Author Archives: AvG

Van Beckmann tot Warhol

© VG Bildkunst, Bonn 2012

Max Beckmann: Stilleven orchideeën met groene schaal, 1943. Olieverf op linnen. © VG Bildkunst, Bonn 2012

Veel prachtige kunstwerken zijn in bezit van grote bedrijven, waardoor het zelden mogelijk is ze ooit te bezichtigen. De schilderijen hangen vaak in de representatieve ruimtes van het bedrijf of sluimeren ergens in een gesloten depot. Naar aanleiding van het 150-jarig bestaan stelt voor het eerst in de geschiedenis het bekende Duitse chemiebedrijf Bayer haar kunstverzameling aan een breed publiek voor en wel in het Berlijnse Martin-Gropius-Bau in Berlijn. Onder de kunstwerken bevinden zich onder andere schilderijen van de twee bekende Nederlandse cobra-schilders Corneille en Karel Appel. Maar ook Andy Warhol, Max Liebermann, Pablo Picasso en vele, vele andere beroemde kunstenaars zijn van de partij.

De verzameling van Bayer behoort tot de oudste bedrijfsverzameling in Duitsland. Hij werd in het begin van de 20e eeuw in het leven geroepen en bestaat vandaag de dag uit 2.000 kunstwerken van bekende kunstenaars uit de 20e en 21e eeuw. Te zien zijn schilderijen van grote expressionisten waaronder San Francis, Joan Miró, Pablo Picasso, Andreas Gursky, Gerhard Richter, Andy Warhol, Imi Knoebel, jonge kunstenaars en winnaars van de prestigieuze Duitse kunstprijs Ars Viva.

De basis van de verzameling legde Carl Duisberg, die van 1912 tot 1925 als president-directeur het bedrijf uit Leverkussen leidde. Hij liet zichzelf in 1909 door Max Liebermann portretteren. Na de Tweede Wereldoorlog kocht het bedrijf werken die in de smaak vielen en niet al te duur waren. Het doel was niet om de kunst als belegging te kopen maar om de kantoren van de medewerkers ermee op te sieren.

De complete verzameling kan grofweg worden ingedeeld in vier kunsthistorische gebieden. Ze is een afspiegeling van het Duitse expressionisme met werken van Max Beckmann, Ernst Ludwig Kirchner, Emil Nolde, Max Pechstein en Karl Schmidt-Rottluf. Ten tweede omvat het de in Parijs verblijven kunstscene van de eerste helft van de 20e eeuw met werken van George Braque, Marc Chagall, Joan Miró en Pablo Picasso. De schilder Ernst Wilhelm Nay is de grote vertegenwoordiger van de na-oorlogse en informele kunst.

Het zwaartepunt van de verzameling bestaat uit de kunst vanaf de jaren ’70 tot vandaag met werken van schilders van de Amerikaanse westkust zoals Ed Ruscha, David Hockney en Sam Francis. Ook zijn er werken te zien van Martin Kippenberger, Gerhard Richter, Albert Oehlen en Jas Voss. Naast schilderijen biedt de tentoonstelling ook foto’s van bijvoorbeeld Thomas Ruff en Candida Höfer. Daarnaast zijn de grootbeeld-polaroids van Marina Abramovic en Uliva Ulay te bewonderen.

De tentoonstelling in het Berlijnse Martin-Gropius-Bau telt meer dan 240 kunstwerken van 89 kunstenaars. De opening van de expositie is op vrijdag 22 maart. De slotdag is 9 juni 2013.

Von Beckmann bis Warhol
Kunst des 20. und 21. Jahrhunderts
22.02 – 09.06

Martin-Gropius-Bau
Niederkirchnerstraße 7
10963  Berlijn

Woensdag t/m maandag, dinsdag gesloten
Toegang: € 9,- (tot 16 jaar gratis)

Groepen vanaf 5 personen € 6,- per persoon
Meer informatie in het Duits
Meer informatie in het Engels

Play it again, Sam

Choreografe en regisseuse Paula E. Paul

Choreografe en regisseuse Paula E. Paul

Met de enscenering van Woody Allens film „Play it again, Sam“ bewandelt het ensemble “Theaterschiff Potsdam” een nieuwe weg. De in Potsdam wonende choreografe en regisseuse Paula E. Paul blaast de film uit de jaren zeventig nieuw leven in. In dit choreografisch theater is zowel plek voor danselementen als voor een changeren tussen spel en (schijnbare) werkelijkheid door de acteurs. De voor Woody Allen karakteristieke mix van melancholie en humor, passie en absurditeit komt hier op wonderbaarlijke wijze tot uitdrukking.

Het stuk zelf speelt met de gebieden droom, herinnering en werkelijkheid. Allen Felix, een door zelftwijfel geplaagde filmcriticus, heeft het niet gemakkelijk bij de vrouwen. Zijn vrouw Nancy heeft hem verlaten en achtervolgt hem nu in zijn dagdromen. Op zoek naar een nieuwe partner valt Allan van de ene blunder in de andere. Een groot voorbeeld vindt hij bij Humphrey Bogart.

