Tag Archives: Lezerscolumn De Pers

In beeld

De column is nu tien jaar oud. Tijd om hem nog eens te lezen.

credit-payment-3-1514035-639x852De een overkomt het vaker dan de ander. Bij mij gebeurt het vrij regelmatig, dat ik wantrouwend om me heen kijk of er ergens een verborgen camera hangt die mijn manier van handelen aan het Nederlandse volk wil toevertrouwen. Een camera die mij al in beeld heeft als ik de Blokker binnenloop, op zoek naar een beschuitbus. Niet zomaar een beschuitbus, nee, eentje met een lift, waarmee je de beschuiten omhoog trekt. Ik haal deksels van beschuitbussen en check ze op de aan- of afwezigheid  van een beschuitlift. Dat is voor de op de bank onderuit gezakte televisiekijker natuurlijk niet echt interessant. Ik kies uiteindelijk voor de zilverkleurige Brabantia. Nu zet waarschijnlijk de voice over in: ‘Kijkers, opgelet. Onze hoofdpersoon gaat nu op weg naar de kassa. Hij staat achter die oudere man die zijn laatste munten bij elkaar schraapt om zijn schaaltje ter bewaring van kunstgebitten te betalen. Nu is onze hoofdpersoon aan de beurt.’ Ik zet de beschuitbus op de toonbank. Op dat moment tikt er iemand tegen mijn voet. Even ben ik verward, omdat ik het tikken niet kan thuisbrengen. In een winkel stoot iemand je aan of iemand dringt voor, maar nog nooit heeft iemand mij op mijn voeten getikt. Ik kijk opzij en zie aan de stok dat het een jonge dame met een blindenstok is. ‘Lukt het?’, vraag  ik behulpzaam. ‘Ja, ik moet bij de kassa zijn’,  zegt ze.
‘Dan staat u precies goed’, zeg ik.
‘10,95’, zegt de caissière.
‘Kan ik pinnen?’
‘Ga uw gang.’
En op dat moment waan ik me in een film met verborgen camera. Het pinapparaat staat rechts van me. Met mijn rechterhand wil ik de pincode intypen. De blinde dame staat pal tegenover het pinapparaat, haar ‘blik’ van achter de donkere bril gefocust op het cijferpaneel. Ik kijk om me heen. Moet ik mijn pinhandeling afschermen,  omdat er een blinde vrouw meekijkt? Dat vraag ik me af.
‘Kijk, onze hoofdpersoon weet niet wat hij moet doen. Hahahahahaha, hij schermt toch alles af, want de blinde vrouw zou zijn pincode wel eens kunnen zien. Oh, oh, oh, hahahahaha, mensen, dit is leuk!!!’

Jarig

congNegen jaar geleden schreef ik deze column die destijds één dag na mijn verjaardag het daglicht zag. Ieder jaar denk ik er weer aan terug, vooral als de eerste felicitaties van de webshops mijn mailbox binnenstromen.

Als je wint, heb je vrienden. Rijen dik, echte vrienden. Het zijn de woorden uit het lied “Als je wint”, gezongen door de legendarische Herman Brood en Henny Vrienten. Gelijk hebben ze. Zojuist heb ik ontdekt dat je bovendien rijen dik echte vrienden hebt als je jarig bent. Ook al heb je vóór je verjaardag helemaal geen vrienden, ben je een einzelgänger en wil je familie al jaren niets meer met je te maken hebben. Dat maakt allemaal niet uit. De kans is namelijk groot dat je in de maand dat je jarig bent een bericht krijgt van iemand van wie je het helemaal niet verwacht. Van de bouwmarkt!

