Category Archives: Cultuur

20 schrijfsters lezen roman van Lore Berger

Lore Berger – Copyright ©: Charles Linsmayer
Lore Berger – Copyright ©: Charles Linsmayer

“Je moet alleen een paar uurtjes naar me luisteren, want mijn verhaal is niet lang en het einde al vanaf het begin te overzien. En je moet met mij een paar stappen over de grote heuvel gaan, op een avond vol wolken en bloemen.”
Lore Berger

Lore Berger behoort tot die schrijvers waarvan de nakomelingen nog veel meer boeken hadden willen lezen. Het bleef bij één roman die past in 1944 postuum verscheen: een roman die tegen de toenmalige toestanden schreef doordat hij alle privégebeurtenissen van het personage Esther met de maatschappelijke omstandigheden verbindt. Met een marathonlezing van een hele dag op 13 augustus, terwijl de roman van Lore Berger door 20 schrijfsters wordt voorgelezen, zal een uitgesproken herinneringsecho op Lore Berger worden afgestemd.

Der barmherzige Hügel. Eine Geschichte gegen Thomas is het verhaal van Esther. Ze sterft in de lente van 1940 tijdens een bloedtransfusie die haar genezing had moeten voltooien. Het is de broer van Esther die vertelt over Esthers merkwaardige ziekte, depressies en gebrek aan eetlust. Paralellen met Loes eigen leven zijn te herkennen waar de roman op ene snijdende en virtuoze manier vertelt hoe een vrouw ten onder gaat, omgeven door welvaart, omringd door barrières. Want niemand in Lore Bergers familie mocht weten van plan luidkeels over de benauwende toestanden te schrijven.

Nog voordat de roman “Der barmherzige Hügel. Eine Geschichte gegen Thomas“ verscheen, maakte Lore Berger een einde aan haar leven. Tot op de dag van blijft het gegeven doorwerken dat de roman alleen vanwege Bergers zelfmoord en de paralellen met haar leven werd uitgegeven (Wikipedia). In de door de schrijfstergroep RAUF in het leven geroepen reeks Alte Meisterinnen wordt iets tegen dergelijke mechanismen opgeworpen: de tekst van de roman zelf.

De Zwitserse literatuurwetenschapper Christoph Steier constateert: Lore Bergs Der barmherzige Hügel is een van de weinige Zwitserse boeken uit de jaren 40 die ook vandaag nog absoluut lezenswaardig is. Daarbij mag door de verwevenheid van leven en werk tot het passieverhaal van een vaak benauwend vrouwelijk schrijverschap niet haar diepe, slimme en vertwijfelde wantrouwen tegen de narratieve sjablonen van haar tijd verdoezeld worden. Integendeel, ze trekt binaire structuren op een esthetisch boeiende manier in twijfel door dwang en zorg, lust en schaamte of ook een vreselijk wereldbeeld en hele persoonlijke pogingen tot geluk niet zo zeer botsen als wel in elkaar overvloeien.

Lore Berger – Copyright ©: Charles Linsmayer
Lore Berger – Copyright ©: Charles Linsmayer

De poëtische kracht en de politieke reikwijdte van de roman van Lore Berger heeft stilletjes maar blijvend een plek in de Zwitserse literatuurgeschiedenis veroverd. In de roman Ich bin ein Hügel van Friederike Kretzen schemert de tekst op vele manier door: „Doch Hand aufs Herz, was soll ein Hügel sein und dabei ein Mädchen? (…) Und zieht euch die Röcke über die Knie.“ En in de roman Der blaue Siphon van Urs Widmer wordt de toren omcirkeld, de heuvel, het park van de kindertijd – en daar snelt ook een jonge vrouw voorbij. Charles Linsmayer heeft op zijn beurt twee edities van de roman gepubliceerd die van commentaar zijn voorzien. De twee bevat het dagboek van Lore Berger.

Op 13 augustus – 80 jaar na het overlijden van Lore Berger – lezen 20 schrijfsters uit Basel de roman tijdens een marathonlezing van het begin tot het eind. De deelnemende schrijfsters zijn Clara A’Campo, Sarah Altenaichinger, Irena Brezna, Daniela Dill, Claudia Gabler, Edith Gartmann, Annina Haab, Selina Iza Hauswirth, Sandra Hughes, Mena Kost, Julia Rüegger, Eva Seck, Regula Wenger, Gabrielle Alioth, Sabine Gisin, Ariane Koch, Friederike Kretzen, Alisha Stöcklin, Verena Stössinger, Michelle Steinbeck.

