Tag Archives: Hamburg

Integratiecola uit Hamburg

Foto Ali Cola

Foto Ali Cola

Integratie. Als ik het woord alleen al lees, zie ik verhitte discussies, voor – en tegenstanders en reageerders die elkaar op websites voor van alles en nog wat uitmaken, kortom, een boel ellende. Zondag las ik in de Frankfurter Allgemeine Sonntagzeitung (FAZ) echter een stuk over integratie dat mij wel smaakte en dat wellicht ook bij Nederlanders en Nederlanders met Turkse achtergrond in de smaak valt: Ali-Cola!

De naam „Ali-Cola“verraadt al dat het hier om de integratie van Turken in Duitsland gaat. De 39-jarige Aydin Umutlu is de uitvinder van het nieuwe drankje, dat minder zoet smaakt dan de traditionele cola. “Weinig suiker, weinig koolzuur, meer integratie”, vertelt de horeca-ondernemer, die 6 maanden oud was toen hij vanuit Turkije naar Hamburg verhuisde en in de Duitse Hanzestad opgroeide. Dit drankje is zijn bijdrage tot integratie, zijn poging om de Duitsers en de Turken beter met elkaar te laten samenleven. Natuurlijk wil hij er ook geld mee verdienen en hoopt hij dat de cola net zo populair wordt als de Duitse “Fritz-Kola”  en dat de naam Ali net zo vanzelfsprekend wordt als de typisch Duitse naam Fritz.

Op zijn website www.alicola.de kun je zien hoe hij het integratie-aspect benadert: met plezier en gevoel voor humor. In een klein bioscoopfilmpje danst een man met een naakt bovenlichaam en een zwart SM-masker op zijn hoofd in een betegelde kelderruimte. Je weet niet of de man een Duitser of een Turk is. Dat is ook niet belangrijk, omdat de man gewoon  voor een leuke sfeer zorgt. Tijdens de dans verschijnen op stroboscopische wijze de volgende woorden in beeld: Hans, Döner, Ordnung, Temperament, Currywurst, Sylt, Antalya, Ali,Cola.

Het idee van de cola kwam na een minder vrolijke gebeurtenis tot stand. Thilo Sarrazin, het voormalige bestuurslid van de centrale bank van Duitsland (Deutsche Bundesbank) beweerde in zijn boek “Deutschland schafft sich ab” (Duitsland heft zichzelf op) dat de moslim-immigranten niet in Duitsland zouden willen integreren. Daarnaast speculeerde hij dat bij het “falen” van Duitse Turken in de scholen erfelijke factoren een rol zouden kunnen spelen. Aydin Umutlu voelde zich aangesproken. “Ik was woedend”. Hij ziet het anders. Van de meer dan drie miljoen in Duitsland wonende Turken, waarvan veel met een Duits paspoort, “zijn ook niet meer asociale mensen dan die paar Duitsers die met hun flessen bier voor de Aldi en het station rondhangen. Geïntegreerde Turken vallen gewoon niet op, “zorgen niet voor hoge kijkcijfers”.

Aydin Umutlu wenst een ontspannen omgang tussen Duitsers en de Duitsers met Turkse achtergrond en minder nekslagen van Duitsers. Laatst kreeg hij er eentje van een Duitse oma bij hem in de buurt. Onder het genot van “Kaffee und Kuchen” was hij ruim drie uur bij haar op bezoek om haar gouden bruiloft te vieren. Ze praatten honderd uit. Na afloop zei ze: “Een echt “Hamburger Jung” (zoiets als een echte Amsterdammer, Rotterdammer of Hagenees) bent u echter nog niet. Het duurt nog een paar generaties voordat mensen zoals u dat kunnen zeggen, jongeman.”

Aydin Umutlu ziet dat anders. In zekere zin is hij net zo’n “Hamburger Jung” als de Hamburgse jongens die “Fritz-Kola” op de markt brachten. Aydin zocht op internet naar de mogelijkheden om zijn cola te maken en kocht bij een apotheek alle ingrediënten. Na twee weken was het recept klaar. Voor het etiket  retoucheerde hij de afbeelding van een croupier, totdat deze eruit zag als een typische “scène-Turk”: kale kop in plaats van haar, snor in het gezicht getekend, cool en vriendelijk. Een type zoals Aydin Umutlu, aldus de FAZ. De cola wordt door een bedrijf in Nürnberg afgevuld en is te koop bij diverse kiosken, dönerzaken en restaurants in Hamburg. Er zijn al aanvragen uit Magdeburg, Stuttgart, Mannheim en München.

