Bestseller auteur keert terug naar Nederland

wathethartkanhoren‘Het maakt zelfs niet uit wat ik probeer te zeggen, de absolute magie van dit boek krijg ik waarschijnlijk niet te pakken. Het blijft je net als een betovering achtervolgen. Net als de liefde beklijft het.’ Dat schreef de Amerikaanse bestseller-auteur Caroline Leavitt over het boek The Art of Hearing Heartbeats, dat op 25 juli onder de titel Wat het hart kan horen op de Nederlandse markt verschijnt. In 2008 verscheen het boek al onder de titel Het theehuis van Kalaw in Nederland. Een titel die de inhoud niet dekte, vandaar dat de roman eind deze maand bij een andere uitgeverij onder een nieuwe naam terugkeert.

Bestseller
Het boek kent een lange geschiedenis. De Duitse schrijver Jan-Philipp Sendker (Hamburg, 1960) schrijft het in 2002 onder de titel Herzenhören. Het is zijn debuutroman. Twee jaar na de verschijningsdatum bedraagt de verkoop 6.000 exemplaren. Sendker is aanvankelijk teleurgesteld, de uitgever vindt het echter een achtenswaardig aantal voor een debuutroman. Door mond-tot-mondreclame stijgt de verkoop. ‘Maar dat ging heel langzaam”, vertelt Sendker. ‘Ieder jaar werd het beter. Wereldwijd hebben we er nu bijna drie miljoen exemplaren van verkocht.’

Titel
Vorige maand sprak ik de schrijver n.a.v. de terugkeer van zijn roman naar Nederland. Het is de tweede keer dat ik hem interview. Mijn eerste ontmoeting vond twee jaar geleden plaats in het Schwarzes Café in Berlin-Charlottenburg. De aanleiding was een artikel dat ik in 2014 over hem en zijn bestseller schreef. Tijdens mijn voorbereidingen voor dat interview kwam ik erachter dat zijn bestseller niet meer in het Nederlands verkrijgbaar was, zelfs niet tweedehands. Ik herinner me nog dat ik in een bibliotheek in Bemmel het boek Het theehuis van Kalaw kopieerde en koffie kreeg aangeboden van de bibliothecaresse. Ik vertelde haar dat ik dit boek al in het Duits had gelezen en dat ik nieuwsgierig was naar de Nederlandse vertaling. Ik vertelde haar ook dat hoogstwaarschijnlijk de titel Het theehuis van Kalaw de oorzaak is van het feit dat de roman in Nederland geen succes werd. De auteur was het met mijn bevinding eens: ‘Hoe stom kun je zijn om dit boek Het theehuis van Kalaw te noemen? Destijds was de Nederlandse vertaling mijn zesde of zevende contract. Vandaag zou ik het nooit toestaan dat de titel op die manier wordt veranderd’, aldus Jan-Philipp Sendker in het interview uit 2014 (lees hier).

Literatuur
Aan mijn verzoek deze roman een tweede kans te gunnen gaf uitgeverij De Boekerij gehoor. Daarom is het boek vanaf deze maand weer verkrijgbaar, nu onder de titel Wat het hart kan horen. Ik kan het boek iedereen aanbevelen, hoewel ik vrees dat de literaire wereld in Nederland er weinig tot geen aandacht aan zal besteden. Die vrees is gebaseerd op het feit dat in Nederland en België het merendeel van de literatuur een zwart en zwaarmoedig karakter heeft. Onlangs was ik hier in Berlijn bij een lezing van een Vlaamse schrijver die mijn opvatting bevestigde. Over geluk en gelukkige dingen schrijven, dat kon hij niet. Deze voormalige Libris literatuurprijswinnaar trok er nog net niet zijn neus bij op en dat sprak boekdelen.

wathethartkanhoren2jpgVoor mij hoeft literatuur niet op voorhand zwart en zwaarmoedig te zijn. Bij het lezen van Herzenhören gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik wel moest wennen aan de toonzetting van het boek. ‘Doorlezen’, zei ik tegen mezelf. ‘Gevoelens niet uit de weg gaan.’ Ik las door en ik nam meer en meer afstand van de weerstand die zijn wortels in de in Nederland gangbare opvatting van literatuur heeft. Veel schrijvers proberen met zinnen bepaalde gevoelens te creëren of die gevoelens tussen de regels door tot leven te laten komen. Sendker niet. Hij schrijft recht toe, recht aan over gevoelens. Je kunt er niet omheen en dat is knap, want daar ligt het gevaar van kitsch op de loer. ‘Het is een boek dat de lezer heel diep raakt. Dat ik merk ik aan de grote hoeveelheid post die ik ontvang en de brieven waarin de lezers schrijven wat dit boek voor ze betekent. Het raakt mij als schrijver natuurlijk ook enorm om een boek te schrijven wat zijn lezers heel diep in het hart en de ziel treft’, aldus Jan-Philipp Sendker.

