Lidl Bikes veroveren de stad

Lidl Bikes bij de Marheinekehalle Markthalle

Lidl Bikes bij de Marheinekehalle Markthalle

Vandaag stonden niet alleen bij de Marheinekehalle Markthalle bij mij om de hoek een hele batterij Lidl Bikes, maar in heel Berlijn bevinden zich er sinds vandaag 3.500. Deze groen-grijze huurfietsen zijn van de Deutsche Bahn en worden gesponsord door Lidl. Vandaag kon je er bij wijze van kennismaking nog gratis op fietsen, vanaf morgen kost het geld.

Lidl Bikes werkt in tegenstelling tot de door Berlijnse overheid gesponsorde concurrent Nextbike niet met vaste ophaal- en afleverplekken. Het basistarief voor 30 minuten bedraagt één euro als de fiets in één van de 350 inleverzones wordt teruggezet. Binnenkort kon je de fiets dus ook gewoon ergens op de hoek van een straat achterlaten. In dat geval betaal je 50 cent meer.

Restaurant Crackers

Crackers Detailshots

Foto ®Daniel Reiter

Na de val van de Muur vierde het nachtleven in Berlijn hoogtij. In lege panden schoten bars als paddenstoelen uit de grond. Uit één bar ontwikkelde zich de legendarische Club Cookies. In 2007 bouwde eigenaar Heinz Gindullis, beter bekend als ‘Cookie’, het inmiddels fameuze vegetarische fine dining restaurant Cookies Cream boven de dansvloer van zijn club. Zeven jaar later sloot Club Cookies en maakte plaats voor restaurant Crackers. Sinds de opening in 2014 zijn er altijd weer gasten die na binnenkomst rechtsomkeert maken. Ze weten niet dat het juist de bedoeling is dat je eerst door de lichtblauw betegelde open keuken loopt en vervolgens het spectaculair ingerichte restaurant betreedt. In de hoge ruimte met donkere wanden ademen moderne plafondlampen met gedempt licht en kaarsen op tafel een relaxte sfeer. De clubmuziek op de achtergrond herinnert aan tijden van weleer. Een blik op de regelmatig wisselende menukaart leert dat Crackers in tegenstelling tot bovenbuurman Cookies Cream wel vlees- en visgerechten serveert. Topkok Stephan Hentsche is overigens keukenchef van beide restaurants. Mijn groene asperges (€ 14) als voorgerecht smaakten perfect door de ‘bissfeste’ structuur zoals de Duitsers zeggen. Niet te zacht, noch te taai. De geitenkaas, sjalotten en witte balsamicoazijn bezorgden de smaakvolle touch. De vegetarische kikkererwtenburger op een licht geroosterd brioche broodje met o.a. cheddar en pittige harissa-mayonaise (€ 16) als hoofdgerecht was bescheiden van omvang en groots van smaak. De steak (250 g, € 33) en de steakfilet (180 g, € 33) zijn van het charolais rund uit de weides van de Duitse deelstaat Mecklenburg-Vorpommern. Op de menukaart staan bijlagen à € 4, variërend van aardappelgratin tot bonen met basilicum en amandelen en van friet met rozemarijnzout tot couscous met gele rozijnen. Die laatste bijlage smaakte heerlijk fris. De opbouw van de wijnkaart is interessant, want op één pagina vind je alle witte of rode wijnen met dezelfde prijs, te beginnen bij € 30, gevolgd door pagina’s met duurdere wijnen. Dat is handig, want op iedere zo opgebouwde pagina let je niet op de prijs maar gaat de aandacht uit naar de wijn en dat is de bedoeling. Bovenaan staan de Duitse wijnen, gevolgd door wijnlanden uit de Europese regio. Onderaan de pagina volgen de intensievere wijnen uit verre, zonovergoten landen zoals Chili of Zuid-Afrika. De naam Crackers past bij de knapperige namen van de eerder door Heinz Gindullis geopende restaurants Cookies Cream en Chipps. Op vrijdag- en zaterdagavond is het tijd voor ‘Weekends at Crackers’ met vanaf ca. 21:00 uur een live dj. Op die dagen loopt een culinaire avond vaak gemoedelijk en muzikaal aan de stijlvolle bar ten einde en ligt er voor de liefhebbers een lange, Berlijnse nacht in het verschiet.

