Blog Allard van Gent

Vandaag heb ik opgeruimd en kwam honderden losse vellen papier, schriften en notitieboekjes tegen die mij al jarenlang vergezellen. Onderstaand stukje moet ik op 15 december 1997 in een schrift hebben geschreven. Eerlijk gezegd kan ik me er geen enkel woord meer van herinneren. Hoewel de tekst noch actueel is, noch over een belangrijk onderwerp gaat, verdient het wel een plaatsje op dit blog.

Over de dood is tot nu toe nog niet veel zinnigs gezegd of geschreven. De ademhaling, de motor van het lichaam, scheidt er voorgoed mee uit. Het hart klopt niet meer. Nieuwsgierig als ik ben, vraag ik me dan af: en dan? Waarom wil ik een antwoord op die vraag? Talloze mensen, waaronder veel wetenschappers, mystici en schrijvers, hebben zo hun zegje over de dood gedaan. Niet meer dan een zegje, een “ik zeg je”. Want het staat onomstotelijk vast dat geen enkel levend mens de dood heeft ervaren en daarna kon vertellen hoe het was. Daarom zal de dood altijd een raadsel voor de levende mens blijven.

Al eeuwenlang is de mens nieuwsgierig naar hetgeen zich na de dood afspeelt. Ik vraag me af, is daar een reden voor? De enige reden die ik kan bedenken is dat het leven de nieuwsgierige onvoldoende voldoening geeft. Waarom zou je anders stilstaan bij de dood? Net als de dood, is ‘het hogere, God’, ook altijd een raadsel voor de levende mens geweest. Honderden jaren lang geloofden veel mensen in God, maar sinds kort is er een duidelijk geloof in iets anders. In de kosmos, de existentie, het bestaan. Grof gezegd houdt dat in, dat men ervan uitgaat dat niets ‘zomaar’ gebeurt.

Waar vroeger mensen door bidden in contact met God probeerden te komen, mediteren mensen nu om in contact met de existentie, het bestaan te komen. Vroeger werd alleen het hoofd gebruikt, vandaag de dag het hele lichaam. De ademhaling, beweging, schreeuwen, huilen, lachen, alles wordt ingezet om in contact met de kosmos te komen. En in contact komen met de kosmos betekent in contact komen met je ware ‘ik’. Een snel toenemend aantal mensen is op zoek naar zichzelf. Interessant is, dat binnen deze groep zoekers men elkaar verwijt óf te zweverig óf te nuchter te zijn. Het zijn met name de zwevers die schreeuwen dat ze met beide voeten op de grond staan. Niet alleen op de grond, maar op de aarde, op één van de vier hoofdelementen van het leven.

Nu God heeft afgedaan als zijnde het hogere, zoekt men de waarheid vooral bij het lagere, het aardse. “Seks is het belangrijkste in het leven”, roept de één en laat spontaan zijn broek zakken. “Liefde is het allerbelangrijkste”, roept een ander en kust een roos. “Ademen vormt de basis”, stottert weer iemand anders en stikt bijkans in zijn woorden. “Het kind in jezelf”, blèrt een vrouw van zestig en huppelt vrolijk verder op haar skippybal. “Natuurlijke voeding ligt aan alles ten grondslag”, boert een broodmagere man met een immens lange baard en slurpt zijn brandnetelthee naar binnen. “En het is makkelijk om al die nieuwe manieren van zoeken belachelijk te maken”, fluistert een stemmetje in mij. Hoor ik het goed? Waar komt dat stemmetje vandaan? “Ik zou maar stoppen met het schrijven van dit verhaal, anders loopt het niet goed met je af”, schrijft mijn pen zonder mij eerst van die zin op de hoogte te brengen. Wellicht schrijf ik een volgende keer, misschien wel in een volgend leven, wie weet, verder over de zoektochten die de laatste tientallen jaren van de twintigste eeuw kenmerken. Adieu en tot ziens.