Blog Allard van Gent

Door de jaren heen ontmoet je voor- en tegenstanders. Waarvan? Kernenergie, alternatieve geneeskunde, linkse partijen, rechtse partijen, maar ook van voetbal, het Eurovisie Songfestival of die ene talkshow. Recentelijk zijn daar groepen bijgekomen die voor en tegen coronavaccinatie zijn.

Ik dacht hieraan op het moment dat ik wilde oversteken op een druk kruispunt in Berlijn dat vanwege een demonstratieve optocht van duizenden fietsers was afgesloten.

Ze denken alleen aan zichzelf
Verschrikkelijk is het, zei de man naast me. Ik schatte hem dik in de tachtig. Hij leunde op een stok en trilde lichtjes. Die hebben allemaal niets beters te doen, gooide hij erachter aan. Hij bedoelde de fietsers. Ze denken alleen aan zichzelf, zei ik in mijn beste Duits. Hij keek mij verwonderd aan. Ondertussen was er een Duitse jongeman met fietstas bijgekomen. Ik neem ook deel aan deze tocht, zei hij en wees op een sticker die op zijn fietstas prijkte. Hoewel hij had gehoord hoe de oude man deze fietsoptocht verafschuwde, bleef hij vriendelijk.

Dat kan wel uren duren, zei hij tegen de oudere man. Zelf had ik het plan al opgevat om met alle risico’s van dien gewoon de weg over te steken. Die fietsers zouden vanzelf wel aan de kant gaan. Maar de oude man was extra voorzichtig sinds hij een paar jaar geleden door een bus was geschept en de dood in de ogen had gezien. Vijf maanden lag hij in het ziekenhuis. Dat vertelde hij ons.

Oversteken
De jongeman met fietstas bood aan om de man te helpen bij het oversteken. We houden allebei het verkeer tegen, zei ik. De jongeman met de fietstas knikte instemmend. De oudere man was prettig verbaasd, maar wilde nog even wachten. Vijf minuten later nam hij het tweede aanbod toch aan. Samen met de jongeman met de fietstas beschermde ik de overstekende oudere man met gespreide armen. Hij bedankte de man met de fietstas en mij hartelijk. Dat is vandaag de dag niet meer vanzelfsprekend, zei hij. De man met de fietstas sprong op zijn fiets.

Voetbal
Ik praatte nog wat met de oudere man over voetbal. Ik zat in de jaren ’50 bij de amateurs van voetbalclub Hertha, zei hij. Ik vertelde dat 1974 in mijn vaderland een memorabele datum was. Daarna praatten we over Johan Cruijff, Paul Breitner en Uli Hoeneß. Na een half uur nam ik afscheid. De man bedankte zich hartelijk voor het prettige gesprek. Met u wordt het nooit saai, zei hij. Met u ook niet, lachte ik en vervolgde mijn weg.

Ook te lezen op Metronieuws.nl

De opkomst der onverschilligheid aan het begin van de 20e eeuw.

Pakweg de afgelopen 20 jaar is er volgens mij sprake van een wereldwijde toename van onverschilligheid. De coronapandemie blijkt een mooie graadmeter te zijn en maakt duidelijk hoe de wereld er vandaag de dag bij staat. Hoeveel onverschilligheid zich heeft verzameld en wat de consequenties zijn. Onverschilligheid is ook een gebrek aan vertrouwen, een gebrek aan respect voor je medemens, het leven, voor het bestaan, voor de kosmos, voor God of hoe je het ook noemen wilt.

Volgers
Hoezo pandemie, hoezo virus? Die vraag stelden enkele mensen zich aan het begin van de pandemie hardop en al snel kregen ze volgers, en dat niet alleen op Facebook en Twitter. Er werden demonstraties georganiseerd, want deze mensen lieten zich niks wijsmaken door de politici en de wetenschappers. Het is een griepje, luidde het credo.

Inmiddels zitten we in de vaccinatieperiode en kijk, nu manifesteert die onverschilligheid zich opnieuw. Ik heb een goed immuunsysteem, dus waarom zou ik zo’n gevaarlijk vaccin in mijn lichaam laten spuiten? En hup, daar schieten de volgers weer als giftige paddenstoelen uit de grond. En dat niet alleen op Facebook en Twitter.

