Pluk de dag

Opgejaagd door een ministersauto die per se 130 km/uur wilde rijden, was ik op weg naar het volgende stadje. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik hoe de minister in koeienletters  130 op een stuk papier schreef, het blad omhoog hield en er driftig op wees. Ik liet me niet intimideren en reed met 120 km/uur de snelweg af, op weg naar het dichtstbijzijnde postagentschap. Er lag immers een treinreis naar Amsterdam in het verschiet en ik wilde ik mijn OV chipkaart alvast opladen.

“Is het een persoonsgebonden of een anonieme kaart, mijnheer?”, vroeg de baliemedewerker.
“Anoniem, vorige maand in Amsterdam uit pure nood uit een automaat getrokken. In de hoofdstad bleek het tijdperk van de strippenkaarten al lang voorbij”,  antwoordde ik.
“Bij de Primera kunt de persoonsgebonden kaart opladen, een anonieme kunt u niet opladen. Die kunt u gewoon weggooien als er geen saldo meer opstaat.”
“Maar die kaart kostte vijf euro, zonder saldo. En die moet ik dan gewoon weggooien?”
De baliemedewerker fronste zijn wenkbrauwen. Hij twijfelde.
“Zo’n kaart ken ik niet.” Dat was zijn antwoord. “Ik  ken alleen de persoonsgebonden kaart en de kaart die niets kost en je na gebruik weggooit. Bovendien doen wij ook niet aan bussen en zo. “
Ik knikte. Mijn hoop was op de Primera gevestigd. En wat een geluk. In deze boekenzaak kon ik in een automaat zonder problemen mijn anonieme ov –chipkaart opladen.
“Doe meteen maar een treinkaartje naar Amsterdam”,  zei ik opgewekt.
“We verkopen geen treinkaartjes. Dan moet u bij het postagentschap zijn. We doen ook niet aan treinen en zo.”

En daar stond ik weer, nu enigszins verward, in het postagentschap. Al mijn hoop was nu op deze baliemedewerker gevestigd. Zou hij treinkaartjes verkopen of niet, dacht ik en zag in mijn gedachten de stations met loketten waar treinreizigers ooit kun kaartjes kochten. Dat je op 40-jarige leeftijd al zo denkt, dat geeft te denken.

“Treinkaartje?”, vroeg ik voorzichtig.
De baliemedewerker  glunderde.
“Geen probleem.”
Ik sprong een gat in de lucht, omhelsde de oudere dame die achter me stond en stak juichend mijn armen omhoog. Ik had alles, een opgeladen ov chipkaart én een treinkaartje.  Pluk de dag!!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s