Je hebt je daar ooit een keer aangemeld voor een kortingspas. Een week voor je verjaardag staan ze al voor je digitale voordeur: “Beste mijnheer, omdat u deze maand jarig bent, krijgt u van ons 5 euro korting op uw volgende aankoop. Kom in de maand van uw verjaardag naar ons filiaal en u ontvangt een kortingscoupon ter waarde van vijf euro.” Als ik dat allemaal aan het verwerken ben, rinkelt de telefoon. “Goedemiddag! Met Neckermann spreekt u. U bent morgen jarig, alvast gefeliciteerd!” Ik heb nu al het gevoel dat mijn portemonnee wordt gerold. “Een kortingsbon?”, vraag ik. De dame aan de andere kant van de lijn luistert niet. Waarom ook? Ik praat door haar tekst heen en daardoor raakt ze in de war. Ze begint een verhaal over 300 nexpunten die ik cadeau krijg als ik iets koop. Een exclusieve aanbieding die zij alleen mag doen omdat ik jarig ben. Nou, wat ben ik toch een bevoorrecht mens.  Of ze volgende week terug mag bellen. “Natuurlijk wel geheel vrijblijvend”, zegt ze er achteraan. Ik wilde daar nog op reageren, maar ik was sprakeloos. “Dan bel ik u woensdagavond terug, oké?” Ik geef me gewonnen. Laat haar maar terugbellen op woensdagavond. Dan ben ik inmiddels een jaartje ouder en wellicht een jaartje wijzer. Wellicht weet ik dan hoe ik het beste met deze nieuwe verjaardagsvrienden moet omgaan.  Zo niet, dan ben ik nog niet jarig.

(Deze tekst verscheen 7 februari 2010 in dagblad De Pers)

Laatste lezerscolumn

Pers_logoOp 30 maart 2012 verscheen het laatste exemplaar van het gratis dagblad De Pers. De krant dreigde een krant te worden die ertoe doet. Kranten die ertoe doen zijn echter geen lang leven beschoren, het bewijs leverde de krant zelf. Na het laatste exemplaar kwam er noch een herstart, noch een beter of soortgelijk blad. Vandaag struikelde vandaag ik toevallig over mijn laatste lezerscolumn, die op 26 maart 2012 onder de titel ‘Lezerscolumn’ verscheen. Hieronder de tekst.

Op maandag 3 november 2009 verscheen voor de eerste keer mijn lezerscolumn in De Pers. Dat gaf meer dan alleen voldoening. Ik verkeerde in een mega feeststemming, want opeens lazen misschien wel duizenden mensen mijn stukje. Op 19 november 2009 verscheen er wederom een. Eerlijk gezegd werd me dat allemaal iets te veel. Na publicatie van deze tweede lezerscolumn vroeg mijn buurvrouw waarom ik opeens naast mijn schoenen liep. Ze vond het maar een raar gezicht.

Normaal liep ik altijd met mijn voeten in mijn schoenen, zoals de meeste andere mensen doen. Ik vertelde haar dat er een stukje van mij in De Pers was verschenen. Wat dat is, De Pers, wilde ze weten. Opeens pasten mijn schoenen weer.

Een aantal maanden later liep ik er weer naast, mede door toedoen van Nico Dijkshoorn en Kustaw Bessems, die behalve in De Pers ook geregeld op tv verschenen. Het werden BN’ers. Het werd mij opnieuw te veel op het moment dat mijn lezerscolumn verscheen in de krant van deze bekende Nederlanders. De buurvrouw vroeg weer waarom ik naast mijn schoenen liep. Ik vroeg haar of ze Nico Dijkshoorn kende, en Kustaw Bessems. Moet ik die kennen, antwoordde ze. Ze was duidelijk niet op de hoogte van de jongste ontwikkelingen in medialand. Ik wilde de foto’s van beide heren nog uitprinten maar dat ging me toch echt iets te ver. De lezerscolumn volgde ik die dagen op de voet. Alle lezerscolumnisten schreven leuke en originele stukken. Op alle vlakken steeg de kwaliteit van De Pers. De krant was duidelijk op weg een bijzondere positie als gratis kwaliteitskrant in te nemen. Mede daarom is het buitengewoon triest om te lezen dat De Pers letterlijk en figuurlijk stopt. Nu, nu het er helemaal niet meer toe doet, spreekt de buurvrouw mij aan. Ze heeft een papiertje in haar hand. ‘Ik heb uh… Wacht even, ik heb het opgeschreven, uh… Ben Rogmans op televisie gezien. Hij was bij Clairy Polak. Het ging over De Pers. Ik dacht nog, is dat niet de krant waar jij het altijd over hebt? Goed joh!’

(Deze tekst verscheen eerder in dagblad De Pers)

« Oudere berichten