Israël
Vandaag de dag oogst het boek nog steeds succes. Dat is ongelooflijk. Het is opvallend dat de boeken Herzenhören en het vervolg Herzenstimmen in Israël bijzonder succesvol zijn. Sendker is vaak in Israël. Hij bezoekt er literatuurfestivals en houdt er lezingen. Van beide boeken zijn circa 350.000 exemplaren verkocht. Tijdens de lezingen gaat het er vaak over waarom dit boek juist in Israël zo enorm populair is. ‘Dan zeggen veel mensen me dat juist in een land dat zoveel te maken heeft met terreur een boek over liefde, over vergeven bijzonder aanspreekt. Dat is een verlangen’.

Tijden van angst en terreur
In mijn onlangs met hem gehouden interview praten we over het aanhoudende succes van het boek.  In het interview uit 2014 zei hij hierover: ‘De lezer ervaart in het boek veel over een andere cultuur en dat stemt tot nadenken. Ik geloof ook dat mijn boek een appel is aan het grote verlangen naar onvoorwaardelijke liefde. Het boek is in meer dan dertig talen vertaald en loopt in de meeste landen zeer goed. Dat betekent voor mij dat dit verlangen een menselijk, universeel verlangen is.’

Politiek boek
Ik vertel hem dat ik een boek als Herzenhören als een werk zie dat in de huidige roerige tijden een belangrijke plek binnen de literatuur inneemt, omdat het over een stukje bewustwording gaat, over hoe mensen met elkaar omgaan, over verschillende culturen én over het verlangen naar een soort onvoorwaardelijke liefde. De auteur vult mijn zienswijze aan. ‘Vaak lees ik dat het boek een liefdesverhaal is. Dat geloof ik niet. Ik geloof zelfs dat het op een bepaalde manier een heel politiek boek is, omdat we in tijden leven waarin zo veel angst en terreur regeert. Dit boek, en ook het vervolg Herzenstimmen herinnert de mensen er in deze tijden van haat en angst aan dat er een kracht is die sterker is. Het is de kracht van het vergeven. Dat moeten we allemaal, want anders kunnen we niet samenleven. Dus ik geloof dat beide boeken aan iets heel universeels appelleren wat voor mensen in alle landen belangrijk is.’

Van Murakami tot Nooteboom
‘Cees Nooteboom lees ik erg graag’, vertelt Sendker als ik hem vraag naar zijn favoriete auteurs. Net als in het vorige interview noemt hij weer de Oostenrijkse schrijver Thomas Bernard: ‘Heel anders dan mijn werk, maar ik vind zijn boeken zeer fascinerend. Wie me ook nog steeds goed bevalt is Max Frisch.’ Duitse schrijvers noemt hij niet, wel Arundhati Roy (The God of Small Things) en hij las een bepaalde periode ook Haruki Murakami. ‘Er is voor mij niet één schrijver en zijn werk, maar het zijn meerdere boeken die ik graag lees. Zo vind ik The Connections van Jonathan Franzen bijvoorbeeld goed. Dat boek daarna was in mijn ogen minder en het derde boek heb ik niet eens meer gelezen. Jonathna Safran over 9/11 was geweldig, maar ook Camus en Sartre. Onlangs heb ik De vreemdeling (L’Étranger) weer gelezen.’

Birma
Wat het hart kan horen en het nog niet vertaalde vervolg Herzenstimmen (A well-temperered Heart) speelt zich in Birma (Myanmar) af. Al 22 jaar volgt Sendker de ontwikkelingen in Birma op de voet. Hij reist er regelmatig naartoe. ‘Het is zeer ontroerend om te zien hoe een volk opstaat, zich langzaam bevrijdt en de boeien afschudt. Wat een vertrouwen, wat voor een positieve energie, ook al is het nog een hele lange weg, maar als je zo lang in het donker hebt geleefd, dan helpt het al enorm als er een paar kaarsen worden aangestoken. Dat is gebeurd. Nu branden er veel kaarsen. Ik ben zeer met het land verbonden en het is fantastisch om te zien hoe zoiets ontstaat.

