Blog Allard van Gent

Gisteren zei ik nog tegen mezelf, ik ga nooit meer naar Lidl. En juist vandaag, ik moest met de auto richting Pankow, wilde ik op de terugweg even snel wat boter kopen. Voor ik het wist stond mijn auto op de parkeerplaats van de blauw-gele discounter. Het was er opvallend rustig. Hoewel opvallend, na de uitzending die ik gisteren op de Duitse televisie zag, was dit niet zo opvallend.

Terwijl ik met mijn kuipje boter bij de kassa stond, viel het mij op dat het hier vreemd rook, een chemische geur., Gelukkig zei de dame voor mij dit hardop, zodat ik meteen kon inhaken en „Rattengift“ riep. De dame achter de kassa keek op, lachte op een merkwaardige manier en ging weer verder met scannen.
„Ik heb het ook gezien“ , zei de dame voor me. Mijn boter was goed verpakt, dus eigenlijk zou ik dit avontuur moeten overleven. Maar het is natuurlijk wel te zot voor woorden dat Lidl gewoon rattengif in haar filialen verspreidt, zonder dit ergens te melden. Op de televisiebeelden van gisteren zag ik dat een medewerker van het programma Kontraste drie verschillende monsters uit Lidl-filialen nam en deze in een gerenommeerd laboratorium liet onderzoeken.  De onderzoekingen in het laboratorium wezen uit dat het om zeer giftig rattengif ging, dat volgens de specialisten van het laboratorium nooit open en bloot ergens mag liggen en natuurlijk al helemaal niet in supermarkten. Tja. Lidl heeft gereageerd en gezegd „dat ze dit serieus gaan bekijken“, een antwoord dat ik ook had kunnen verzinnen.

De redactie van het programma kwam aan de informatie via uitspraken van medewerkers uit Niedersachsen, Bayern en Berlijn. De medewerkers, die zijn aangesteld om de schappen om te zetten, zagen rattenkeutels met roze en blauwe korrels op de grond liggen. De interviewster vraagt of iemand de medewerkers op de hoogte heeft gesteld van het rattengif. “Nee”, dat wist niemand”, luidt het antwoord. De voorman bood de medewerkers handschoenen aan en zei dat ze vooral niet in contact mochten komen met “dat spul”, want het was zeer schadelijk. “Het spul was zo sterk, dat onze voorman er zelfs een bloedneus van opliep”.

De medewerkers moesten ook vaak tijdens de openingstijden van de winkel de schappen leegruimen. Het rattengif moest dan zo snel mogelijk verdwijnen, zodat de klant het niet zou zien. Het gif lag 3 tot 6 centimeter breed langs de wand. De ratten zelf hadden het gif al verspreid. Hierdoor bestaat de kans dat de ratten met het gif aan  hun pootjes en andere lichaamsdelen aan niet verpakte levensmiddelen zijn gekomen, die vervolgens door de klant worden geconsumeerd. Doordat getracht werd het gif snel weg te vegen, is het gif ook in stuifvorm door de filialen verspreid. Dat is met name levensgevaarlijk voor kleine kinderen, die geneigd zijn ook verpakte levensmiddelen in hun mond te doen.

Het is verboden om als ondernemer zwaar gif in je winkel te leggen. Als er sprake is van muizen- of rattenoverlast, dan moet dat ten eerste gemeld worden bij de lokale instantie die verantwoordelijk is voor de volksgezondheid. Zij bekijken de situatie dan ter plekke om te zien hoe ernstig de situatie is. Bovendien mag bij een supermarkt het gif enkel en alleen in het magazijn met verpakte waren worden neergelegd en nooit in de winkel zelf. Uit de reportage blijkt dat Lidl niets heeft gemeld over ratten of muizen.

Het is de moeite waard om de uitzending op de ARD van gisteren nog maar eens goed te bekijken. Het voordeel is, het is meteen het eerste onderwerp van de uitzending. Kijken kan via deze link.