Tag Archives: Hamburg

Expositie Gemma Leys in Hamburg

Gemma Leys (www.gemmaleys.com)

Op woensdag 19 februari opent in galerie Chaco in Hamburg een expositie in lentesferen, een “Frühjahrs-Ausstellung”. De schilderijen zijn gemaakt door de Duitse Susi Morgenstern, die vaak op Sardinië werkt en de Nederlandse Gemma Leys, die vaak op Mallorca schildert. Italië ontmoet Spanje, dat staat ook op de uitnodigingskaart. In de periode dat ik op het Spaanse eiland mijn eigen maandblad uitgaf (2001-2006), heb ik Gemma Leys leren kennen.

Ze is een gepassioneerde kunstenares die met veel succes prachtige schilderijen maakt. Daarom leek het mij wel gepast om een artikel op dit blog te zetten dat 10 jaar geleden in Spanje verscheen. Ik interviewde haar n.a.v. haar fascinatie voor Amsterdam. Ze had er net een woning in de Jordaan betrokken en daarmee werd de Nederlandse hoofdstad haar tweede woonomgeving. Dat is tot op de dag van vandaag nog steeds zo.

Werken op Mallorca en vakantie in Amsterdam

Santanyi, 2004 – Gemma Leys, de Nederlandse kunstenares uit Santanyí, timmert momenteel behoorlijk aan de weg. De trouwe lezers van dit blad kunnen zich waarschijnlijk nog wel herinneren aan haar “Brieven uit Bali”, die zij na haar bezoek aan Indonesië in Mallorca Vandaag publiceerde. Nu, bijna twee jaar later, heeft de kunstenares met eigen galerie even genoeg van de grote reizen. “In India, Nepal en Indonesië kom je weer even met je voeten op de grond en zie je hoe goed wij het hebben met onze vrijheid van meningsuiting en dat we kunnen kiezen wat we willen. Dat is leuk om af en toe te zien. Maar nu ben ik verliefd op Amsterdam”, vertelt Gemma Leys eind april in de tuin van haar galerie in Santanyí.

Na 20 jaar Spanje, waarvan de eerste 10 jaar in Asturias en daarna Mallorca, is Gemma Leys verliefd op Amsterdam. Ze heeft een flatje in de Jordaan en pendelt tussen de Nederlandse hoofdstad en het dorpje in Zuidoost Mallorca. Vorig jaar brak ze tijdens de wintersport haar been en moest in Amsterdam blijven. Dat beviel haar heel goed. “Ik ben lang in Amsterdam geweest en kwam tot de conclusie dat ik hier meer wilde wonen.”

Hoe is het dan om ook weer in Nederland te leven? Er zijn mensen die “vluchten” uit Nederland, omdat ze het niet leuk meer vinden. Gemma: “Het is leuk. Ik voelde ook dat ik in het Nederlands altijd leuker kon vertellen. En dat ik grappen in het Nederlands beter versta. En Amsterdammers, of Nederlanders in het algemeen, zijn een beetje van die gekke mensen. Die doen allemaal maar gekke dingen en dat spreekt mij meer aan dan wat ik in Spanje had. Het is een beetje thuiskomen en dat vind ik heel prettig om te ervaren. Dat wil niet zeggen dat ik zeg ‘Spanje, daar is niets meer aan’. Ik heb nog nooit zo goed geleefd als hier op Mallorca. Dat is weer het andere verhaal. Want er is natuurlijk wel een verschil tussen Amsterdam en de stilte van Mallorca. De stilte, de kleuren, die geven mij een rust die ik in Amsterdam met alle afleidingen nooit kan vinden.”

De bedoeling is dat Gemma op Mallorca werkt en in Amsterdam kan uitrusten. Gemma: “Natuurlijk moet ik weer wennen, want Amsterdam is een nieuwe omgeving. Er komen nieuwe vrienden bij en het is een ander ritme van leven dan hier. Hier op Mallorca werk ik, maar ik moet de juiste balans nog vinden. De laatste maand heb ik gemerkt dat alleen maar werken betekent dat ik voor niemand te bereiken ben. Dan is mijn sociale leven natuurlijk ook nul komma nul. Ook niet leuk. De balans vinden, dat is nog wat ik ga uitzoeken.”

