Blog Allard van Gent

Wat zou er gebeuren als…alle grenzen open zouden zijn?

Een scenario

Zo begint een bijdrage van het Duitse economische maandblad brand eins. Een interessante vraag. Het stuk begint met de stelling dat sinds 2015 het debat over de vluchtelingen de Duitse politiek domineert. “Er is nauwelijks een toespraak van een partijleider of een talkshow die op een gegeven moment niet bij de terugkerende vragen uitkomt: hoeveel mogen er komen? Hoeveel immigranten kan de samenleving aan? Wanneer moet het ophouden? Hoe beveiligt de Europese Unie zijn buitengrenzen? Als er zo lang in die richting wordt gedacht, dan zou men de vraag misschien een keertje moeten omdraaien: wat zou er gebeuren, als alle mensen zouden komen, die willen komen? Als alle grenzen open zouden zijn?

Het verbazingwekkendste gevolg zou een duidelijk hogere welstand voor iedereen betekenen. Wetenschappers Economie stelden aan de hand van vier verschillende onderzoeken vast dat het wereldwijde bruto binnenlands product met een waarde tussen de 67 en 147 procent zou stijgen. De oorzaak: een arbeidskracht die uit een arm land naar een welvarend land trekt, ontwikkelt – onder andere door een efficiëntere arbeidsmarkt en betere arbeidsvoorwaarden en hulpmiddelen – een duidelijk hogere productiviteit.

‘Dat leidt zowel in het land van afkomst als in de ontvangende landen tot meer welstand’, zegt Klaus F. Zimmermann, emeritus professor voor Wetenschappelijke Staatswetenschappen aan de universiteit van Bonn. ‘Want migranten transfereren niet alleen geld en kennis naar hun oude vaderland – zeer velen keren na een tijd ook weer daarnaar terug.’
Hoe opener de grenzen, des te vaker ziet men deze ‘circulaire migratie’. Toen de grens tussen de VS en Mexico in de jaren 60 nog minder streng werd bewaakt, kwamen weliswaar 70 miljoen Mexicanen naar de VS – 85 procent van hen keerde echter weer terug naar Mexico. Hoe moeilijker de toegang tot een land, des te groter de drijfveer om te blijven als je je leven daar voor elkaar hebt gekregen.

In het algemeen wordt overschat hoeveel mensen daadwerkelijk op weg zouden gaan. Toen de VS in 1986 zijn grenzen naar de Federale Staten van Micronesia openden, voorspelden veel waarnemers een massa-exodus uit de verarmde staat. In de 14 jaar tot aan de eeuwwisseling verhuisden echter slechts zes procent naar de VS, tot de dag van vandaag hebben twee derde van de Micronesiërs niet van de mogelijkheid gebruik gemaakt zonder visum naar de VS te reizen, hoewel het gemiddelde inkomen daar 20 keer zo hoog is. Binnen de Europese Unie kun je iets soortgelijks waarnemen: ‘Het weer in Frankfurt is verschrikkelijk, en nauwelijks iemand spreekt Grieks’. Zo laconiek verklaart de Economist het feit dat tussen 2010 en 2017, ondanks de slechte economische situatie, slechts 150.000 van elf miljoen Grieken naar Duitsland kwamen.

Het instituut voor marktonderzoek Gallup vraagt wereldwijd regelmatig of en waarheen de mensen zouden willen emigreren, als ze dat zouden kunnen. Actueel geeft 14 procent daarbij aan graag lange tijd in een ander land te willen leven. Dat komt overeen met ongeveer 710 miljoen bereidwillige immigranten, hun aandeel was 10 jaar geleden (17 procent) al een keer hoger. Sierra Leone (62 procent), Haïti en Albanië (elk 56 procent) zijn de landen waaruit de meeste ondervraagden weg willen. Rond een vijfde van de bereidwillige immigranten zou naar de VS willen. Duitsland (6 procent) en Canada (5 procent) volgen op grote afstand. Hoeveel mensen dit streven daadwerkelijk zouden willen omzetten, dat is moeilijk te zeggen. 97 procent van de wereldbevolking leeft in het land waarin ze zijn geboren – een aantal dat sinds meer dan 100 jaar constant is.

Wat zijn de gevolgen van open grenzen voor de arbeidsmarkt? De econoom Michael A. Clemens, die in Washington D.C. aan het Center for Global Development de afdeling voor Immigratie en Ontwikkeling leidt, heeft berekend dat bijvoorbeeld in de Amerikaanse landbouw gemiddeld drie seizoenwerkers uit Mexico een Amerikaanse werkplek creëren – direct als voorman of indirect door hun eigen consumptie. ‘De arbeidsmarkt is niet statisch, is geen voetbalteam met slechts elf posities’, zegt Klaus F. Zimmermann. ‘Veel immigranten creëren hun eigen werk of scheppen door het oprichten van bedrijven zelfs banen voor anderen.’

