Bewust op vakantie zonder internet

icIn augustus 2014 stond er een leuke bijdrage op de website van Deutschlandradio Kultur, een plek waar vaker interessante stukken worden geplaatst. “Kein Handy, kein Internet”, luidt de titel. Deze heeft betrekking op een ecovakantie in Roemenië en wel in het Transsylvanische dorpje Reußdorf, verborgen in het midden van het land.

Klik je op Beitrag hören, dan hoor je de journalist vertellen dat het dorpje Reußdorf geen internet heeft en dat hier ook onvoldoende dekking is om mobiel te telefoneren. Juist door die twee elementen is het dorp een ontmoetingspunt geworden voor toeristen die graag afzien van iets wat de meeste toeristen als onontbeerlijk beschouwen.

De journalist vertelt dat de autoreis er naartoe al een avontuur is. Bij de oude dorpskerk moet de wagen blijven staan en gaat het te voet verder over een grindpad. “Na een bocht doemt plotseling een houten gebouw op, een boerderij. Het ecohotel Valea Verde. Op het terras zitten zo’n 20 mensen in de zon. Toeristen.”

“Als je niet losstaat van deze mediale, digitale wereld, kun je niet ontspannen.”

In deze bijdrage van Deutschlandradio Kultur komen verschillende mensen aan het woord. Als eerste een vitale man van achter in de vijftig met grijs haar. Hij is hier, omdat je op deze plek noch kunt telefoneren, noch op internet kunt surfen. “Als je niet losstaat van deze mediale, digitale wereld, kun je niet ontspannen. Als de telefoon de hele tijd rinkelt of als je telkens weer e-mails lezen moet, dat is niks. Je hebt momenten nodig om een keer de rust te vinden.”

Vervolgens komt Anna aan het woord, een vrouw van begin 30, dochter van Roemeens-Duitse ouders. Ze woont al tientallen jaren in Wenen. Met de lange, zwarte haren in een paardenstaart samengebonden komt ze, casual gekleed in een short en sportschoenen, op het terras. Dat is de is de beschrijving die ik heb vertaald, zodat er meteen een beeld van Anna voorhanden is. In een radio-uitzending is zo’n beschrijving natuurlijk belangrijk, maar voor een artikel zonder foto’s geldt hetzelfde. Wat zegt Anna? Ze zegt dat ze het een zegen vindt, omdat ze uit een omgeving komt waar je wordt overspoeld met informatie. “En ik heb er zeer naar uitgekeken om het kantoor te ontvluchten en hier naartoe te gaan, om gewoon rust te hebben en ook de mogelijkheid een beetje een pauze in te lassen.”

Zoals het een interessant artikel betaamt, komt er ook iemand aan het woord die deze situatie helemaal niets vindt. Dat is de Engelsman Roy Tucker, begin 70. Hij werd door zijn vrouw naar Reußdorf gelokt, omdat zij iemand is die zeer met de natuur verbonden is. Over de ontbrekende internetverbinding had ze haar man van tevoren natuurlijk niets verteld. Roy vindt deze elektronische afzondering maar niks. “Ik hou ik ervan als ik met mijn mobiele telefoon kan telefoneren of snel even een e-mail kan versturen. En je kunt zeggen dat de internetverbindingen in Roemenië over het algemeen beter zijn dan bij ons thuis, in Engeland. Alleen in dit speciale plaatsje functioneert dat dus helemaal niet goed: geen signaal te bekennen, soms een vaag, dun streepje. Ik hoop dat ze hier binnenkort hun best doen om een betere verbinding voor elkaar te krijgen.”

De dorpsbewoners peinzen daar niet over. De afzondering van het dorp is een groot voordeel. Dat vindt Jonas Schäfer, de eigenaar van het ecohotel die enkele jaren geleden van Flensburg naar Reußdorf trok. Hij is achter in de dertig. Zijn vader en hij brachten jaren geleden hulpgoederen naar Roemenië. Daarna besloot hij met zijn vrouw om juist hier iets nieuws te beginnen, waar de afzondering het programma is – in Reußdorf dus.

Deze interessante bijdrage eindigt met een fluisterende hoteleigenaar die zachtjes vertelt dat hij op zijn boerderij in Reußdorf een internet hotspot heeft. De gasten zijn hier niet van op de hoogte: “Natuurlijk maak ik nog veel gebruik van communicatiemiddelen, omdat ik ook een bedrijf moet runnen. Dat betekent dus: natuurlijk schrijf ik veel e-mails en vanzelfsprekend onderhoud ik een website. Maar dat andere levensritme is absoluut doorslaggevend voor ons.”

De journalist rondt zijn bijdrage fraai af door te vertellen dat de precieze locatie van Schäfers hotspot zijn geheim blijft, net als het password om er gebruik van te maken. Hij beschrijft hoe de ontspannen gasten tevreden bekijken hoe de kinderen uit het dorp op straat spelen en opgroeien zoals zij zelf ooit opgroeiden: zonder contact tot het World Wide Web.

Bron: Kein Handy, kein Interet‘. Artikel von Thomas Wagner, Deutschlandradio Kultur

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s