In januari was ik nog te gast op een Birmees literatuurfestival. Twintig jaar geleden kon ik als buitenlander alleen The New Light of Myanmar kopen. Dat was een verschrikkelijke, potsierlijke door de regering gecensureerde krant. Vloog je dan in ruim een uur tijd naar Bangkok, dan lag daar de internationale wereldpers. Nu zat ik dit jaar in de hotellobby in Myanmar en zag de internationale uitgave van de New York Times liggen. Die wordt nu in Myanmar gedrukt. Ik kreeg hem iedere dag op mijn kamer bezorgd. Ik vloog daarna naar Bangkok en wat gebeurde er: de receptionist van het hotel liet mij weten dat de internationale New York Times niet meer in Thailand verschijnt. Die is waarschijnlijk vanwege censuur niet meer verkrijgbaar. Myanmar is dus momenteel het meest vrije land in de hele regio. Politiek gezien is het natuurlijk veel vrijer dan China, Vietnam, Cambodja, Thailand of Maleisië. Dat is echt ongelooflijk.’

Jan-Philipp Sendker is onder de indruk van de ontwikkelingen in Birma. ‘De eerste keer dat ik in Kalaw was, een stadje met ca. 25.000 inwoners, was er slechts één goed werkende telefoon beschikbaar. Vandaag de dag gebruiken van de 53 miljoen Birmezen 33 miljoen mensen een mobiele telefoon. En dat is niet zo’n oud mobieltje, maar het zijn smartphones. Ze hebben zogezegd het tijdperk van de telefoon, de computer en de eerste mobieltjes overgeslagen en zijn meteen aan de smartphone gegaan. In Birma wonen 9 miljoen Facebook gebruikers. Ik interviewde een jonge vrouw van 17. Ze had een smartphone bij zich, net als de jongeren in Amsterdam of Berlijn. Haar moeder zat erbij, een boerin. Ik vroeg haar wat zij van Facebook vond. Ze keek me aan alsof ze er niets van begreep. Toen vroeg ik wat ze ervan vond wat haar dochter op Facebook uitspookte. Ze keek me nog steeds onbewogen aan. Op dat moment fluistert haar dochter mij dat haar moeder niet kan lezen of schrijven.

Dus men heeft in deze familie 200 jaar overgeslagen. De een leeft in de 21e eeuw en de moeder kan nog niet lezen en schrijven. Dat wordt natuurlijk een deel van de volgende roman over Birma’, vertelt de schrijver met een glimlach op zijn gezicht. Hij doelt hiermee op het laatste boek van zijn Birma trilogie, waar hij de komende jaren druk mee bezig zal zijn. Ondertussen houdt hij zich bezig met de verfilming van Wat het hart kan horen. Het scenario kon tijdens het Berlijnse filmfestival Berlinale al op veel interesse rekenen. ‘Het wordt een internationale coproductie en we hebben ook al een timetable. We beginnen in de herfst van 2017 met draaien’, aldus Jan-Philipp Sendker.

Wat het hart kan horen
Uitgeverij: De Boekerij
Publicatiedatum: 25 juli 2016
Prijs: € 17,50
Pagina’s: 288
ISBN: 9789022577660
Vertaler: Ans van der Graaff

Lees ook: Debuutroman blijkt jaren later een bestseller

Advertenties

Debuutroman blijkt jaren later een bestseller

LEARNING BY DOING

In 2002 verschijnt zijn debuutroman Das Herzenhören. Jaren later, en ook nu nog, ontdekken vele lezers dit poëtisch geschreven verhaal over onvoorwaardelijke liefde en vertrouwen. Das Herzenhören speelt zich af in het Birmese landschap van de vorige eeuw, in een cultuur waar Boeddhisme en bijgeloof diep verankerd zijn. Inmiddels zijn er wereldwijd anderhalf miljoen exemplaren in meer dan 30 talen verkocht en de verkoop van Das Herzenhören blijft stijgen. Wie is de schrijver achter dit succes?