Ook de angst voor dalende lonen is ongegrond: zelfs de immigratie-kritische VS-denktank Center for Immigration Studies vond geen bewijs dat een toenemend aantal immigranten het loonniveau beïnvloedt. Andere onderzoeken komen zelfs tot de conclusie dat immigranten – in tegenstelling tot outsourcing van werk naar het buitenland – de lonen lichtjes positief beïnvloeden. ‘Als in een keer zeer veel mensen in een bepaalde regio immigreren, kan de groep die zich in de directe positie van arbeidsmarktconcurrentie bevindt, tijdelijk onder druk komen te staan’, zegt Zimmermann. ‘Maar vaak klimmen de autochtonen dan de ladder omhoog en nemen beter gekwalificeerde en beter betaalde banen aan.’

Wat open grenzen voor de openbare veiligheid betekenen, dat is moeilijk te voorspellen. In de VS begaan immigranten minder vaak misdaden en belanden vijf maal minder snel in de gevangenis dan de autochtone Amerikanen. Zelfs toen het aantal immigranten zonder papieren zich tussen 1990 en 2013 met meer dan elf miljoen verdrievoudigde, zonk de criminaliteit. In Duitsland heeft de criminele statistiek aangetoond dat tegen nog niet erkende vluchtelingen vaker aangifte wordt gedaan dan tegen de gemiddelde bevolking. Echter, jonge mannen worden in het algemeen vaker crimineel dan de rest van de bevolking – en hoe moeilijker het is een land binnen te komen, des te hoger is het aandeel jongemannen onder immigranten. Bij open grenzen zouden meer vrouwen, die door deskundigen een „geweld-preventieve, civiliserende werking’ wordt toegeschreven, zich op weg begeven.

Uiteindelijk zouden open grenzen zelfs een recept tegen de globale overbevolking kunnen zijn: statistieken tonen aan dat het geboortecijfer van immigranten zich zeer snel stabiliseert en aanpast aan het niveau van het nieuwe land. Kregen de bewoners van Turkse afkomst in Duisburg in de jaren 80 nog meer kinderen dan de gemiddelde gevestigde, Duitse gezinnen, zo is het geboortecijfer tegen de eeuwwisseling sterk gedaald en ligt ondertussen zelfs onder dat van de Duitse gezinnen.”

BRON
Was wäre, wenn …
… alle Grenzen offen wären?

Via Axel Wicke kwam ik achter een bijzonder verhaal dat sinds gisteren op Twitter staat. Een verhaal van iemand die uit eigen ervaring vertelt over haar onmacht als het erom gaat mensen in nood te helpen. Het is een ontroerend verhaal dat tot nadenken stemt. Daarom heb ik het zojuist vertaald.

Bij Twitter heb je slechts 280 tekens tot je beschikking, Daarom maakte de schrijfster gebruik van een zogenaamd ‘draadje’. Dat zijn meerdere tweets achter elkaar.

Lees verder

Bovenstaande titel is niet van mij, maar staat boven een interessant commentaar van Christian Nitsche,  hoofdredacteur van de Bayerische Rundfunk. Daarna volgen deze inleidende woorden:

“De afstand tussen de CDU en CSU is vandaag niet kleiner geworden – in tegendeel. Na de overeenstemming tussen de zusterpartijen werd naar buiten toe een oplossing verkondigd. De beide voorzitters hebben zich doodgewerkt – op kosten van het vertrouwen. Pas een nieuw leidersduo zou de wonden weer kunnen helen, meent Christian Nitsche, hoofdredacteur van de Bayerische Rundfunk.

Vervolgens schrijft Nitsche dat het doel van zelfbehoud sterker was. “CDU en CSU zijn niet uit elkaar gedreven. De fracties schenen hun partijleiders vandaag al bijna in gijzeling te nemen om eindelijk een oplossing in de asielstrijd te vinden. Zonder die strijd was de benaming Union (lees hier de betekenis van de Duitse Union) voor beide partijen afgedaan. Die avond zou het begin van een wederzijds afslachtingsproces zijn geworden.

Het drama van de laatste dagen heeft iets nieuws aan het licht gebracht: een steeds sterker wantrouwen en afgunst verbindt Angela Merkel en Horst Seehofer met elkaar. Alleen de druk van machtsverlies bewoog ze tot een oplossing. De CSU en Horst Seehofer kunnen nu opscheppen en pochen dat ze er tenminste binnen de Union een scherpere asielpolitiek doorgejaagd hebben. Ze zullen het als historische overwinning vieren: de kleine partij wijst de grotere de weg.

Maar het verlies aan krachten en de beschadiging van het vertrouwen zullen nog lang nawerken. De afstand tussen de beide partijen is vandaag niet kleiner, maar groter geworden. Er is een nieuw leidersduo nodig dat de familiebanden van de zusterpartijen weer verstevigt. In het asielvraagstuk hebben Merkel en Seehofer zinloos gestreden en hun onderlinge krachten verbruikt. Maar desondanks hebben ze het voor elkaar gekregen de AfD de wind uit de zeilen te nemen. De parolen van deze populisten spreken steeds minder aan. Al met al dus een goede dag.”