Restaurant Crackers
Friedrichstraße 158 / Unter den Linden
10117 Berlin-Mitte
T: +49/(0) 30 680 730 488
Open van maandag tot woensdag van 19:00 – 00:00 uur, donderdag van 19:00 – 00:30, vrijdag en zaterdag van 19:00 – 03:00 uur.
Website: www.crackersberlin.com

Bovenstaande tekst verscheen in juli 2016 in mijn vaste rubriek Boule de Berlin van het magazine Culinair Ambiance. In dit Vlaamse, culinaire tijdschrift staan maandelijks restauranttips uit Amsterdam, Berlijn, New York en  Parijs. Het ‘sterrenmagazine voor de hobbykok’ biedt echter nog veel meer culinaire wetenswaardigheden.

Advent, Advent, ein Lichtlein brennt

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERAIs adventskoffie drinken typisch Duits, vroeg ik me af. Niemand antwoordde. Die vraag stelde ik me nadat ik op straat de volgende flard opving:

“Om 15:00 uur, is dat goed? Dan drinken we samen een lekkere adventskoffie, branden een kaarsje van de adventskrans en dan wordt het ook al langzaam donker“.

Dat was een behoorlijke flard die ik deze ochtend opving, losgelaten door een telefonerende voorbijgangster op een brede stoep in Berlijn-Kreuzberg. Ik liet de tekst tot me doordringen en verdween daarbij uit de werkelijkheid om vervolgens in een gezellige woonkamer te belanden waar een dame van een jaar of 80 koffie zette. De koffie druppelde in de glazen kan van het koffiezetapparaat. Vervolgens pufte het apparaat de laatste restjes water door de filter. De dame goot de koffie over in een chique, zilverkleurige thermoskan. Vervolgens liep ze naar het raam om te zien of de bus er al aankwam, de bus met haar dochter erin. De straat was wit van de sneeuw. Achter het raam gierde de wind, die zo nu en dan leek te fluiten.

Ja, daar doemden de gele koplampen van de bus al op. De raampjes van het gele voertuig waren beslagen. Er stapte een dame uit.  De dame herkende haar dochter meteen aan de rood-zwart gebreide muts en de donkerrood gewatteerde jas. Ze zwaaide maar haar dochter zag niets door de stormachtige wind die de fijne sneeuw in haar gezicht blies. In de woonkamer met het heerlijke aroma van verse koffie en het geluid van knisperend hout wachtte de dame op haar dochter die eerder op de dag per telefoon liet weten dat ze langs wilde komen om gezellig samen adventskoffie te drinken.

Opeens was ze weg, de moeder, maar ook de dochter, de woning, de bus en de sneeuw. Ik was weer terug in de werkelijkheid op deze grijze, donkere zondag. Ik liep langs een raam met daarachter één brandend kaarsje in een adventskrans. Is het in Duitsland gebruikelijker om een adventskrans in huis te hebben dan in Nederland, vroeg ik me af. Niemand antwoordde.

Voor mij op de stoep liepen een jonge vader en zijn kleine zoon. Ik schatte dat de zoon een jaar of zes was. Ze droegen een in een net gewikkelde kerstboom naar de auto. De boom leek nog even te genieten van de horizontale positie voordat hij weer dag in, dag uit met een piek op zijn kruin rechtop in een huiskamer moest staan. De achterklep van de auto was omhoog geklapt. Moeder sms’te haar vriendinnen dat ze eindelijk een boom hadden. Hoe zou iemand reageren die voor de eerste keer op aarde kwam en zag dat mensen bomen kochten, ze vervolgens in de woonkamer zetten en dan versierden? Hoe zou die persoon drie of vier maanden later reageren, als hij zag dat al die bomen werden afgetuigd en in veel gevallen hun bomenleven in brandende toestand beëindigden? Dat vroeg ik me af op deze dag waarop her en der kaarsjes brandden, in adventskransen, maar niemand antwoordde.