Blog Allard van Gent

Deze zaterdagochtend haal ik geld uit de ene automaat en stop vervolgens mijn pasje in een andere automaat, de terminal voor de bankafschriften. In Duitsland is het gebruikelijk dat je die bij de bank door een automaat laat uitprinten. Had ik dit maar niet gedaan!!

Er verschijnt een zandloper op het beeldscherm die oneindig lang zand laat lopen. De terminal maakt bovendien vreemde geluiden, alsof hij de hik heeft. Ik sta erbij en kijk ernaar. Wat nu? Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Mijn Duitse pinpas is opeens weg. Zodra er even geen mensen zijn geef ik een bescheiden maar toch krachtige trap tegen het apparaat zoals vroeger tegen de flipperkast in ’t dorstig Hart, een kroeg in Utrecht. Je kreeg een vrij spel of hij sloeg op tilt. Deze machine slaat noch op tilt noch krijg ik een vrij spel. De digitale zandloper blijft zand strooien.

Tijd voor nog meer actie. Ik zie een rij telefoonnummers op de wand, waaronder het nummer van de klantenservice en automatenstoring. Mijn telefoon ligt thuis, dat past bij deze ochtend. Dan spurt ik uit de bank, op weg naar mijn woning, een minuut of tien lopen. Thuis gooi ik mijn telefoon en een kopie van mijn contract met de bank in mijn tas en spring daarna in de auto. Ik wil zo snel mogelijk weer terug. Bij binnenkomst in het filiaal zie ik dat de automaat het gewoon weer doet, geen zandloper meer. Mijn pas is echter nergens te bekennen. Bellen!

Een man naast me steekt zijn bankpas in de voorheen kapotte automaat. Ik zeg niks en wil zien of het aan mijn pas ligt of aan de automaat. Aan de automaat dus.
„Had ik ook, die automaat is kapot of misschien is er diefstal in het spel“, zeg ik.
De man, een goedgeklede 40-plusser met Berlijns accent, kijkt me verbaasd en geïrriteerd aan.
„Had je dat verdomme niet eerder kunnen zeggen? Ik ga over een uur op vakantie.“
„Maar de automaat deed het toch? Ik dacht, hij is misschien weer gemaakt.“
Hier heeft hij geen antwoord op. Ondertussen spreek ik met de helpdesk. Nee, er komt vandaag niemand langs om mijn pas eruit te halen, vertelt de dame.
„Maar ik heb dringend geld nodig“, lieg ik, want ik heb al geld opgenomen. Het is een leugentje om mijn pas terug te krijgen.
„Met legitimatie kunt u bij Alex geld van de Sparkasse halen“, vertelt ze.
Ik ben dermate ingeburgerd dat ik niet meer vraag wie Alex is maar weet dat hiermee de Alexanderplatz wordt bedoeld. Ik heb geen zin om Alex te bezoeken en dat hoeft ook niet. Er zit niets anders op dan op maandag naar de bank te gaan en mijn pas op te halen. Wel laat ik telefonisch voor de zekerheid mijn bankpas blokkeren, je weet maar nooit. De man die op vakantie wil leen ik als “Wiedergutmachung” mijn pen, zodat hij handmatig geld kan overmaken. De terminal voor de bankafschriften is namelijk ook een terminal om geld mee over te maken. Online banking is hier nog niet zo populair als in Nederland.

Na gedane bankzaken wil ik snel naar Buckow, omdat het schitterend weer is. Het plaatsje kwam ik op het spoor door op Google maps een digitaal pijltje in de omgeving van Berlijn te gooien. Eenmaal op weg leidt mijn navigatieappartaat me via Kottbusser Tor, Schlesisches Tor over de Oberbaumbrücke richting Frankfurter Tor. Een compleet nieuwe route om de stad uit te rijden en zeer de moeite waard. Via de Frankfurter Allee rij ik richting Marzahn, maar dan opeens gaat het mis en niet zo’n beetje ook!

Alt Friedrichsfelde heet de straat waar de tweede catastrofe van de dag opdoemt. Ik sta opeens in een enorme file. Daar had ik net zo min op gerekend als op het verdwijnen van de bankpas. Het klokje in mijn auto geeft aan dat het al later is dan de geplande aankomsttijd in Buckow. Vandaag is duidelijk de hoeveelgeduldhebjijopzaterdagochtendbijmooiweerdag.

De gedachte dat alle mensen in de file net zo balen als ik geeft me enige troost. Uiteindelijk blijkt het kruispunt Alt-Biesdorf/Köpenicker Strasse de grote boosdoener. Bij deze wegverperring is bijna geen weg meer over en worden vijf rijstroken tot één smalle rijstrook gereduceerd. Na nog tig andere wegversperringen, een bekend Berlijns verschijnsel, laat ik de stad achter me en rij de prachtige natuur tegemoet. Alles kan nu alleen nog maar beter worden.

En dat wordt het ook. Ruim voldoende parkeerplaatsen bij aankomst in Buckow, gratis bovendien. Tijdens een korte verkenning van het pittoreske centrum ben ik getuige van een aandoenlijk tafereel in de Lindenstrasse en loop ik even later op blote voeten door een beekje. Na een koffie en Apfelschorle zit ik in een oude boot naast twee Berlijnse dames en vaar samen met een norse kapitein over een groot meer. Een uur later rij ik weer naar huis, om hier morgen weer terug te keren. Dan huur ik een roeiboot en ga hier heerlijk zwemmen.

Buckow is liefde op het eerste gezicht. Een kuurstadje zonder seniorenluchtje, om het maar zo uit te drukken. Het plaatsje is mij welgezind, want tijdens het verblijf was mijn auto niet afgesloten. Mijn navigatieapparaat lag uitnodigend op de bijrijdersstoel. Dat was geen test, dat was dom. Maar het navigatieapparaat lag er nog, net als de radio. Dit kon niets anders zijn dan een mooie beloning voor mijn hoeveelgeduldhebjijopzaterdagochtendbijmooiweerdag!