SendkerLearning by doing
Jan-Philipp Sendker (1960) is met alleen een diploma van algemeen secundair onderwijs op zak een ongeschoolde kracht. Hij heeft geen school voor journalistiek, noch universiteit, noch cursussen creatief schrijven gevolgd. “Bij mij is het learning by doing” vertelt hij tijdens ons gesprek in het Schwarzes Café in Berlijn-Charlottenburg. Hij woont met zijn vrouw en drie kinderen in Potsdam maar groeide op in Hamburg. Na diverse baantjes bij de radio belandde hij bij weekblad Stern.

Sendker reist veel, bezocht meer dan zeventig landen en verbleef van 1990 tot 1995 in New York als Amerika-correspondent voor Stern, gevolgd door vier jaar in Hongkong als Azië-correspondent. Destijds vertelde een bevriende journalist hem over de schoonheid van Birma. “Ik wilde er absoluut naartoe gaan, het werd een soort obsessie.” Hij bezoekt meermaals het land en schrijft vervolgens zijn debuutroman Das Herzenhören. Twee jaar na de verschijningsdatum bedraagt de verkoop 6.000 exemplaren. Sendker is aanvankelijk teleurgesteld, de uitgever vindt het echter een achtenswaardig aantal voor een debuutroman. Door mond-tot-mondreclame stijgt de verkoop. “Maar dat ging heel langzaam”, vertelt Sendker. “Ieder jaar werd het beter. Wereldwijd hebben we er nu bijna anderhalf miljoen exemplaren van verkocht.”

Sendker is er vast van overtuigd dat zijn boek in Amerika een succes wordt. Zijn uitgever is echter sceptisch. “Ja, dat denken veel schrijvers, mijnheer Sendker”. Sendker laat zich echter niet ontmoedigen. “Acht jaar lang werd ik uitgelachen. Ik heb de vertaling zelf betaald en werd van het kastje naar de muur gestuurd: maar liefst twintig uitgeverijen wezen het af. Uiteindelijk vond ik Other Press, een kleine uitgeverij in New York. De uitgeefster las het boek, werd erin verliefd en gaf het uit. Daarna verscheen het op de lijst met bestsellers”.

Birmaans sprookje
Das Herzenhören wordt verteld vanuit het perspectief van Julia, een jonge advocate uit New York. Ze zoekt haar verdwenen vader, een man die oorspronkelijk uit Birma stamt en in New York een succesvolle carrière als advocaat in de filmbusiness opbouwde. Nooit vertelde hij iets over zijn eerste twintig levensjaren in Birma. Hij verlaat zijn gezin en verdwijnt uit Amerika. De politie zoekt tevergeefs naar hem. Vier jaar later vindt Julia een liefdesbrief die hij vijftig jaar eerder aan een vrouw in Birma schreef. Julia reist naar Birma en ontmoet er een man die veel over haar verleden weet. De man vertelt het verhaal over Julia’s vader. Door hem komt ze te weten wat haar vader de eerste twintig jaar van zijn leven meemaakte.
Het verhaal kun je als een pure liefdesgeschiedenis lezen. Volgens de schrijver gaat het echter om meer. “De lezer ervaart veel over een andere cultuur en dat stemt tot nadenken. Ik geloof ook dat mijn boek een appel is aan het grote verlangen naar onvoorwaardelijke liefde. Het boek is in meer dan dertig talen vertaald en loopt in de meeste landen zeer goed. Dat betekent voor mij dat dit verlangen een menselijk, universeel verlangen is.”
Sendker schreef tot nu toe vijf boeken. Aan alle lag grondig onderzoek aan de basis, een belangrijk aspect bij al zijn werken. Voor zijn romandebuut was hij bijvoorbeeld op zoek naar een Birmaans sprookje. “Ik wilde dat de vader zijn dochter een sprookje vertelt, maar ik kende geen Birmaanse sprookjes. Met een vriend vertrok ik naar Kalaw. Twee avonden zaten we met verschillende oudere vrouwen bij het kampvuur. Ze vertelden sprookjes die ze hun kinderen vertellen en die noteerde ik. Tijdens het schrijven merkte ik dat ik precies het sprookje te pakken had wat in mijn boek paste.”

