Start van De Correspondent: eine ganz andere Liga

tuinIn Nederland heb je diverse nieuws- en opiniewebsites, van behoorlijk links georiënteerd tot behoorlijk rechts georiënteerd. Er zijn websites die behoorlijk brutaal hun berichtgeving naar buiten brengen, andere sites doen het bescheiden en weer andere vooral banaal met veel geschreeuw. Daarnaast heb je nog de reguliere dagbladen, die wanhopig proberen hun oude formule nieuw leven in te blazen, terwijl de lezers allang zijn vertrokken. Ik was heel erg benieuwd wat De Correspondent mij zou brengen. Welnu, na één dag heb ik al één ding vastgesteld: De Correspondent kun je niet met de genoemde sites vergelijken, dat is een belediging. In het Duits zou je zeggen “De Correspondent spielt in einer ganz anderen Liga”.

 Stel, je houdt van een vers broodje met oude kaas, het liefst met een dubbele espresso erbij. Van dit hapje en drankje geniet je heerlijk in je woonkamer of in een gezellig café, misschien met zelfs nog een glas vers geperste jus d’orange binnen handbereik. Je kunt een vers broodje kaas met een dubbele espresso ook op het asfalt in de koude regen langs de snelweg consumeren. Het verschil moge duidelijk zijn. Deze vergelijking kwam vanochtend bij mij op toen ik voor de tweede keer de website van De Correspondent betrad. De omgeving verschilt zo van alle andere nieuwssites, dat je alleen al daardoor de teksten met genot opneemt, zoals het broodje kaas in een gezellig café of thuis, in de eigen woonkamer.

Je logt in, stapt de rumoerige wereld uit en opeens bevind je je in een prachtig landschap, met mooie afbeeldingen, warme kleuren en sympathieke mensen. Het is er heerlijk rustig en op je gemak verken je deze nieuwe omgeving. Je slaat een paadje in en ziet hoe daar iemand ijverig in een tuintje aan het werk is. Er zijn trouwens meerdere tuintjes. Je kunt zo’n tuintje gewoon binnenlopen en eens kijken wat die persoon tot nu toe heeft gemaakt. Terwijl je een stuk leest is de maker van dat werk alweer druk bezig met het fabriceren van een volgend stuk. Je groet de persoon en loopt verder. Er zijn vele tuintjes. Soms tref je in een tuintje een werk aan waar je nu even geen behoefte aan hebt. Misschien later op de dag, hier lijkt tijd geen rol te spelen.

Op deze manier door een digitale krant lopen is werkelijk uniek. Het is een soort meditatieve ervaring. Je leest heel rustig en geconcentreerd een column of een artikel en laat de inhoud daarna tot je doordringen. Het heeft veel weg van de ouderwetse, gedrukte krant waarachter je je kon verbergen om niet afgeleid te worden. Zo voelt dit dus ook. Daarnaast blinken de stukken uit door de overtuigende manier van schrijven. De mensen in de tuin willen iets delen, ze hebben onderzoek gedaan, zijn tot inzichten gekomen en stellen deze inzichten nu aan de bezoekers ter beschikking. En ik heb de indruk dat ze ook nieuwsgierig zijn wat de bezoekers ervan vinden.

Dus ik heb mijn plek gevonden. Het actuele nieuws pik ik via Twitter op en voor de rest zal ik waarschijnlijk vaak bij De Correspondent te vinden zijn. De toon die je tussen de regels van de stukken doorleest is positief en uitnodigend. Dat zegt ook iets over de medewerkers. Ze zijn open en geïnteresseerd. Iedereen heeft zijn of haar interesse in een bepaald vakgebied, er is plaats voor humor, voor kritiek, voor discussie, maar alles met een bewonderenswaardige stijl en empathie.

En daardoor wijkt De Correspondent in positieve zin af van alle andere nieuwsmedia in Nederland. Aangezien de website slechts een paar weken online is, weet ik nu al dat dit een succes is. Waarom? Omdat dit niet te kopiëren is. Je kunt die mensen die daar in hun tuintjes aan het werk zijn niet vervangen door andere mensen. Bovendien zijn de tuintjes zelf al net zo uniek als de mensen die erin werken. Het is werkelijk toevallig dat De Correspondent het woord ‘tuintje’ ook gebruikt, want zonder dat te weten was dat mijn eerste associatie. Een groot park met diverse tuintjes en dat op internet, in Nederland. Dat is uniek, dan speel je echt “in einer ganz anderen Liga”.

