Blog Allard van Gent

Soms lees ik iets en denk „hoe is het mogelijk!“  En heel soms gaat het zo ver, dat ik denk „ dat moet ik iemand vertellen“. Die iemand, dat is de lezer van dit stukje, die ik graag een passage voorlees uit één van de vele prachtige boeken van Cees Nooteboom, de in eerste plaats toch Nederlandse dichter, die deze zomer tachtig jaar wordt. De titel van het boek: “De zucht naar het westen”. Eerste druk: 1985. En dan nu de passage.  Cees Nooteboom is in New York en schrijft:

“ In de witte ochtendzon sta ik bij het nieuwe Trade Centre en word kleiner en kleiner, tot ik gekrompen ben tot wat iemand vanaf de hoogste verdieping van mij ziet: niets. Zilver schijnend staan ze daar aan de rivier, die twee torens, alles vermalend tot een ouderwetse wereld en toch op de een of andere manier fragiel, kwetsbaar, iets…

Wie in Berlijn zo nu en dan met de S-Bahn onderweg is, zal ongetwijfeld wel een keer een optreden van één of meerdere muzikanten in een wagon hebben meegemaakt. Of de jongen hebben ontmoet die zich eerst netjes voor de storing verontschuldigt en vervolgens op monotone wijze vertelt dat hij dakloos is en geld nodig heeft voor medicamenten of andere spullen. Daarnaast heb je natuurlijk nog de verkopers van de daklozenkrant, die allen op hun eigen manier proberen de krant aan de man te brengen, variërend van de  enthousiaste man die ons alles over de inhoud van de nieuwe uitgave vertelt tot de slaapwandelaar die met zijn stapeltje kranten deur in, deur uit loopt, zonder zich te beseffen waar hij eigenlijk is, wie hij is, wat hij doet en waarom.

Gisteren kwam ik voor de eerste keer een nieuw fenomeen tegen. Eerlijk gezegd was ik nogal verrast en wist ik…