Goed immuunsysteem
Duizenden mensen, mezelf incluis, weten inmiddels uit eigen ervaring dat een goed immuunsysteem geen garantie is om niet besmet te raken. Deze onverschillige personen vormden aan het begin van de pandemie nog een gevaar voor de volksgezondheid, omdat ze alle coronamaatregelen belachelijk maakten en in de wind sloegen.

Maar gelukkig neemt dat gevaar met de dag af. Het staat namelijk vast dat degenen die zich niet laten vaccineren, vroeg of laat met het coronavirus worden besmet. Immers, de coronamaatregelen worden versoepeld en daardoor lopen de niet gevaccineerde mensen een steeds groter risico besmet te raken, hoe sterk hun immuunsysteem ook is. Het deert ze echter niet, want ze hebben wel vaker een griepje gehad. Bovendien is de kans dat je eraan sterft zeer gering.

Niks aan de hand
In de toekomst zullen we mensen tegenkomen die zwaar hoestend en zwetend van de koorts roepen dat ze de griep hebben opgelopen. Dat ze niets meer kunnen ruiken en ook hun smaakvermogen er tijdelijk de brui aan geeft, dat houden ze liever voor zichzelf. En als ze merken dat de griep dit keer wel erg heftig is, dan zullen ze dat gewoon op de koop toenemen. Niks aan de hand. Hoezo pandemie, hoezo virus?

Ook te lezen op Metronieuws.nl

Een dealer, een dief of een werkloze. Dat dacht ik laatst van iemand die ik tegenkwam na afloop van mijn bezoek aan Anke.

De man zat op een bankje naast haar flat. Donkerblauw trainingspak, een zwarte wollen muts op, gymschoenen aan en dan doodleuk gewoon zitten te zitten. Als hij nou jogde, maar nee. Anke is een goede vriendin van mij. We hebben elkaars huissleutels, want je weet maar nooit. Ik noem dit, want het staat in verband staat met de situatie die zich vanochtend voordeed. Eentje die bijna te idioot voor woorden is, maar ik schijn patent te hebben op situaties die bijna te idioot voor woorden zijn.

Anke
Ik sta in mijn trainingspak voor mijn eigen woning en heb twee sleutels in mijn hand: eentje van het huis en eentje van de woningdeur. Mijn plan: wandelen met een optie tot joggen. Slaperig probeer ik de woning af te sluiten en dan gebeurt het. De sleutel valt op de grond. Nog lijkt er niets aan de hand, maar in hurkpositie zie ik voor het eerst in mijn leven dat de tegelvloer van het trappenhuis vlak voor mijn woningdeur ophoudt. Direct voor de deur is een soort geul waar een tochtstrip in zou passen, maar er ligt geen tochtstrip in. Mijn sleutel ligt erin, met de helft al onder de deur. Met de andere sleutel probeer ik de woningsleutel naar me toe te trekken, maar hij schuift weg, pats, de andere kant op. Ja, lieve lezers, het is me gelukt om voor de eerste keer in mijn leven m’n huisdeursleutel voor de gesloten woning naar binnen te laten vallen. Wat nu? Precies, Anke!

Bankje
In een drafje loop ik richting haar moderne flat. Ze moet thuis zijn, zeg ik de hele tijd. Ik druk op de bel. De flatdeur zoemt niet open en niemand vraagt wie daar is. Het is nog vroeg. Misschien staat ze onder de douche of ligt ze nog in bed. Ik besluit een kwartiertje te wachten. Het is prachtig weer. Gelukkig is het bankje naast de flat leeg. Ik geniet van de zonnestralen. Wie had gedacht dat ik hier ooit nog eens op dit bankje zou zitten. Voorbijgangers kijken me met een vluchtige blik aan. Het lijkt wel of ze me taxeren. Wat is dat voor een type, lijkt een voorbijganger te denken. Zijn afkeurende blik ken ik maar al te goed. Ik zie hem denken. Het lijkt wel een dealer, een dief of een werkloze.

Ook te lezen op Metronieuws.nl