Als je het mediterrane leven in Spanje gewend bent, is het dan niet moeilijk om je aan te passen in een stad als Amsterdam, vraag ik haar. “Nee, het is heerlijk. Ik hou wel niet van hutspot, maar wel van Thais eten, Indonesisch eten, Indiaas eten, Sushi eten. Je kunt in Amsterdam zelfs Sushi afhalen. Kijk, ik heb 10 jaar in Asturias gewoond en daar had je een Spaans leven. Maar hier op Mallorca heb ik veel Duitse vrienden en dan ga je op een heel vroeg tijdstip eten (lachend). ‘Want het is ongezond om pas om negen uur te eten’.”

“Het is hier toch niet zo erg Spaans. Dus die overgang vind ik niet zo erg, ik vind Amsterdam een verrijking, zeker qua eten. En je gaat weer dingen ontdekken zoals de bloemenmarkt. Ik zit precies tussen de Noordermarkt en de Lindengracht. En de bloemen die je daar kunt krijgen, dat wil je niet weten. Leuk!”

Hoewel ze in Amsterdam niet schildert, houdt ze zich daar toch met de schilderkunst bezig. In Nederland ontdekte ze bijvoorbeeld een verfmolen die uniek is in Europa. Gemma: “Dat is De Kat in Zaanse Schans. Die molen maalt pigmenten en daar hebben ze hele natuurlijke pigmenten. Ik heb er nog een cursus gevolgd met alleen maar natuurlijke producten. Nog steeds schilder ik met de ei-tempera techniek en daar heb ik die hele techniek nog eens doorgenomen. Nu heb ik een combinatie van eigeel, lijnolie, kruidnagelolie en water. Dat doe ik bij elkaar en daarmee is het risico op bederf minder. Je kunt zeggen, een oude techniek die ik door de verfmolen De Kat in Zaanse Schans weer gevonden heb.”

Met de verkoop van de schilderijen loopt het bijzonder goed. In Hamburg verkocht ze na een expositie alle schilderijen. Ook in Cuyk en Soest vonden haar kunstwerken nieuwe eigenaars. Sinds kort worden er ook posters van haar werken gemaakt. In Hamburg heeft ze een doorlopende expositie in galerie Chaco in de Zeisehalle. Haar werk op Mallorca hangt o.a. in het Rotana hotel in Manacor. In samenwerking met het bedrijf International Graphics uit Karlsruhe worden de posters van haar werk wereldwijd verhandeld. De posters zijn ook online te koop (www.ig-team.de).

Schilderen, het organiseren van transport, de galerie in Santanyí runnen, contacten met de pers onderhouden, op en neer reizen, het hoort er allemaal bij. “Maar het werd zoveel, dat ik er geen zin meer in had”, legt Gemma uit. “Dus heb ik nu iemand in Nederland die het hele zakelijke deel van Casa d’Arte doet. Zij heet Ellen Onrust en zij neemt contact op met de galeries, zij organiseert de transporten en zij zorgt ervoor dat ik, als ik in Nederland ben, ook gewoon vakantie kan houden. Anders heb ik nooit vakantie.”

Eén van de dingen die Ellen gaat doen is via de website schilderijen verkopen. Die website (www.gemmaleys.com) wordt nu veranderd, maar binnen een maand is de hele site nieuw met actueel werk. Waarschijnlijk komt Ellen in augustus naar Mallorca en dan ben ik in Nederland. Het is altijd mijn droom om tijdens die hete maand een keer weg te zijn. Kortom, een grote verandering waardoor ik wat meer tijd heb.”

In de galerie in Santanyí hangen behalve de werken van Gemma ook werken van de Carla Lapré. “Haar heb ik twee jaar geleden in Amsterdam ontdekt. Zij ging altijd naar Vietnam om lakspullen te kopen zoals sushischaaltjes, theekommetje, rijstkommetjes. Van een hele mooie kwaliteit lak. Die staan hier. Nu is ze met een nieuwe hit op de markt en dat zijn haar sjaals. Alle grote chique zaken in Amsterdam, de P.C. Hooftstraat, hebben die sjaals. Hier loopt het ook goed. Sjaals van zo’n drie meter met echt schitterende kleuren. Hartstikke mooi. Als je die om je heen slaat zie je er heel chique uit”, aldus Gemma.

