Author Archives: AvG

Catching The Big Fish: meditatie – creativiteit – film

cover fishDe Amerikaanse regisseur, scenarioschrijver, schilder en fotograaf David Lynch vierde afgelopen maand zijn 70ste verjaardag. Dat was voor de Berlijnse uitgeverij Alexander Verlag reden om de Duitse uitgave van het autobiografische boekje Catching The Big Fish (2006) op de markt te brengen.

In korte, scherp geformuleerde hoofdstukjes beschrijft de cultregisseur van o.a. Blue Velvet en Twin Peaks welke invloeden de transcendente meditatie op zijn artistieke creativiteit had en vertelt anekdotes over filmopnames.

‘In een verhaal zijn woede, depressie en verdriet grootse dingen, maar voor de filmmaker of kunstenaar is het gif. Net als een bankschroef hebben ze de creativiteit in hun greep. Als je door deze bankschroef wordt gegrepen, dan kom je nauwelijks nog uit je bed, laat staan dat je de stroom van creativiteit of ideeën voelt. Iets willen scheppen vereist helderheid. Je moet in staat zijn om ideeën te vangen. Als je mediteert, neemt de stroom ideeën toe. Actie en reactie worden sneller. Je krijgt een idee, gaat eerst de ene kant op, dan de andere kant. Het is als een geïmproviseerde dans. Daarom transcendeer, beleef jezelf – het pure bewustzijn – en observeer wat er gebeurt’, aldus David Lynch.

David Lynch (Facebook Photo)

David Lynch (Facebook Photo)

Fellini
De Duitse media besteedden vorige maand veel aandacht aan de 70ste verjaardag van David Lynch en ook aan het autobiografische boekje. De Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) citeert een passage waarin Lynch schrijft over zijn ontmoeting met Federico Fellini in Rome. Lynch draaide destijds een reclamefilm in de Italiaanse hoofdstad. Fellini lag na een hartaanval in het ziekenhuis. ‘Hij zat in een kleine rolstoel en nam mijn hand. We zaten daar en praatten een half uur met elkaar. Ik geloof niet dat ik hem veel gevraagd heb. Ik heb gewoon lang geluisterd. Hij sprak over vroeger, hoe het destijds was…Dat was op vrijdagavond en zondag viel hij in coma en kwam er niet meer uit.’ De FAZ-redacteur vindt het opmerkelijk dat Lynch geen woord wijdt aan wat Fellini hem precies vertelde. Voor Lynch was dit beeld voldoende: twee mannen zitten in een ruimte, de één praat, de ander luistert. De één sterft, de ander leeft verder.

‘Als je kleine vissen wilt vangen, kun je in ondiep water blijven. Wil je de grote vis vangen, dan moet je in de diepte gaan’

Mediteren
Radio Bremen (RB) bracht het boekje vorige maand als boekentip onder de aandacht en citeert in die bijdrage de eerste zinnen uit het boek: ‘Ideeën zijn als vissen. Als je kleine vissen wilt vangen, kun je in ondiep water blijven. Wil je de grote vis vangen, dan moet je in de diepte gaan.’

Vervolgens schrijft RB dat bij de films van Lynch niet altijd duidelijk is wat hij nu precies wil uitdrukken. Zijn beelden zijn ‘bedwelmend artificieel’, niet van deze wereld, zou je denken. Maar dat is volgens Lynch ook helemaal in orde. Hij jaagt met zijn films op grote vissen door ideeën te verzamelen en die vervolgens samen te voegen.

‘Het idee is alles. Als je het idee trouw blijft, dan deelt het je alles mee.’ Dat klinkt volgens het bericht esoterisch, maar die gedachte ligt ook voor de hand als je leest dat hij zijn boek opdraagt aan Maharishi Mahesh Yogi, de grondlegger van de Transcendente Meditatie-techniek. Lynch schrijft dat hij zelf overal mediteert: op het vliegveld, tijdens het werk, minstens twee, drie keer per dag. Het zou volgens hem zijn geest verfrissen, ja, bevrijden.

In het boek staat dat hij nooit drugs heeft gebruikt, dat zou hem hebben afgeleid van de manier waarop zijn ideeën tot scenes worden, die wederom samen de complete film maken. Maar dat is volgens hem allemaal niet zo belangrijk. ‘Ik ben slechts een type uit Missoula, Montanana, die zijn ding doet en die zijn weg gaat, net als alle anderen ook.’