Marathonlezing roman Lore Berger
13 augustus van 10:30 – 17:00 uur
Wasserturm auf dem Bruderholz, Basel
Website: https://www.loreberger.ch/
Gratis toegang, giften

In 2017 bracht de regisseuse Katrin Hammerl de roman in haar eigen versie op de planken. Hieronder de trailer van het Theater Basel:

Multiple-X: kunst om bij stil te staan

Vandaag bezocht ik de gisteren geopende tentoonstelling ‘Multiple-X’ van de Belgische fotograaf, schrijver en vertaler Eddie Bonesire (Gent, 1956).

De opening in kunstgalerie Levels trok gisteren tientallen belangstellenden. Dat is opmerkelijk veel, omdat Weißensee geen Berlin-Mitte is, om het maar zo uit te drukken. Toch vind je hier relatief viel kunstgaleries. Levels ligt bovendien op steenworp afstand van de kunstacademie Berlin-Weißensee.

Vandaag is het wat rustiger. Dat komt goed uit, want daardoor kan ik de fotograaf nog enkele vragen stellen. In de expositieruimte hangen 13 uiteenlopende fotowerken. Het zijn abstracte landschappen met gekleurde vlakken die op elkaar liggen. Ik zie spiegelingen en dieptes en ervaar een soort rust die ook de maker blijkt te ervaren. Daarover later meer. Eerst wil ik graag weten hoe de werken zijn gemaakt en hoe de maker op het idee is gekomen.

Het idee blijkt te zijn ontstaan tijdens de 14 editie van de Documenta in Athena. Dat was in 2017. Eddie Bonesire: “We zaten in een zaal waar kunstenaars aan het musiceren waren op zelfgemaakte muziekinstrumenten. In die mooie ruimte waar we ons vrij konden bewegen hingen kleine werkjes van een kunstenares waar ik nog nooit van gehoord had. Dat was Elisabeth Wild. Haar meisjesnaam was Polak. Ze was in Oostenrijk geboren in de jaren 30 en in 1938 om de bekende politieke redenen met haar ouders naar Argentinië geëmigreerd. Ze toonde interesse voor textielmotieven. Ze was gehuwd met een Zwitserse textielhandelaar die Wild heette. Later is ze terug naar Centraal Amerika geëmigreerd, naar Guatemala, samen met haar dochter Vivian Suter, die ook kunstenares is. Ze heeft tot het einde van haar leven in 2020 kleine collages gemaakt. Ze nam gewoon stukjes papier uit lifestyle magazines en maakte daar ruimtes mee, collages.”

De Belgische kunstenaar vond de werken van Elisabeth Wild weliswaar zeer spannend, maar het was niet zijn bedoeling die als fotograaf te imiteren. “Het zette mij tot nadenken aan”, legt hij uit, “wat zou je in de fotografie kunnen doen met stukken papier en daar een dynamische vorm aan geven.”

Bij hem thuis lag een grote stapel magazines die de deur uit moesten. Ze waren vooral gevuld met reclame voor bier, voor meubelen, voor architectuur, kleding, vakantie, noem maar op. “Die heb ik allemaal in stukjes gesneden en natuurlijk heb ik bepaalde vormen gezocht. Ik heb ze samengevoegd naar vorm en kleur en er een compositie van gemaakt”, aldus Eddie Bonesire.

Hij fotografeerde die compositie, bracht wijzigingen aan en fotografeerde nog een keer en nog een keer. Uiteindelijk zijn in elke foto 2 tot 5 opnames verwerkt. Eddie Bonesire: “Dat gebeurde dus niet op de computer maar in het fototoestel zelf. Wel met een digitale camera, maar net als vroeger met film op hetzelfde negatief. Dan kon je 2 of 3 foto’s maken zonder de film door te spoelen.”

© Copyright @eddie.bonesire / Gallery Levels

Doordat hij met verschillende belichtingen werkte, ontstond een zekere transparantie van de stukjes papier. Sommige stukjes bleven de hele tijd liggen, andere werden weggenomen of er weer bijgelegd op een andere plaats. “En soms beweeg ik zelf rond die stapel papiertjes. Zo ontstaan die beelden. Ze zijn natuurlijk abstract, je kan die reclamewereld er eigenlijk niet meer in herkennen. Voor mij is het een abstracte compositie. Iet wat ik tegelijkertijd meditatief vind. Als ik ernaar kijk, geeft het me ook heel veel energie terug, ook door het hele proces wat erachter zit.”

Tot slot vraag ik of deze werkwijze uniek is. Het antwoord luidt nee. In de geschiedenis van de fotografie werden fotogrammen gemaakt. Die kun je volgens hem altijd nog maken. “In de donkere kamer neem je een blad fotopapier en je legt er voorwerpen of papiertjes of wat dan ook op. Je doet het licht aan en uit en je kunt de voorwerpen tussendoor bewegen. Dus het is hetzelfde principe als bij fotogrammen. Dat is een techniek die al meer dan 100 jaar bestaat. Dus ik heb niks uitgevonden, het is in de traditie van abstracte en experimentele fotografie.”