Als je zowel in Nederland als op Mallorca leeft, waar voel je je dan “thuis”? Gemma: “Op dit moment in Amsterdam. Maar hier (Mallorca) heb ik al mijn spullen. In Amsterdam voel ik me thuis qua land. Het is heel betrekkelijk dat thuiskomen. Het is hoe je jezelf voelt. Af en toe voel ik me hier heerlijk, vooral met lekker weer natuurlijk. Maar Amsterdam heeft ook zijn bekoorlijkheden. Ik heb veel mooi weer gehad en dan ga je heerlijk met een bootje over de grachten. Zalig.”

Op de vraag of Amsterdam in die jaren is veranderd, kan Gemma geen antwoord geven. Zij komt uit Den Haag en heeft vroeger altijd in Utrecht gewoond. Gemma: “Amsterdam kende ik niet en dat is een voordeel. Ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Ik vind Amsterdam gewoon leuk en ik ontmoet alleen maar hartstikke leuke mensen. Mijn fiets is wel drie keer gestolen, want ik ben absoluut niet gewend om hier op Mallorca mijn fiets op slot te zetten. Dat zijn andere denkwijzen die ik moet hanteren. Het heeft me drie fietsen gekost.”

www.gemmaleys.com

Dit artikel verscheen op 15 mei 2004 in maandblad Mallorca Vandaag.

Integratiecola uit Hamburg

Foto Ali Cola

Foto Ali Cola

Integratie. Als ik het woord alleen al lees, zie ik verhitte discussies, voor – en tegenstanders en reageerders die elkaar op websites voor van alles en nog wat uitmaken, kortom, een boel ellende. Zondag las ik in de Frankfurter Allgemeine Sonntagzeitung (FAZ) echter een stuk over integratie dat mij wel smaakte en dat wellicht ook bij Nederlanders en Nederlanders met Turkse achtergrond in de smaak valt: Ali-Cola!

De naam „Ali-Cola“verraadt al dat het hier om de integratie van Turken in Duitsland gaat. De 39-jarige Aydin Umutlu is de uitvinder van het nieuwe drankje, dat minder zoet smaakt dan de traditionele cola. “Weinig suiker, weinig koolzuur, meer integratie”, vertelt de horeca-ondernemer, die 6 maanden oud was toen hij vanuit Turkije naar Hamburg verhuisde en in de Duitse Hanzestad opgroeide. Dit drankje is zijn bijdrage tot integratie, zijn poging om de Duitsers en de Turken beter met elkaar te laten samenleven. Natuurlijk wil hij er ook geld mee verdienen en hoopt hij dat de cola net zo populair wordt als de Duitse “Fritz-Kola”  en dat de naam Ali net zo vanzelfsprekend wordt als de typisch Duitse naam Fritz.

Op zijn website www.alicola.de kun je zien hoe hij het integratie-aspect benadert: met plezier en gevoel voor humor. In een klein bioscoopfilmpje danst een man met een naakt bovenlichaam en een zwart SM-masker op zijn hoofd in een betegelde kelderruimte. Je weet niet of de man een Duitser of een Turk is. Dat is ook niet belangrijk, omdat de man gewoon  voor een leuke sfeer zorgt. Tijdens de dans verschijnen op stroboscopische wijze de volgende woorden in beeld: Hans, Döner, Ordnung, Temperament, Currywurst, Sylt, Antalya, Ali,Cola.

