Blog Allard van Gent

Vorige week stond ik met een beige korte broek en donkerblauw T-shirt voor de spiegel bij mij naast de voordeur. Een gepaste outfit bij deze zomerse temperaturen. Ik knikte tevreden en ging op weg.

Een dag later was het wederom korte-broeken-weer.  Ik wierp snel nog even een blik in de spiegel en op dat moment gleed ik bijna weg. De ene voet wilde al op pad, de andere voet bleef staan. In de spiegel zag ik een volwassen kleuter met een korte broek aan. Wat nog ontbrak was de schooltas en een olijk petje op het hoofd. Ik schrok me rot en wist zeker dat ik zo niet de straat op kon. Dit was te belachelijk voor woorden. Hier in de buurt lopen ook volwassen mannen in korte broeken, maar je ziet de mensen denken „hé, een kind met grijze haren, dat kan écht niet“. Als dat grijze kind dan ook nog een ijsje in zijn hand heeft, dan waan je je in een enorm slechte film.

Die dag had ik geen zin om in een enorm slechte film mee te figureren. Dus keek ik voor de tweede keer in de spiegel. Weer stemde het beeld niet overeen met het beeld van de dag daarvoor, terwijl ik precies dezelfde broek aanhad en hetzelfde shirt, waarvan ik meerdere exemplaren heb. Hoe is dat mogelijk?! Ik trok de korte broek uit en een lange broek aan. De blik in de spiegel was me nu beter gezind. Toch kon ik het niet laten om de spiegel van zijn haak te halen en mee te nemen naar de werkplaats voor glas- en spiegelwerk hier in de buurt.

„De spiegel doet het niet en dat is niet de eerste keer.“
„Hoe bedoelt u?“
Ik vertelde de eigenaar van de spiegelzaak over mijn ervaring met de spiegel. Hij keek bedenkelijk, maar niet verwonderd. Dat verwonderde mij.
„Het neemt enorm toe“, vertelde hij me en zette de spiegel op een pallet met vele andere spiegels.
„Ik ben niet de enige?“, stamelde ik.
„De enige? Nee, dagelijks komen hier mensen langs met hun spiegels die het niet meer doen. Het ligt aan het weer en het glas. U heeft er vast wel eens van gehoord dat het weer in de spiegel zit. En het weer verandert de laatste jaren drastisch. Niemand staat erbij stil dat daarmee ook het weer in veel spiegels drastisch verandert. Gisteren stond u in precies dezelfde kleding voor de spiegel als vandaag en toch stond er totaal iemand anders. Dat klopt toch?”
“Zo is het.”
“Dat is het weer. Ik ga de spiegel behandelen, over drie dagen is hij klaar.”
“Wat doet u dan met de spiegel, als ik vragen mag.”
“Dat mag u vragen, maar ik geef geen antwoord. Dat is beroepsgeheim.”

Drie dagen later, dat was vandaag, stond ik weer in de werkplaats. Ik betaalde € 49,00 en nam mijn spiegel in ontvangst.
“Maar hij ziet er nog steeds hetzelfde uit”, zei ik.
“Dat klopt. Aan de buitenkant verandert er niets. Ik heb de binnenkant van de spiegel onder handen genomen.”
“De binnenkant?”
“Dat is mijn vak, mijnheer. Een spiegel heeft een ziel en die ziel behandel ik.”
“Uh, sorry. Ik geloof dat ik u niet goed verstond. U zei, mijn spiegel heeft een ziel en u heeft de ziel van mijn spiegel behandeld?!”
“Ja? Is dat zo vreemd? De buitenkant interesseert me niet, die is er gewoon opgezet. Dat is nep. Dat wat je niet ziet, daar ligt het probleem.”
“Dan….dan zijn spiegels net mensen, als je het zo bekijkt.”
De man lachte en gaf me een hand.
“U heeft het door. Zo is het. Spiegels zijn net mensen, als je het zo bekijkt.”