Blog Allard van Gent

Als altijd kijk ik even in mijn brievenbus, beneden in het trapportaal van dit typisch Berlijnse huis met binnenhof en zijvleugels. Hier hangen alle brievenbussen keurig op ooghoogte naast elkaar, net als bij een flat. Ik trek het deurtje van het wit metalen kastje open en schrik me rot. Mijn adem stokt, mijn hart klopt in mijn keel. Ik kan een enorme schreeuw niet meer onderdrukken. Boven mij gaat een deur open. Het is de jonge moeder op de eerste etage.
“Was ist los?!”, hoor ik haar roepen.
“Entschuldiging, niks aan de hand, alles paletti”, roep ik terug.

Feitelijk is er niks aan de hand. Mijn lichaam reageert alleen bijzonder heftig. Als ik een forse telefoon- of stroomrekening uit de brievenbus haal, dan treedt een dergelijke reactie nooit op. Het logo van de telefoon- of energiemaatschappij op de enveloppe kondigt immers al aan dat er mogelijk slecht weer op komst is. Dan vloek ik inwendig, wie niet. Dat lijkt me normaal. Maar vandaag is het anders. Alleen de aanblik van deze enveloppe, het materiaal, de kleur, het hele ”Gesammntbild” brengt deze heftige reactie teweeg.

Met de brief in mijn hand loop ik de trap op.
“Alles in Ordnung??”, vraagt de bezorgde moeder op de eerste etage nog een keertje. Ze is duidelijk geschrokken. Die rustige Nederlandse man die opeens schreeuwt alsof het huis in brand staat.
“Entschuldigung, alles OK!”, lach ik. Ze lacht voorzichtig terug, sluit heel langzaam de deur van haar woning en denkt vast en zeker “mmm, vreemd volkje, die Nederlanders” of woorden van gelijke strekking.

Op de tweede etage dringt het tot me door waarom ik zo panisch reageer. Ik herinner me dat ik als kind voor het eerst met precies dezelfde enveloppe in contact kwam. De postbode bezorgde in die tijd bij zowel mijn vader als mijn moeder – als ware trendsetters leefden ze toen al gescheiden van elkaar – precies dezelfde enveloppen. De reacties van zowel mijn vader als mijn moeder waren identiek. Er werd gescholden, geschreeuwd, stoom afgeblazen en soms vlogen er tussen de stoomdampen enkele serviesstukken door de kamer. Ik was altijd nieuwsgierig wat voor magische enveloppen dat waren.

Op de derde etage weet ik dat mijn reactie met vroeger te maken heeft, dat kan niet anders. Later wist ik natuurlijk wel wie die enveloppen stuurde. Nu ik alweer ruim twee jaar in Duitsland woon, heb ik deze enveloppe uit het oog verloren. In Duitsland krijg je van officiële instanties meestal grijsachtige enveloppen van gerecycled papier en herken je de boosdoener dus aan het logo of de naam.

Op de vierde etage draai ik de sleutel in de deur van mijn woning en scheur de blauwe enveloppe open. Opnieuw doemen herinneringen op. Misschien krijg ik wel een groot geldbedrag terug, wat ze ooit over het hoofd hebben gezien. In gedachte sta ik al bij het schap met champagneflessen in de winkel bij mij om de hoek en schenk alle klanten een glaasje in om deze dag te vieren. Of een terugvordering over het hoofd gezien. Dat kan ook. In gedachten vliegen dezelfde champagneflessen nu door mijn kamer en spatten uiteen tegen de wand. Of mijn belastingconsulent in Nederland nog dezelfde is? Ja, dat staat in de brief. Meer wil de afzender niet weten. Zo ja, staat er, dan “hoeft u niets te doen”. Dus geen geld terug, geen terugvordering, geen champagneflessen. Wat nu? Columnpje?