Woorden

Ochtend

de dag vangt stokkend aan
ik stap op een startblok
wacht
en spring ze dan tegemoet
onschuldig zijn ze, betekenisloos en
van een schoonheid, daar kan
geen woord tegenop

letters ontbreken, althans, zijn
niet herkenbaar, sterker nog
niemand ziet hier woorden in
ik zie ze trappelen, ik trappel mee
dat vinden ze o zo fijn
en zo groeien zij en ik
tot woorden, en
mijn dag kan niet meer stuk

Middag

ik loop mijn dagelijks rondje
en stamp woorden uit de grond
ik vang ze op en neem
ze mee naar huis

ik leg ze op papier
het zwijgen op, breng ze terug
tot de stilte waarin ze ooit
werden geboren, pas dan
wek ik ze met mijn vingertoppen
tot leven

sommige leven langer dan andere

maar vergaan doen ze nooit
zoals een ziel altijd weer
een lichaam zoekt en
woorden inkt, of aanslagen
op een toetsenbord

Avond

tot de stem komt, gevuld met
vluchtige woorden kondigt hij aan
dat ik stoppen moet
de pen neerleggen

wolken schuiven voor de zon
de temperatuur daalt
mijn adem stokt
woorden stokken
ik schrijf nog snel iets op
probeer krampachtig de woorden
bij elkaar te houden, maar ze zijn
al leeg, koud, ijskoud,
ik capituleer

Dit gedicht verscheen eerder op de website van MEANDER

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.