Advertenties

Ratatouille

Vandaag wilde ik hier iets schrijven, maar wat ? Deze eerste zin duidt er al op dat ik het nog steeds niet weet. Dat is juist. Toch begin ik maar, zodat de kop er af is. Vandaag boden zich zo veel potentiële onderwerpen aan, dat ik geen beslissing kon of liever gezegd wilde nemen.

God is een ingenieur
Ik las bijvoorbeeld een interview met de schrijver Erst-Wilhelm Händler naar aanleiding van zijn nieuwe boek „Der Überlebende“. De titel van het interview trok, zoals het een goede titel betaamt, direct mijn aandacht: „Gott ist ein Ingenieur“. De hoofdpersoon in de roman is een ingenieur, zijn vrouw is kunstenares. Een belangrijke bijfiguur blijkt een pater te zijn, die als bestuurslid bij een hightech bedrijf werkt. Een geestelijke als topmanager? Heeft de auteur zijn creatieve fantasie de vrije loop gelaten? Dat vraagt de interviewer aan de auteur. Händler ontkent dit ten zeerste en zegt dat hij zich zelfs nog eufemistisch heeft uitgelaten.

Onderdrijven
Letterlijk zegt hij in het interview “ Ich habe sogar noch untertrieben“. Dat is leuk, tenminste, dit woordgebruik. In het Duits kun je übertreiben en untertreiben. In het Nederlands kun je weliswaar overdrijven maar onderdrijven is een woord dat niet bestaat. Dat is voor een vertaler altijd weer leuk om te lezen. Die verschillen tussen de talen, dat was ook een onderwerp waar ik meer over wilde schrijven.

Soep
Maar er lag vandaag ook nog een column op de loer. Bijvoorbeeld over de man die vanmiddag het Indiase eetcafé verliet om buiten een sigaret te roken. Op het moment dat hij de deur achter zich dichttrok, zette de dikke Indiase kok de kop soep op tafel van de man die buiten stond. Daarbij dacht ik meteen dat ik van geluk mag spreken dat ik nog een roker was in de tijd dat er gewoon een asbak op tafel stond en je de sigaret even uitmaakte om je soep op te eten. Daar wilde ik ook over schrijven.

Nieuwe krant
Of over de opkomst van nieuwe kranten. Zelf bereid ik al langere tijd een nieuwe krant voor, omdat ik denk dat vandaag de dag veel mensen in staat zijn om nieuws te verkopen. Je moet alleen weten hoe en ik weet dat. Het is interessant om te zien dat er momenteel op journalistiek gebied van alles gebeurt, net als op wetenschappelijk gebied. De geloofwaardigheid en de competentie van beide gebieden worden door meer en meer mensen al langere tijd in twijfel getrokken, een tendens die dagelijks stijgt. De nieuwe initiatieven zoals De Nieuwe Pers en De Correspondent zie ik als een eerste, in mijn ogen nog zeer lauwe, reactie. Wat visie betreft zijn het toch geen vernieuwende media. De Correspondent gaat bijvoorbeeld op zoek naar de verhalen achter het nieuws (was dat niet de naam van de actualiteitenrubriek van de VARA, waar Paul Witteman ooit furore maakte) en De Nieuwe Pers brengt nieuws in een andere vorm.

Nog nieuwere krant
Ik ga nieuw nieuws creëren, er een andere betekenis aan geven en hou me verre van de traditionele berichtgeving. Hoe dat precies in zijn werk gaat, dat verklap ik natuurlijk niet. Mijn journalistieke vorm wordt nu al van harte financieel ondersteund door bedrijven die zich in mijn visie kunnen vinden. Tot nu toe impliceert dat, dat ik ook achter de visie van die bedrijven sta. Samen zetten we iets nieuws op poten voor iedereen die benieuwd is hoe we het er op deze planeet de komende jaren het beste van kunnen maken, in tal van opzichten. Over dat onderwerp wilde ik ook nog meer schrijven. Maar de tijd is op. Er is nog veel ander werk aan de winkel.

Ratjetoe
Al met al had ik voor vandaag meer dan voldoende onderwerpen. Nu is dit stukje noch een column, noch een nieuwsbericht of een artikel geworden. Het is eerder een soort ratatouille. Ach, ook best lekker op z’n tijd. Bovendien bekt het mooi als titel.