Een bus vol blikken
Gisteren stapte ik in lijn 2, de stadsbus vanaf station Münster. Mijn blauwe koffer met wieltjes paste net niet tussen mijn zitplaats en de stoel voor me, de plek naast me was bezet en er was boven de stoelen geen bagageruimte beschikbaar. Ik zette de koffer in het gangpad neer, zo dicht mogelijk tegen me aan. Sommige passagiers liepen zijwaarts, met ingehouden achterwerk, langs de koffer, maar dit leverde geen grote problemen op.
De dag erna stapte ik weer in lijn 2, nu richting station Münster. Het was dezelfde bus met een andere chauffeur. Ik zag dat er een 4-stoelsgroep – twee zitplaatsen tegenover elkaar – vrij was en plofte neer. Mijn koffer zette ik voor me op de grond en nam daarmee de complete beenruimte voor de zitplaats tegenover me in beslag. Op een pictogram las ik dat die plek was gecreëerd voor slecht ter been zijnde passagiers met een stok. Aangezien ik nergens een slecht ter been zijnde passagier met een stok zag, bleef ik zitten. De rit met 10 stophaltes begon. Bij iedere halte vreesde ik het ergste. Zolang de plek naast mij en de plek schuin tegenover mij nog vrij waren, was er niets aan de hand. Maar wat als die plekken bezet waren en de kantklosclub van het lokale bejaardentehuis vandaag besloot met lijn 2 ergens naartoe te gaan, wat dan?!
“Ja, wat dan, jongeman?!,” leek het door de bus te galmen.
‘Ik ben onschuldig, de plek is vrij en er zijn nog meer plekken vrij!’, dacht ik.
Maar opeens waren ze er, pijlsnel en onverwacht, ik kon ze niet meer ontwijken. De eerste blik van de dame achter me schoot door de weerspiegeling van het raam als een raket op me af. Het was een kwade blik die het duidelijk onbeschoft vond dat iemand gewoon twee zitplaatsen in beslag nam. Een schande! Aan de andere kant van het gangpad lanceerde een man van minstens 80 jaar oud een blik die ook niets te wensen overliet. Vanachter zijn krant schoot de geniepige grijsaard zijn blik met volle kracht in mijn richting. De blik van de chauffeur in zijn overzichtsspiegel was voor mij de druppel, dit hoefde ik toch niet te pikken!
Maar waren de blikken wel voor mij bedoeld? De dame achter me keek naar de prachtige jurk in de etalage van een boetiek en droomde ervan ooit in die jurk op een feestelijk bal te verschijnen, de grijsaard keek smachtend naar de dame achter me, de oude snoeperd, en de chauffeur wierp enkel uit gewoonte een blik in zijn oude, vertrouwde spiegel. Dat wist ik niet.
‘Zal ik die koffer opvreten, in m’n derrière steken of wat?!’ riep ik daarom nogal hard.
Iedereen in de bus keek mij verbaasd aan, daarna keek iedereen weer weg. Met de koffer in mijn hand stapte ik zwaar verontwaardigd richting de uitgang, een bus vol blikken achterlatend.
Lees nog een ‘oud busverhaal’ uit 1992
Blog Allard van Gent 