Blog Allard van Gent

Op het laatste moment open ik mijn autoportier en vraag aan de man naast de auto of hij niet voor mij in de plaats wil. De adrenaline schiet door mijn lichaam, ik kan geen woord uitbrengen. De man kijkt mij kwaad aan en schreeuwt dat ik als de sodemieter mijn deur dicht moet doen. “Of ik ze wel allemaal op een rijtje heb”, lees ik in een tekstballon boven zijn hoofd. Hij heeft wel iets wel van een stripfiguur, deze dikke Berlijnse man. De situatie waar ik mij in bevind heeft ook wel iets weg van een stripverhaal, alleen is het nog niet duidelijk wat voor soort stripverhaal het gaat worden. Ik ben in ieder geval niet de held die dit varkentje wel even gaat wassen. Opeens is het donker, ik zie niets meer. De man is weg, ik kan mijn auto niet meer uit. Ik bevind me in een…

Soms lees ik iets en denk „hoe is het mogelijk!“  En heel soms gaat het zo ver, dat ik denk „ dat moet ik iemand vertellen“. Die iemand, dat is de lezer van dit stukje, die ik graag een passage voorlees uit één van de vele prachtige boeken van Cees Nooteboom, de in eerste plaats toch Nederlandse dichter, die deze zomer tachtig jaar wordt. De titel van het boek: “De zucht naar het westen”. Eerste druk: 1985. En dan nu de passage.  Cees Nooteboom is in New York en schrijft:

“ In de witte ochtendzon sta ik bij het nieuwe Trade Centre en word kleiner en kleiner, tot ik gekrompen ben tot wat iemand vanaf de hoogste verdieping van mij ziet: niets. Zilver schijnend staan ze daar aan de rivier, die twee torens, alles vermalend tot een ouderwetse wereld en toch op de een of andere manier fragiel, kwetsbaar, iets…