Het idee van de cola kwam na een minder vrolijke gebeurtenis tot stand. Thilo Sarrazin, het voormalige bestuurslid van de centrale bank van Duitsland (Deutsche Bundesbank) beweerde in zijn boek “Deutschland schafft sich ab” (Duitsland heft zichzelf op) dat de moslim-immigranten niet in Duitsland zouden willen integreren. Daarnaast speculeerde hij dat bij het “falen” van Duitse Turken in de scholen erfelijke factoren een rol zouden kunnen spelen. Aydin Umutlu voelde zich aangesproken. “Ik was woedend”. Hij ziet het anders. Van de meer dan drie miljoen in Duitsland wonende Turken, waarvan veel met een Duits paspoort, “zijn ook niet meer asociale mensen dan die paar Duitsers die met hun flessen bier voor de Aldi en het station rondhangen. Geïntegreerde Turken vallen gewoon niet op, “zorgen niet voor hoge kijkcijfers”.

Aydin Umutlu wenst een ontspannen omgang tussen Duitsers en de Duitsers met Turkse achtergrond en minder nekslagen van Duitsers. Laatst kreeg hij er eentje van een Duitse oma bij hem in de buurt. Onder het genot van “Kaffee und Kuchen” was hij ruim drie uur bij haar op bezoek om haar gouden bruiloft te vieren. Ze praatten honderd uit. Na afloop zei ze: “Een echt “Hamburger Jung” (zoiets als een echte Amsterdammer, Rotterdammer of Hagenees) bent u echter nog niet. Het duurt nog een paar generaties voordat mensen zoals u dat kunnen zeggen, jongeman.”

Aydin Umutlu ziet dat anders. In zekere zin is hij net zo’n “Hamburger Jung” als de Hamburgse jongens die “Fritz-Kola” op de markt brachten. Aydin zocht op internet naar de mogelijkheden om zijn cola te maken en kocht bij een apotheek alle ingrediënten. Na twee weken was het recept klaar. Voor het etiket  retoucheerde hij de afbeelding van een croupier, totdat deze eruit zag als een typische “scène-Turk”: kale kop in plaats van haar, snor in het gezicht getekend, cool en vriendelijk. Een type zoals Aydin Umutlu, aldus de FAZ. De cola wordt door een bedrijf in Nürnberg afgevuld en is te koop bij diverse kiosken, dönerzaken en restaurants in Hamburg. Er zijn al aanvragen uit Magdeburg, Stuttgart, Mannheim en München.

(Deze tekst verscheen ook op joop.nl)

De uitvinder in beeld:
https://youtube.com/watch?v=v4iTVv7CTbI
De reclamespot:
https://youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=k_84e_nXRto

Crossing the Elbe

De Hanzestad Hamburg wordt in stukken verdeeld door de rivier de Elbe. Hoe kun je die delen met elkaar verbinden? Dat moet de Britse kunstenaar Anthony McCall gedacht hebben bij de voorbereiding op zijn kunstproject “Crossing the Elbe”, dat vanaf 22 maart van start gaat. Hij maakte deze bijzondere expositie in het kader van de opening van de IBA 2013 (Internationale Bauausstellung) in Hamburg. Eén jaar lang zullen de lichtstralen van drie schijnwerpers met elkaar in verbinding staan.

Eén schijnwerper staat op het dak van het kantoor van “Der Spiegel”, de tweede staat op het dak van een bunker in Wilhelmsburg en de derde op het dak van het museum “Sammlung Falckenberg “ in Hamburg-Harburg. Iedere avond, 90 minuten na zonsondergang, zijn de lichtkegels boven de Duitse Hanzestad te zien.

Op die manier wordt de zogenaamde “Elbinsel” met de noord – en zuidoever van de rivier de Elbe verbonden. In de loop van het jaar zullen de drie horizontale lichtkegels beetje bij beetje de hoek waar het licht vandaan komt veranderen, zodat op een gegeven moment alle stadsdelen van Hamburg onderdeel van deze symbolische sprong worden.

De in New York wonende Anthony McCall is een kunstenaar die al sinds begin jaren zeventig met lichtprojecties werkt. Zijn werken werden tentoongesteld in onder andere het Tate Modern in London, in het Museum of Modern Art in New York, in het museum “Hamburger Bahnhof” in Berlijn en het Centre Pompidou in Parijs.

Website “Crossing the Elbe”

« Oudere berichten Recent Entries »