JPS01Dagblad Augsburger Allgemeine beschrijft het verhaal fraai: “Das Herzenhören is uitstekend verteld, in één woord poëtisch zonder ook maar één keer het gevaar te lopen dat het kitsch wordt.” Veel meer is er over de roman in de Duitse dag- en weekbladen niet terug te vinden. Waarom is deze bestsellerauteur zo onbekend in eigen land? “In het buitenland wordt mij dit vaker gevraagd, omdat ik daar anders word waargenomen. Ik denk dat het te maken heeft met een typisch Duitse manier van hokjesdenken”, antwoordt Jan-Philipp Sendker. Hij bedoelt hiermee dat Stern minder gerenommeerd is dan Der Spiegel is en dat uitgeverij Heyne minder aanzien heeft dan Suhrkamp of Hanser. In het buitenland krijgt Sendker inderdaad meer aandacht. Het gerenommeerde Italiaanse dagblad Corriere della Sera, te vergelijken met een kwaliteitskrant als Frankfurter Allgemeine Zeitung, wijdde in zijn weekendbijlage maar liefst zes pagina’s aan hem. De bekendste Birmaanse schrijfster Ma Thanegi haat het wanneer buitenlanders over haar land schrijven. Tijdens een ontmoeting met Sendker vertelt ze echter dat ze zijn boek niet meer weg kon leggen. Na het succes van The art of hearing heartbeats stromen de aanvragen voor een verfilming binnen. “Uiteindelijk maak ik samen met een Oostenrijkse firma een internationale coproductie, omdat één van mijn eisen was dat ikzelf het scenario zou schrijven. Het draaiboek is af, Sherry Hormann regisseert de film”, aldus Sendker.

Op 1 november 2008 verschijnt Het theehuis van Kalaw, de Nederlandse vertaling van Das Herzenhören. Die uitgave is momenteel al langere tijd niet meer leverbaar. De reden laat zich gemakkelijk raden: de titel suggereert een heel ander boek. Het verhaal handelt onder meer over iemand die blind is en aan de hartslagen van mensen hoort hoe ze zich voelen. Hij kan “harten horen”. Daarom heet het boek in het Frans bijvoorbeeld La mélodie du coeur qui bat. In het Nederlands zou het Luisteren naar hartslagen of Hartluisteren kunnen heten. Ik confronteer de schrijver met mijn bevinding. “Hoe stom kun je zijn om dit boek Het theehuis van Kalaw te noemen? Destijds was de Nederlandse vertaling mijn zesde of zevende contract. Vandaag zou ik het nooit toestaan dat de titel op die manier wordt veranderd.”

Jan-Philipp SendkerBuiten categorie
Vóór zijn romandebuut schreef Jan-Philipp Sendker Risse in der großen Mauer, een non-fictieboek dat twaalf boeiende portretten van verschillende mensen in China bevat. Na Das Herzenhören wilde hij iets heel anders schrijven en kwam met Das flüstern der Schatten, het eerste deel van een trilogie, op de proppen. De combinatie van een detectiveverhaal, historische roman over China en de persoonlijke ontwikkeling van een rouwende vader maakt het lezen van Das flüstern der Schatten tot een ware belevenis – absoluut aan te bevelen! Dat schrijft een Duitse recensent en ik onderschrijf dat graag.

In 2012 verschijnt Herzenstimmen, het late vervolg op Sendkers bestseller. Het hoofdpersonage Julia is inmiddels midden in de dertig en bevindt zich in een moeilijke levensfase. Ze heeft geen man en kinderen, maar is beroepsmatig succesvol. Toch voelt ze een bepaalde leegte in haar leven. In Herzenstimmen is Julia niet op zoek naar haar vader, maar eerder naar zichzelf. In Amerika verscheen dit boek in 2014 onder de titel A Well-Tempered Heart.

Momenteel werkt Jan-Philipp Sendker aan zijn derde China-roman, daarna volgt het derde boek over Julia. Zijn China-boeken zijn noch detectives, noch liefdesromans noch historische romans. Je kunt ze niet indelen. “Ik ben dan ook benieuwd hoe ze daar in Amerika mee omgaan”, vertelt hij. De Engelstalige rechten zijn namelijk onlangs gekocht door de Amerikaanse uitgeverij Simon & Schuster. Ook de boeken over Julia kun je slecht categoriseren, wat boekhandelaren soms tot wanhoop drijft. Toch past dit gegeven bij de ongeschoolde kracht uit de buurt van Berlijn, die je net als zijn boeken niet in een hokje kunt plaatsen.

Dit artikel verscheen in uitgave 351 (december 2014) van Kunsttijdschrift Vlaanderen.

