizen, verpleeghuizen en andere zorgcentra. Dat zien we bij de medewerkers van de GGD’s, die plotseling in het centrum van de strijd tegen het virus terechtkwamen. We zien het in de toewijding van onze strijdkrachten die ons op alle mogelijke plekken ondersteunen.

Talloze mensen hebben ertoe bijdragen dat ons leven ondanks de pandemie verder mogelijk is gebleven: in supermarkten en in het goederenvervoer, in postkantoren, op bussen en treinen, op politiebureaus, in scholen en kinderdagverblijven, in kerken, in redactiekantoren.

Ik ben ook altijd weer dankbaar voor de discipline waarmee de overgrote meerderheid van de mensen hun mondkapjes dragen, hoe ze hun best doen afstand te houden. Dit drukt voor mij uit wat het leven in een humane samenleving in de eerste plaats mogelijk maakt: rekening houden met anderen, het inzicht zelf een stapje terug te doen, het bewustzijn van gemeenschapszin.
Deze houding van miljoenen landgenoten heeft ons op tot nu toe veel bespaard op onze weg door de pandemie. Het zal ook in het komende jaar nodig zijn.

Wat geeft me hoop?

Sinds enkele dagen heeft de hoop gezichten: de gezichten van de eerste gevaccineerde mensen, van de zeer oude en hun verzorgers, van het medisch personeel op de intensive care – niet alleen in ons land, maar in alle Europese en vele andere landen. Elke dag zullen meer en meer mensen gevaccineerd worden, en geleidelijk aan zullen andere leeftijds- en beroepsgroepen erbij komen en iedereen die gevaccineerd wil worden. Ook ik zal gevaccineerd worden als ik aan de beurt ben.

De wetenschappers geven mij ook hoop – wereldwijd, maar vooral hier in Duitsland. De eerste betrouwbare coronatest werd hier ontwikkeld – en nu ook het eerste in Europa en vele andere landen in de wereld goedgekeurde vaccin. Het kwam voort uit onderzoekswerk van een Duits bedrijf en wordt nu als Duits-Amerikaanse coproductie vervaardigd.

De oprichters Ugur Sahin en Özlem Türeci uit Mainz vertelden me dat mensen uit 60 landen in hun bedrijf werken. Niets kan beter aantonen dat het de Europese en internationale samenwerking, dat het de kracht van de diversiteit is, die vooruitgang brengt.

De opgaven waar de pandemie ons mee opzadelt, blijven kolossaal. Bij veel ondernemers, werknemers, zelfstandigen en kunstenaars heerst onzekerheid, ja, angst om hun bestaan. De regering heeft ze in deze noodsituatie, waar niemand schuld aan heeft, niet alleen gelaten. Ondersteuning van de regering, in hoogtes die we niet eerder hadden, helpt. Verbeterde arbeidstijdverkortingsregelingen sorteren effect. Zo kunnen banen behouden blijven.

Is in het nieuwe jaar ook alles corona? Nee, en dat was het ook niet in het afgelopen jaar. Het is niet zo dat de wereld pas sinds het begin van de pandemie razendsnel en fundamenteel verandert.
Des te belangrijker is het dat Duitsland met al zijn kracht en creativiteit gedurfde ideeën voor de toekomst ontwikkelt. Dat onze economie, onze mobiliteit, ons leven klimaatvriendelijk wordt. Dat alle mensen in Duitsland kunnen profiteren van gelijke levensomstandigheden en echte gelijkheid bij onderwijs. Dat we ons ook samen met Europa beter kunnen laten gelden in de geglobaliseerde, gedigitaliseerde wereld.

Beste landgenoten,

deze dagen en weken, daar valt niets goed te praten, zijn zware tijden voor ons land. En dat zal nog geruime tijd zo blijven. Het zal nog een lange tijd aan ons allemaal liggen hoe we ons door deze pandemie heen slaan. De winter is en blijft zwaar.

We weten nu hoe we het virus tegenstand kunnen bieden. Het naast de vaccinatiestof werkzaamste middel hebben we zelf in de hand door ons aan de regels te houden, eenieder van ons. Wij allemaal samen.

Laat mij tot slot nog iets persoonlijks zeggen: over negen maanden zijn er parlementsverkiezingen, waarbij ik me niet meer kandidaat zal stellen. Dit is dus naar alle waarschijnlijkheid de laatste keer dat ik me als bondskanselier met een nieuwjaarstoespraak tot u richt. Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg: nooit eerder in de laatste 15 jaar hebben we het oude jaar als zo zwaar ervaren – en nooit eerder hebben we ondanks alle zorgen en wat scepsis het nieuwe jaar met zoveel hoop tegemoetgezien.

En daarmee wens ik u en uw familie van harte gezondheid, vertrouwen en Gods zegen voor het nieuwe jaar 2021.