De foto’s in deze tentoonstelling zijn absoluut de moeite waard. Zelf ervaarde ik bij bepaalde werken ook de meditatieve momenten waar de kunstenaar eerder over sprak. Je denkt transparent papier te zien, maar dat is het niet. Ik zag ook dieptes en verbindingen die beelden en stemmingen in opriepen en me tegelijkertijd een gevoel van rust bezorgden.

Eddy Bonesire in Gallery Levels. Foto: ©Allard van Gent

Deze foto’s zijn voor de eerste keer in Berlijn te zien. Vorig jaar hingen er een vijftal in Brussel tijdens een collectieve tentoonstelling met Belgische en Berlijnse kunstenaars. Wie ook van deze foto’s wil genieten kan alleen nog morgen en volgende week vrijdag, zaterdag en zondag terecht in de galerie Levels in Berlin-Weißensee. Een aanrader!

Eddie Bonesire
‘Multiple-X’

Een tentoonstelling van curatrice Marie-Therese Huppertz (Berlin Brussels Art Projects)

2 t/m 11 juni
Vrijdag- Zaterdag – Zondag
14:00 – 18:30 uur

Levels Gallery Berlin
Pistoriusstr. 100
13086 Berlin-Weissensee
www.levelsberlin.com

HIER BEN IK

Vandaag bezocht ik een boeiende tentoonstelling in de Kunsthalle in Emden. De titel: HIER BIN ICH”. Centraal staan zelfportretten van kunstenaressen.

Eenmaal binnen trekt kunstenares Marina Abramović meteen alle aandacht, omdat je haar hoort zeggen Art must be beautiful, Artist must be beautiful. Ondertussen kamt ze haar haar. Na het bezoek zoek vond ik op een YouTube een stukje uit deze video die groot op de muur in de Kunsthalle werd gepresenteerd:

Het eerste kunstwerk in een lijst is van Cindy Sherman (1954), een kunstenares die in New York City woont en werkt. Vervolgens zie ik een zelfbeeld van Kate Diehn-Bitt (1900 Berlin – 1978 Rostock) in zwarte lingerie. Op de achtergrond herhaalt de zwoele stem van Marina Abramović Art must be beautiful, Artist must be beautiful.

Het is een aparte opening van de tentoonstelling. Ik besef me dat ik hier als man deze vrouwen observeer en dat de bezoekster een paar meter verderop het geheel vanuit een vrouwelijk perspectief waarneemt. Dat besef heb ik voor het eerst bij een tentoonstelling, maar ik denk dat dit mede de bedoeling van deze expositie is.

Zelfportretten hebben een lange geschiedenis die teruggaat tot de renaissance. Op enkele uitzonderingen na werd het vrouwelijke zelfportret pas vanaf de 20e eeuw, toen het voor vrouwen mogelijk werd om aan kunstacademies te studeren, een wijdverbreider verschijnsel. Deze zelfportretten geven informatie over hoe kunstenaressen zichzelf zien of gezien willen worden, en zijn tegelijkertijd getuigenissen van de rol van de vrouw in hun tijd.

De zelfportretten van de kunstenaressen gaan over momenten van reflectie, assertiviteit en wensdenken. Met thema’s als moederschap, identiteit en maskerades, maar ook door het imiteren en persifleren van het mannelijke zelfbeeld, werpen zij licht op complexe sociale en politieke vraagstukken. Tegelijkertijd zijn de werken diep persoonlijk en toegankelijk.

In het selfie-tijdperk reduceert geprofessionaliseerde zelfportrettering vrouwen vaak opnieuw tot objecten van beschouwing, aangepast aan uiterlijke conventies.

De zelfportretten van de kunstenaressen in “HIER BIN ICH!” tonen daarentegen het grote potentieel van dit artistieke genre in al zijn diversiteit, kracht en diepte.

De rondgang door de tentoonstelling wordt afgerond met een selectie werken van vrouwelijke posities uit de belangrijke collectie van de Kunsthalle Emden.

Naast de eerder genoemde video van Marina Abramov biedt de tentoonstelling nog een video. Die is afkomstig van van Annegret Soltau. De titel luidt “Zwanger”. Klik op de afbeelding hieronder om het filmpje op de website van het Zentrum für Kunst und Medien Karlsruhe te bekijken:

HIER BIN ICH
6 mei t/m 3 september
Kunsthalle Emden

« Oudere berichten Recent Entries »