UPDATE 2016: Uitgeverij Meulenhoff/Boekerij kon ik ervan overtuigen dat ‘Das Herzenhören’ vanwege de slecht gekozen Nederlandse titel (Het theehuis van Kalaw) een nieuwe kans verdient. Daarom verscheen in de zomer van 2016 de vertaling van ‘Das Herzenhören’ voor de tweede keer, maar nu onder de titel ‘Wat het hart kan horen’. Wereldwijd zijn er inmiddels meer dan 3,5 miljoen exemplaren van ‘Das Herzenhören’ verkocht. Lees in deze bijdrage meer over de recente terugkeer het boek op de Nederlandstalige markt.

Ludieke actie tegen Amazon

De Duitse scrhijver Jan-Philipp Sendker (@ Florentine Sendker)

De Duitse scrhijver Jan-Philipp Sendker (@ Florentine Sendker)

Schrijver adviseert klanten in boekwinkel

Eerder schreef ik op dit blog al over een ludieke actie van de eigenaresse van boekwinkel ‘Büchereck am Rathaus’ in Vellmar. Afgelopen maandag en dinsdag nodigde zij de schrijver Jan-Philipp Sendker uit om haar klanten te adviseren bij het kiezen van een boek. Met deze actie wilde de 68-jarige Katharine Engelhardt iets bieden wat Amazon niet kan: een persoonlijk advies.

Dit persoonlijke advies ligt Katharine Engelhardt zeer na aan het hart. De vraag ‘wat kunnen wij, wat een internet-boekhandel niet kan’ houdt haar bovendien zeer bezig. Met die woorden opent het artikel dat vandaag in de digitale uitgave van de Hessische Niedersächsische Allgemeine (HNA) staat. Ik lees verder dat de schrijver Jan-Philipp Sendker al drie keer eerder een lezing in Vellmar hield. Afgelopen maandagavond vertelde hij in een goed bezocht zaaltje over zijn ervaringen met het schrijven en het opsporen van de juiste informatie voor zijn boeken. De middag daarvoor en de ochtend daarna liep hij als gids door de boekwinkel.

“Jan-Philipp Sendker had ons ook beloofd als schrijver de boekwinkel te ondersteunen én een dag als boekhandelaar te werken”, zegt Engelhardt in de krant. Eén dag werden twee halve dagen. De in Potsdam woonachtige schrijver nam een lijst met lievelingsboeken mee. “Het boek ‘Zehn Milliarden’ (Tien Miljard) van Stephen Emmott heeft mijn 17-jarige zoon mij aangeraden”, zegt Sendker in de HNA. “Het heeft mijn kijk op de wereld veranderd.”

In het krantenbericht komen ook lezers aan het woord zoals bijvoorbeeld Renate Faber. Jan-Philipp Sendker raadt haar aan de roman ‘Diese Dinge geschehen nicht einfach so’ (Ghana ga weg) van Taiye Selasi te lezen, omdat  hij van dit boek achterover sloeg. Deze lezer annex klant zou echter veel liever een boek van Sendker zelf lezen. “Ik denk, het wordt tijd dat u weer van wal steekt”, zegt ze. “Daar trapt u bij mij open deuren in”, antwoordt Sendker.

Een andere klant die in het artikel wordt opgevoerd heet Regina Göbel. Zij vraagt Sendker naar de periodes die hij in het buitenland verblijft. De beleggingsadviseuse wil graag weten hoe hij als voormalig Azië–correspondent van weekblad Stern de economische situatie in China inschat. “Ik vond het interessant hoe u het leven in Birma beschrijft”, zegt ze.

Afsluitend vertelt Jan-Philipp Sendker dat hij er veel plezier aan beleeft zijn lezers te ontmoeten en te ervaren, wat zijn boeken voor hen betekenen. Zijn honorarium en de giften voor zijn adviezen in de boekwinkel gaan naar een weeshuis in Birma. “Met behulp van mijn uitgeverij heb ik in het afgelopen jaar al 35.000 euro kunnen ophalen”, aldus Sendker.

Jan-Philipp Sendker (1960) komt uit Hamburg. Hij werkte 18 jaar als freelance journalist voor het weekblad Stern, waarvan 10 jaar als buitenlandcorrespondent in New York en Hong-Kong. Sinds 2005 is hij fulltime schrijver. Zijn vrouw is kunsthistorica en komt uit Berlijn. Het echtpaar woont samen met een zoon (17) en twee dochter (16 en 3) in Potsdam.

