Blog Allard van Gent

Vanochtend was ik even op de wekelijkse markt bij Südstern.
‘Morgen!’
‘Morgen! Sie wünschen?’
‘Graag deze grote zak drop.’
‘Ah ja, ik had je niet zo snel herkend.’
Ik lach en vertel dat ik dat logisch vind. A koop ik niet iedere week een zak drop op deze markt en b wonen er wel heel veel meer Nederlanders in Berlijn.
‘Maar die kopen geen drop’, legt de Nederlandse verkoper mij uit.
Ik reageer verbaasd.  Die kopen geen drop? In mijn gedachten trekken wekelijks hordes Nederlanders naar de Hackescher Markt, Südstern en de Maybachufer om drop te kopen en heb ik altijd geluk dat het zo rustig is tijdens mijn bezoek.
‘Het is natuurlijk niet zo goedkoop als in Nederland’, vertelt de sympathieke verkoper verder.
Ik knik. Dat is natuurlijk zo. Maar als ik zin heb ik drop, dan koop ik drop. Dan ga ik niet eerst zes uur in de auto zitten. Dan zou de drop pas echt duur zijn. Ik leg hem uit waarom ik bij hem drop koop.

‘Omdat ik er zin in heb. Dan kijk ik niet op een euro. Bovendien woon ik hier om de hoek.’
‘Ja, maar Nederlanders zie ik hier niet en ook niet op de andere markt. Wel Scandinaviërs. De drop uit die landen verkoop ik ook. Als zij zin hebben in drop, dan kopen ze drop. Ook veel Duitsers kopen drop. Maar Nederlanders vinden het te duur, die wachten liever een week totdat een kennis drop uit Nederland meeneemt.’
Ik herken de zuinige Nederlanders in het buitenland. Op Mallorca kwam ik ze ook geregeld tegen. Alles was altijd te duur.
‘Maar als ik nu zin heb in drop, dan wacht ik toch niet een week, omdat het goedkoper is,’ vraag ik.
De verkoper kijkt mij veelbetekenend aan. Ja, dan wachten de meeste Nederlanders dus wel, omdat het goedkoper is.
‘Ze kijken wel, ‘ zegt hij nog. ‘Maar ze kopen niet.’

Ik begrijp dat nog steeds niet. Hoe doen die andere Nederlanders dat dan? Ik probeer me voor te stellen hoe dat gaat. Je hebt een enorme zin in drop, aan de overkant staat een dropkraam maar die drop is natuurlijk duurder dan de drop in Nederland. Kwijlend schuifel je langs de bontgekleurde lekkernij, vraagt of er toevallig nog iets in de aanbieding is en dan keer je gefrustreerd huiswaarts. In gedachten baad je in een zee vol zoute schuinen, kokindjes en griotten. Piet, die drop uit Nederland meeneemt, komt pas over vijf dagen.

Ik probeer me dat voor te stellen maar het lukt me niet. Als ik écht zin heb in drop, dan koop ik drop. Er is altijd wel een rekensommetje voorhanden om het prijsverschil te rechtvaardigen. De onverwachte korting bij de aankoop van dat 2e T-shirt, de muzikant die je iets wilde geven maar je had geen muntgeld op zak, de bekeuring die je na een uur verkeerd parkeren niet kreeg of de kop koffie die je van plan was te drinken maar niet dronk. Uiteindelijk wil je toch niets anders dan heerlijk genieten van een paar kostelijke dropjes, de smaak in je opnemen, bijna in extase verkeren, de geniale ideeën die de dropsmaak teweegbrengt uitvoeren, het leven omarmen, dat is toch niet in geld uit te drukken, dat is een kwestie van smaak.