Tag Archives: media

Negen woorden te veel

OLYMPUS DIGITAL CAMERAKabinet wil geen zes maar acht miljard extra bezuinigen”. Deze negen woorden staan vandaag in vrijwel alle kranten. Het zijn negen woorden die je tot wanhoop kunnen drijven. De afgelopen weken stonden de krantenkoppen vol met woorden over bezuinigingen, ontslagen en financiële ellende. Dat heeft natuurlijk zijn uitwerking op de lezers. Zelf merk ik dat na het lezen van dergelijke berichten mijn handen op zoek willen naar mijn portemonnee en deze bevend van angst willen openen om te zien hoeveel geld er nog inzit.

Ik sta dat alleen niet toe, omdat ik me niet door negen woorden gek laat maken. Maar als ik alle reacties bij de alle stukken omtrent die negen woorden lees, dan is het hek van de dam. De oppositie wil opheldering, mensen stropen hun mouwen op, ballen hun vuisten en spugen op de grond. Ze zijn het meer dan zat. Koppen moeten er rollen, nieuwe verkiezingen, revolutie! De rapen zijn gaar na het lezen van de negen woorden. Alle terechte verontwaardiging, woede, kwaadheid maar ook verdriet en vertwijfeling komt omhoog. Maar is het niet beter om de politiek en de media uit je hoofd te zetten en je te richten op eigen mogelijkheden om (meer) geld te verdienen?

Want wat doe je als de kranten volgende week berichten dat het kabinet 15 miljard wil bezuinigen? Geef je dan alles op? Geef je je eigen leven op, omdat de kranten dit schrijven? Het zal de mensen in het kabinet hun, excusez le mot, reet roesten of jij alles opgeeft. Geef maar lekker alles op of schreeuw maar luid van de digitale daken dat je het er niet mee eens bent, dat het tijd is voor een revolutie. De politici liggen daar echt niet wakker van. Ze hebben een baan in Den Haag, de ene keer in de regering, de andere keer in de oppositie. Dat maakt ze niet zo veel uit. Als de schoorsteen maar rookt.

Dus zeg ik, laat de politici maar praten over oplossingen die ze altijd weer te bieden hebben, laat de kranten maar schrijven over de ellende die ze ons altijd weer voorschotelen, politici kunnen niet zonder prachtige praatjes, kranten kunnen niet zonder donkere wolken, maar iedereen kan zonder politici en kranten. Gelukkig maar.

Kleine update 14/08/2013. De waan(zin) van de dag bij politiek en media wordt duidelijk als je leest dat nu, een dag later, de krantenkoppen weer anders schrijven en de lezerskoppen weer anders zullen hangen :

13/08: Kabinet wil geen 6 maar 8 miljard bezuinigen

14/08: Kabinet zal niet meer dan 6 miljard bezuinigen

Media aandacht

ballHet zijn rare dagen, omdat de media-aandacht voor mijn artikel enorm is. Ik wilde ook veel media-aandacht, maar zag opeens wat er met je gebeurt als je voor de radio “je verhaal” moet vertellen. Dat is toch wat anders dan schrijven. Na het eerste interview merkte ik dat ik op mijn woorden moest letten, omdat ik de essentie van mijn verhaal in een paar minuten zendtijd moest samenvatten. Dat was lastig. Het was ook lastig om niet weer heel erg kwaad te worden, want “de nachten in het magazijn” komen natuurlijk weer bovendrijven. Als houvast hield ik de vraag voor ogen, wat wil ik hiermee bereiken? Ik wil gewoon duidelijk maken dat je zo niet met mensen omgaat én ik wil iets meer over Zalando vertellen dan tot nu toe bekend was. Wilde je niet je gram halen met deze actie, vroeg ik me vandaag ook af. Het zou raar zijn als ik nu zou zeggen “nee hoor, ik vind het niet zo leuk dat dit bedrijf nu zo negatief in beeld komt”. Natuurlijk vind ik dat ze dit ook meer dan dik verdiend hebben. Hadden ze een normaal personeelsbeleid gehad en normale arbeidsomstandigheden, dan was de ZDF niet met die reportage gekomen en had ik er nooit bij stilgestaan om iets over Zalando te schrijven.

 Ik wil toch proberen langzaam terug te gaan naar het leven zonder Zalando, omdat ik mijn punt heb gemaakt, mijn zegje heb gedaan en echt hoop dat de arbeidsomstandigheden verbeterd zijn en veel consumenten weten dat een webshop ook een achterkant heeft.  Misschien dat Zalando een keertje naar buiten brengt dat mijn verhaal inderdaad de situatie uit 2011 weerspiegelt maar dat ze hebben ingegrepen, dat ze de boosdoeners er hebben uitgegooid. Dat zou ik moedig vinden van het bedrijf. Moediger dan te zeggen “er gaat wel eens wat mis”, want dat schetst een verkeerd beeld. Bovendien wordt de indruk gewekt dat mijn verhaal niet klopt. Het bedrijf moet volgens mij wel weten dat er in 2011 in  Großbeeren zo met mensen werd omgegaan zoals ik beschreef.

Zoals gezegd, ik heb mijn punt gemaakt en wil me weer met andere zaken bezighouden. Ik wil weer schrijven over cultuur, literatuur en tal van andere onderwerpen. Daarnaast vereist het vertaalwerk de nodige concentratie. Ik ben blij met de aandacht voor mijn artikel over Zalando en bedank iedereen die heeft meegewerkt om dit onderwerp her en der te verspreiden. Ik hoop dat de werkomstandigheden nu wel in orde zijn.

Eigenlijk wilde ik vandaag iets schrijven over het meisje dat ik vandaag op straat voor het stoplicht zag staan. Ze gaf een mooi optreden voor de wachtende automobilisten bij de Waterloo-Ufer. Een grote, glazen bol rolde over haar arm via haar nek naar de andere arm. Het was een soort dans met deze magische,  glazen bol. Ik was onder de indruk en dacht, haar zou ik wel willen interviewen. Hoe dringend heeft ze dat geld van de automobilisten nodig?  Ik weet het niet. Maar hoe kom je op het idee van die bol, zit er iets achter? Is ze kunstzinnig, heeft ze al op andere plekken voorstellingen gehouden, komt ze uit Berlijn, wat zijn haar plannen? Als ik haar nog een keer tegenkom, dan vraag ik of ze iets over zichzelf en haar actie wil vertellen. Misschien zit er wel een serie in, een reeks interessante interviews met bijzondere mensen in Berlijn. Daarom wil ik Zalando ook langzaam loslaten, om weer die dingen te gaan doen die ik wil doen en niet alléén maar met Zalando bezig te zijn, want voor je het weet verzuur je en daar heb ik absoluut geen zin in.  Maar, als een misstand om aandacht schreeuwt,  dan zal ik daar ook zeker over berichten. Dat weer wel.