(Deze tekst verscheen ook op joop.nl)

De uitvinder in beeld:

De reclamespot:

Crossing the Elbe

De Hanzestad Hamburg wordt in stukken verdeeld door de rivier de Elbe. Hoe kun je die delen met elkaar verbinden? Dat moet de Britse kunstenaar Anthony McCall gedacht hebben bij de voorbereiding op zijn kunstproject “Crossing the Elbe”, dat vanaf 22 maart van start gaat. Hij maakte deze bijzondere expositie in het kader van de opening van de IBA 2013 (Internationale Bauausstellung) in Hamburg. Eén jaar lang zullen de lichtstralen van drie schijnwerpers met elkaar in verbinding staan.

Eén schijnwerper staat op het dak van het kantoor van “Der Spiegel”, de tweede staat op het dak van een bunker in Wilhelmsburg en de derde op het dak van het museum “Sammlung Falckenberg “ in Hamburg-Harburg. Iedere avond, 90 minuten na zonsondergang, zijn de lichtkegels boven de Duitse Hanzestad te zien.

Op die manier wordt de zogenaamde “Elbinsel” met de noord – en zuidoever van de rivier de Elbe verbonden. In de loop van het jaar zullen de drie horizontale lichtkegels beetje bij beetje de hoek waar het licht vandaan komt veranderen, zodat op een gegeven moment alle stadsdelen van Hamburg onderdeel van deze symbolische sprong worden.

De in New York wonende Anthony McCall is een kunstenaar die al sinds begin jaren zeventig met lichtprojecties werkt. Zijn werken werden tentoongesteld in onder andere het Tate Modern in London, in het Museum of Modern Art in New York, in het museum “Hamburger Bahnhof” in Berlijn en het Centre Pompidou in Parijs.

Website “Crossing the Elbe”

Het zou verboden moeten worden

Er bestaat een reclame voor drop waarin de uitdrukking ‘het zou verboden moeten worden’ opduikt. Ondanks dat het een behoorlijk irritante en infantiele reclameboodschap is, beklijft hij toch. Googelt u even mee. Jawel, als eerste resultaat verschijnt de tekst over drop, gevolgd door ‘klussen, het zou verboden moeten worden’, ‘gamen, het zou verboden moeten worden’ en nog ongeveer twee miljoen andere resultaten.

Vanochtend jogde ik voor het eerst rond de Schlachtensee, een prachtig Berlijns meer dat bij mij om de hoek blijkt te liggen. Op het pad langs het water was het rustig. Ik had veel meer joggers verwacht. Bovendien zag ik weinig huppelaars; mensen in een hippe sportoutfit, die tussen de joggers door huppelen. Ze kijken nieuwsgierig om zich heen om de laatste trends in zich op te nemen en vooral ook om te zien of ze zelf wel gezien worden. Je ziet ze vooral in het Amsterdamse Vondelpark, in Hamburg aan de Alster, in New York in Central Park en in tig andere parken.

Hier langs de Schlachtensee zag ik slechts één verdwaalde huppelaarster. Zou dit verboden moeten worden? Nee, waarom? Omdat ik dit stukje met die uitdrukking begon? Dat lijkt me geen goede reden. Ik begon dit stukje om een heel andere reden. Mijn eerste joggingsensatie eindigde namelijk catastrofaal. Na 20 minuten schakelde ik terug naar een wandeltempo en genoot van de rust. ‘Is dit Berlijn, waar is iedereen?’, dacht ik en strekte uitgebreid mijn armen.

‘Héééé, man, hé!!’

Ik schrok me rot. Waar kwam die figuur opeens vandaan? En dan loopt ie ook nog met z’n kop frontaal tegen de rug van mijn hand. Hij riep nog wat in de geest van ‘kun je niet uitkijken, man.’ Ik was perplex. Kwam de man uit een boom of uit een onderaardse gang? Ik keek hem na en zag dat hij vreemde schoenen droeg. Een soort bordeelsluipers, wat verklaarde waarom je zo iemand niet hoort. Ja, dat was het moment waarop ik dacht ‘bordeelsluipers tijdens het joggen, het zou verboden moeten worden.’

(Deze tekst Verscheen eerder in dagblad De Pers)

Recent Entries »