De reis van zijn leven
“Hoe lang ben ik al onderweg?”, vraagt hij nieuwsgierig. De snelheid waarmee hij zich voortbeweegt is duizelingwekkend. Hij heeft geen benul van tijd, ziet geen hand voor ogen. Vasthouden kan hij zich niet. Een kloppend geluid nadert, klinkt zachtjes maar regelmatig. Is hij er al? Dan staat opeens alles stil. Hij voelt een behaaglijke warmte. Uitstappen kan niet, alles zit nog potdicht. “Rustig blijven, geen paniek”, kalmeert hij zichzelf. Dit lijkt wel hetzelfde station als de vorige keer, toen hij haar voor het eerst ontmoette. Toen ze zich er zo op verheugden elkaar te zien en nooit meer los wilden laten. Het was pure liefde, maar hun vreugde was van veel te korte duur.
“Un medico, mi mujer, my wife, baby, hospital, now!”
“Por aquí. Moment, señor!”
Het meisje van de receptie rent naar achteren. Twee seconden later staat ze naast ons.
“Por aquí, taxi, aqui”, roept ze en pakt mijn vriendin bij haar arm.
“Taxi, hospital, rapido!
De chauffeur weet wat hem te doen staat. We zitten op de achterbank. Hij praat met ons en ik versta geen woord. Hij klinkt bezorgd en bedoelt het vast en zeker goed. Pal voor de hoofdingang van een ziekenhuis staan we stil. De chauffeur zwaait zijn deur open en schreeuwt iets richting twee broeders die naar de auto rennen en Els te hulp schieten bij het uitstappen.
“Het komt goed, het komt goed”, roep ik. Meer woorden schieten me niet te binnen. Els wordt in een rolstoel gezet, klapdeuren vliegen open en klappen dicht. Nog meer klapdeuren, ik mag niet verder, moet wachten.
“I am the husband!”
“Please wait, señor! Everything is okay!”
Ik wacht voor een groot raam. De zon straalt tussen de palmen op de spierwitte wanden achter mij. Ik herinner me hoe Els en ik vorige week nog speculeerden dat het kind theoretisch in Spanje ter wereld zou kunnen komen. Een vakantiebaby. En nu is het zo ver. De tweede bevalling. De eerste keer was de vreugde van veel te korte duur.
De kloppende geluiden worden onregelmatig en luider. Het is haar hart. En dan voelt hij ook zijn eigen hart. Hij ziet nog niets maar voelt hoe warme vreugdetranen uit zijn samengeknepen ogen rollen. Nog steeds kan hij niet naar buiten. Nu is het echter wel oppassen geblazen. Dit is de allerlaatste overstapmogelijkheid. Voeten voelt hij, zijn voeten. Bewegen moet hij, dat weet hij nog, heel snel, nu naar voren, alles of niets…en dan is hij eruit. Het licht is fel, de omgeving luid. Hij krijst van vreugde en heeft voor de rest geen idee hoe hij zich uitdrukken moet. Hij trapt met zijn voeten in de lucht en voelt hoe zijn moeder hem oppakt, hem tegen zich aandrukt. Ze huilt, ze lacht. Om hem heen vloeien tranen, wordt gelachen, gejuicht en zelfs geklapt. Een man stormt de kamer binnen en schreeuwt van vreugde. “Cortar el cordón!”, roept een arts en iemand snijdt hem los. Het overstappen is gelukt, de reis gaat verder.
Blog Allard van Gent 