„Catching The Big Fish. Meditation – Kreativität – Film“
Taal: Duits (uit het Engels vertaald door Jochen Stremmel)
Uitgeverij: Alexander Verlag
168 pagina’s
ISBN 978-3-89581-380-1
14,90 € / eBook 11,99 €
Website uitgeverij

Aanvulling: In 2019 verscheen bij uitgeverij Ten Have de vertaling “Hoe vang je de grote vis?

In memoriam Ischa Meijer

Ischa Meijer 1976 (Foto: Wikipedia)

Ischa Meijer 1976 (Foto: Wikipedia)

Valentijnsdag is de geboorte- en sterfdag van Ischa Meijer. In 1943 kwam hij ter wereld, in 1995 kreeg hij op weg naar zijn koffiehuis een hartaanval en op 52-jarige leeftijd verliet de vermaarde journalist deze wereld.

In de jaren 90 luisterde ik steevast naar zijn radioprogramma’s. Tijdens mijn opleiding Tekstschrijven bekeken we klassikaal de televisie-uitzending van Een prettig gesprek waarin Theo van Gogh Ischa Meijer als gast had. Dat programma was voor ons als aanstaande tijdschriftjournalisten belangrijk, want ze golden als dé beste interviewers in die tijd. Onlangs heb ik de dvd nog aangeschaft.

Op maandag 25 oktober 1993 interviewde Rik Zaal voor het televisieprogramma Zaal over de vloer Ischa Meijer. Natuurlijk was ook cameraman Frans Bromet aanwezig, de man die voor AT5 samen met Rik Zaal bekende Amsterdammers opzocht. Een mooi fragment begint vanaf minuut 11:40. Rik Zaal: “Ik heb ontzettend het idee, het klinkt verschrikkelijk vaag en enigszins pathetisch, dat je echt vreselijk van mensen houdt.”  Ischa Meijer: “Ja, kijk, toen Paul Haenen tegen me zei van de week, die zei, ik hou van mensen, dan word ik helemaal week van binnen.”

Zaal over de vloer was één van mijn favoriete televisieprogramma’s uit de periode dat ik in Amsterdam woonde. Dat gold ook voor Een prettig gesprek. Of ik Ischa Meijer bewonder, dat weet ik niet precies. Ik dacht van wel, maar misschien was ik ook gewoon jaloers op zijn positie. Bewondering en jaloezie liggen dicht bij elkaar. Ischa Meijer vond het lastig mensen te interviewen die hij bewonderde. In de onderstaande uitzending zegt hij hierover het volgende:

“Het betekent dat je je jaloezie wilt weghouden. Zodra je dat weet, dan hoef je niet meer te bewonderen. Je moet je altijd afvragen als je iemand bewondert waarom dat zo is. Ja, ik ben zo jaloers op die man, dan kan ik hem maar beter bewonderen, dan hoef ik niet zo’n ontzettend naar gevoel te hebben. Ik heb in het verleden Carmiggelt bewonderd. Dat werd ook altijd een heel raar gesprek, omdat je zelf niet durfde te bekennen dat ik heel jaloers was op de positie die hij innam, dat hij dagelijks in de krant mocht schrijven wat ik ook zo graag wilde. Dat soort dingen.”

Een beetje Berlinale

gb“Boris sans Béatrice” heette de Berlinale film die ik zojuist in de grote zaal van het Berliner Festspiele gebouw heb gezien. Een gouden Beer wordt het volgens mij zeker niet. Het verhaal: hoofdrolspeler Boris Malinovsky is een arrogante, slechte, gevoelloze rijke directeur van enkele bedrijven. Ook met een paar scenes minder was het de regisseur gelukt om aan te tonen dat dit personage de slechterik is.

Boze Boris moet veel meer aandacht schenken aan zijn depressieve vrouw. Dat zegt een type die uit het niets opduikt. Een soort god waar de hoofdrolspeler bang voor blijkt te zijn. Volgens deze god wordt zijn vrouw beter als hij meer om haar geeft (gaap). Boris verandert niet echt en dat schept de nodige teleurstelling bij de kijkers. De andere personages komen niet echt uit de verf en op het moment dat de film eindigde dacht ik dat ze vergeten waren het tweede, doorslaggevende deel te monteren. Kortom, een gekunstelde film die mij in ieder geval niet veel deed.

Ik verheug me nu op dinsdag, op Genius. Een film die wat betreft de beschrijving en de bezetting meer belooft dan de Canadese film met boze Boris.

« Oudere berichten Recent Entries »