Bovenstaande tekst hoort bij de voorstelling die ik aanstaande zaterdag bezoek in het theaterschip in Potsdam. Daarna schrijf ik er een verslag over, dat ik op dit blog publiceer. “Theaterschiff Potsdam” is een oud vrachtschip uit 1924.  Aan boord bevindt zich een bar met 30 plaatsen en een theaterzaal  (in het oude vrachtruim) met 80 plaatsen. ’s Zomers kun je op het dek van een prachtig uitzicht genieten. Het geheel is een unieke combinatie van natuur en ruimte.

De toneelspeler en regisseur Wilfried Mattukat kreeg in een Grieks restaurant het idee om een oud vrachtschip om te bouwen. Hij krabbelde het vaartuig op een servetje. Die krabbel werd het logo van “Theaterschiff Potsdam”, dat sinds 1995 in Brandenburgse hoofdstad ligt.

„Spiel’s nochmal, Sam! Komödie von Woody Allen
08/03 – 09/03 – 19/04 -20/04
Aanvang: 20:00 uur
Toegang: € 18,-
Theaterschiff Potsdam
Am alten Markt 9A
Potsdam

Website Theaterschiff Potsdam

Berlijn trendsetter met weerbericht

Weerbericht "Deutscher Wetterdienst"

Weerbericht “Deutscher Wetterdienst”

Vroeger keek ik op internet wel eens naar de weersverwachting. Google bood een groot aantal mogelijkheden aan als ik „Wetter Berlin“ als zoekterm opgaf. Helemaal bovenaan stond wetter.com. Ik klikte en las meteen „Firefox heeft voorkomen dat deze website een pop-upvester opende”. Natuurlijk verscheen er reclame in die pop-up. De site zelf was erg traag vanwege het grote aantal andere reclameblokken, dat weet ik me nog te herinneren. Ik klikte mezelf dan weg en bezocht wetter24.de. Dat bleek ook een reclameportaal met daar tussenin nog wat gegevens over het weer. Hetzelfde beeld trof ik aan bij wetteronline, wetter.info, daswetter.com en wetter.de.

Gelukkig staat de tijd niet stil en verandert er vandaag veel in een razend tempo. Door die snelle ontwikkelingen hoef ik me nu niet meer door die reclameblokken heen te wringen om het weerbericht te lezen. Sterker nog, ik heb Google niet eens meer nodig. Ik loop gewoon de deur uit en bekijk twee straten verderop in alle rust hoe het met het weer is gesteld. In één oogopslag lees ik de minimum- en maximumtemperaturen in Berlijn en omgeving, ik lees hoe groot de kans op neerslag is en ik lees bovendien waar die neerslag uit zou kunnen bestaan. Daarnaast ben ik meteen op de hoogte van de weersomstandigheden in een groot aantal Europese landen. Als extraatje biedt dit portaal mij nog wat interessante statistieken. Vandaag heb ik er wat foto’s van genomen.

Deze vorm van berichtgeving noem ik vooruitgang. Iedere dag print een echt mens van de “Deutscher Wetterdienst” de weerberichten uit en plakt ze achter het glas op het aankondigingenbord. Het is nog wel even wennen voor die mensen. Papier ophangen, hoe deed je dat ook alweer? Met een paar magneetjes uit de oertijd lukt het die mensen van het weerinstituut toch om dagelijks de weerberichten naar buiten te brengen, hoewel er nog een schaarste aan magneetjes heerst. Ik vind het heerlijk om hier van het weer te genieten, zeker als de zon schijnt.

Maar ook ’s avonds is het hier goed vertoeven. De TL-lamp zorgt voor een romantische atmosfeer als ik hier in de duisternis onder het bleke schijnsel van de lichtgevende buis het weer tot me neem en vervolgens een biertje in het nabij gelegen café drink. Als ik daar binnenkom weet de barman al waar ik ben geweest, want iedereen in het café is ervan op de hoogte dat ik als trendsetter ben overgestapt van digitaal naar papier. De “Deutscher Wetterdienst” is één van de eerste organisaties die het nieuws gewoon op de stoep zet, zodat je het op weg naar huis even in je kunt opnemen. Dat is veel sneller dan de computer opstarten, wachten op die vervelende updates en dan nog op een website belanden die bol staat van de reclame.

Speciaal voor de mensen die twijfelen om over te stappen heeft de “Deutscher Wetterdienst” nog een website online gehouden die de actuele weerberichten zonder reclames weergeeft. Het is een kwestie van tijd en dan lopen we eindelijk weer allemaal op straat, maken een praatje over en bij het weer en gebruiken de computer waarvoor hij bedoeld was, namelijk om teksten en getallen mee te verwerken. Niet meer en niet minder. Leve de vooruitgang!

« Oudere berichten Recent Entries »