Corona dagen: dilemma
Het Norsternhaus in Berlin-Schöneberg
Vandaag schrijf ik weer een stukje over een wandeling in de buurt, hoewel ik hier geen gewoonte van wil maken. Geen vooropgezette serie, want dat betekent dat ik mezelf moet dwingen de straat op te gaan én een stukje te schrijven. Komt er een stukje bovendrijven, prima. Komt er geen stukje, dan geen stukje.
Het was gisteren wederom een zonnige dag en wederom liepen mensen met een boogje om me heen of liepen gewoon rechtuit alsof de pandemie alweer jaren achter ons lag. Op deze zaterdag waren de straten en de parken duidelijk voller dan de dagen ervoor. Ik betrapte mezelf erop dat ik nauwlettend in de gaten hield of iedereen de afstandregels in acht nam. “Bij jezelf blijven”, sprak ik tegen mezelf, als ik zag dat een groepje mensen te dicht bij elkaar stond. Dat zeg ik dezer dagen vaker tegen mezelf, omdat ik het gevoel heb dat de dagen zijn gevuld met een onzichtbare spanning. De meeste mensen om me heen gedragen zich alsof er niks aan de hand is, maar ook zij weten dat dit niet meer dan een pose is. Dat verwijt ik die mensen niet, want ik loop zelf net zo rond. Maar wie goed kijkt, weet dat er momenteel heel veel aan de hand is. De er-is-toch-niets-aan-de-hand-houding is gewoon een overlevingsmechanisme.
Tijdens de zonnige wandeling in de buurt bekroop me opeens het idee iets over deze bijzondere dagen, over deze corona days, op te schrijven. Of zal ik schrijven, aan het digitale papier toe te vertrouwen? Bij de laatste versie zouden lezers wel eens kunnen afhaken, omdat het wel héél oubollig klinkt.
Het museum Barberini in Potsdam blijft vanwege de coronacrisis voorlopig tot 19 april gesloten. Nu het niet mogelijk is het museum te bezoeken, besloot het museum i.s.m. de lokale omroep RBB naar de mensen thuis te gaan. Daarom zal vanmiddag vanaf 14 uur een spannende rondleiding door de Monet expositie te zien zijn. Die uitzending blijft vervolgens 12 maanden in het digitale archief oproepbaar.
Blog Allard van Gent 