Jan-Philipp Sendker reist én leest veel

Jan-Philipp Sendker reist én leest veel

Het artikel in de HNA sluit af met het vermelden van de romans ‘Das Flüstern der Schatten’ en ‘Drachenspiele’. Dit zijn twee romans die zich China afspelen. In beide beide boeken gaat om het hoofdpersonage Paul, die in een criminele zaak verwikkeld raakt. Het derde boek van deze China-trilogie moet Sendker nog schrijven. Tot slot schrijft de HNA dat Jan-Philipp Sendker uitsluitend bij klassieke muziek (Mozart, Chopin) schrijft en daarmee is het artikel ten einde.

Amazon-terugkeerders
Na het lezen van het stuk in de Duitse regionale krant denk ik ‘was ik er zelf maar naartoe geweest’. Waarom? Omdat ik nogal wat informatie mis. De actie in de boekwinkel was vooral opgezet om Amazon-klanten terug te winnen. In het artikel komt het woord ‘Amazon’ echter niet eens voor. Dat is vreemd, omdat in Duitsland namelijk een kentering gaande is. Veel klanten zagen Amazon als een hype en oriënteren zich opnieuw.

“Veel mensen zijn sceptisch geworden t.o.v. Amazon, omdat ze lezen over de arbeidsomstandigheden en de belastingpolitiek van het bedrijf”, zegt bijvoorbeeld de heer Löschke, een boekhandelaar uit Bonn in een regionale krant. Zijn uitspraken sluiten aan bij een enquête van het Duitse vakblad voor de boekhandel ‘Buchreport’, dat de Amazon-terugkeerders’ tot trend van 2013 bestempelt, athans, dat schrijft ‘Die Zeit’ in het artikel ‘Hat Amazon ausgeklickt?’. In de enquête onder meer dan 300 Duitse boekwinkels blijkt ook dat de boekhandelaren een uitgesproken goed humeur bij de klanten waarnemen, een ontspannen manier van kopen en zelfs koopvreugde.

Amazon en Duitsland
Precies 20 jaar geleden richtte Jeff Bezos in Seatle het postorderbedrijf Amazon op. Twee jaar later, in 1996, bedroeg de omzet al 15,7 miljoen dollar, een jaar later 147,8 miljoen. In 1998 kreeg de Amazon-website voor het eerst een internationaal karakter. Het bedrijf nam Telebook Inc. over van moederbedrijf ABC-Bücherdienst GmbH, dat in Duitsland online pionier én marktleider op het gebied van internet-verzendboekhandels was. Telebuch.de had destijds vestigingen in Spanje, Amerika en Namibië. Op 15 oktober 1998 werd ‘telebuch.de’ veranderd in ‘amazon.de’.

Negatief nieuws
Duitsland is voor Amazon de belangrijkste buitenlandse markt. De omzet in 2012 bedroeg 8,7 miljard dollar, in 2013 steeg die tot 10,9 miljard. Het bedrijf kwam de aflopen jaren twee keer negatief in het nieuws. De ARD-reportage ‘Ausgeliefert! Leiharbeiter bei Amazon‘ (februari 2013) stelde de arbeidsomstandigheden in een magazijn in de deelstaat Hessen aan de kaart. De veiligheidsdienst bleek nauwe betrekkingen met neonazi’s te hebben. De Duitse minister Ursula von der Leyen – momenteel minister van defensie – bemoeide zich er destijds nog mee. Uiteindelijk ontsloeg Amazon het beveiligingsbedrijf. Aan de andere kant lag Amazon onder vuur doordat ze boeken van de Hachette Book Group opzettelijk met weken vertraging bij de klanten bezorgden. Waarom? Omdat die uitgeversgroep het niet eens was met de prijs die Amazon bereid was te betalen. Wereldwijd protesteerden schrijvers tegen die methoden. Inmiddels zijn de Hachette Book Group en Amazon tot een akkoord gekomen.

Tolino
Om een vuist tegen de Kindle van Amazon te maken sloegen in 2013 een aantal grote, Duitse mediabedrijven de handen ineen en ontwikkelden hun eigen e-reader: de Tolino. Club Bertelsmann, Weltbild, Hugendubel en Thalia werken hierbij samen met de Duitse Telekom, die een cloud als geheugencapaciteit en de internettoegang ter beschikking stelt. Sinds juli van dit jaar biedt in België de Belgische Standaard Boekhandel als eerste internationale partner de Tolino aan.

Bron HNA: Ein Autor in der Rolle des Buchhändlers