Hij klikte op afmelden, maar bleef aangemeld. Verbaasd keek hij opzij. Hij zat hier alleen in zijn kinderkamer, alleen met zijn computer. Nog harder drukte hij op de muis en liet het ding zo nu en dan op zijn mousepad stuiteren. Niks. Zijn hart sloeg sneller. Waarom kon hij Facebook niet meer uit? Het was alsof zijn vader en moeder, zijn oom Henk met zijn vieze lachje en de altijd aangeschoten tante Ria hem uitlachten en hem in Facebook gevangen hielden. Afmelden lukte niet, het woord ‘afmelden’ was nu zelfs uit het menu verdwenen. Rokie stond op en zag dat hij op een brede, witte strook stond, een strook wit licht. Op een klein, vierkant blokje herkende hij de profielfoto van tante Ria.
“Ria Bodemloos heeft 3 nieuwe foto’s toegevoegd” las hij. Wat was dit? Hij liep naar de deur maar de witte strook onder zijn voeten verdween niet. Hij liep over de drie foto’s waarop hij zag dat tante Ria een hem onbekende man kuste, ergens in een druk café. Tante’s ogen keken glazig in de camera of lag het aan de lens van het fototoestel? De 11-jarige Rokie Vandervan hekelde de foto’s van zijn aangeschoten tante met telkens andere kerels. Zou oom Henk die foto’s ook zien, dacht hij en liep zijn kamer uit. Hij stopte. De trap vanaf zijn zolderkamer naar de overloop was weg. Hoe kon dat nou? Daarvoor in de plaats lag de witte strook op de bodem, oneindig lang uitgestrekt met aan weerskanten een eveneens oneindig mistig en grijs landschap. Droomde hij?
‘Alex Vandervan 2 uur – Bewerkt. Rie en ik gaan een weekje naar de Ardennen. Heerlijk, zonder kinderen, eindelijk rust :). ‘
Rokie keek naar de bodem, las de tekst en voelde zich verdrietig. Rie was zijn moeder, die ervoor had gezorgd dat hij die rare naam droeg. Maar waarom vinden papa en mama het heerlijk om zonder kinderen weg te gaan? Rokie wilde naar zijn moeder en vragen wat dit te betekenen had. Hij rende maar Facebook liet hem niet gaan. Hij struikelde over een Voorgesteld bericht over een evenement met bontgekleurde ballonnen, zag een foto van een feest met halfnaakte vrouwen en de tekst ‘Alex Vandervan gaat naar een evenement – 9 uur –.’ Rokie gleed uit, stond snel weer op en las “Rie Vandervan heeft haar profielfoto gewijzigd”. Alex zag dat zijn moeder verleidelijk en uitdagend opzij keek, met naakte schouders en een blauwe zee op de achtergrond. Zo kende hij haar helemaal niet. Die foto had hij ook niet eerder gezien. Was dat wel zijn moeder? Waar was hij? Zijn adem stokte.
‘Help’, schreeuwde hij en rende over lachende gezichten, uitgestoken vingers, foto’s van huisdieren, gebouwen, vliegtuigen, levensmiddelen, landkaarten, massa’s mensen, massa’s dieren, tekeningen, ogen, hoofden, geluiden, handen en op den duur kon hij het allemaal niet meer thuis brengen. Hij zag enkel nog puntjes, pixels en hij wilde hier weg, weg uit de pixelwereld waar niemand hem zag, waar niemand écht was. Hij wilde naar buiten, naar het heldere beekje in het bos, de vrolijke eenden in de vijver en de zingende vogels in de boom. Hij sloot één ogenblik zijn ogen.
Wat voelde hij daar? Het was de stoel uit zijn kamertje, zijn hand lag op de muis. Verschrikt opende hij zijn ogen.
“Afmelden” las hij in witte letters in een blauwe balk met een handje erop. Hij klikte.
‘Moet je weg? Blijf verbonden“ las hij.
Hij gilde.
“Wat is er?!”, riep zijn moeder en haastte zich naar boven.
“Ik wil niet verbonden blijven, ik wil weg, ik wil nooit meer terug!”
Zijn moeder sloeg een arm om hem heen en las ‘facebook’, in witte letters in een blauwe balk.
“Moet je weg? Blijf verbonden”, las ze en begreep wat haar zoontje bedoelde.
“Morgen gaan we je account verwijderen”, zei ze.
“Echt?”, riep Alex.
“Ja, natuurlijk echt, lieverd!’
“En papa’s ook?”
Rie dacht een moment na.
“En jouw account ook, mama?’
Rie zei niets, Alex wachtte op een antwoord.
“Morgen gaan we allemaal ons account verwijderen, lieverd. Morgen is het accountverwijderingsdag, zo!’
Rie voelde zich opgelucht, Rokie gaf haar een kus.
