Blog Allard van Gent

Vaak genoeg was ik degene die bijna ontplofte. Vandaag was het aan mij om eens iemand anders te laten ontploffen. Begrijp me niet verkeerd, er was geen opzet in het spel. Of, als je het leven een spel noemt, dan was het hoogstens toeval, dat een rol speelde, hier, op U-Bahn-station in Berlijn-Kreuzberg. Toeval of niet, ik had mijn jaszakken vol gestopt met het al het muntgeld dat ik in mijn woning kon vinden. Op zoek naar iets heel anders, ik ben vergeten wat, ontdekte ik her en der munten in mijn woning. In dit land krijg je iedere eurocent terug en worden prijzen niet afgerond zoals in Nederland. Ik kende deze situatie nog van vroeger, toen de Nederlandse cent een betaalmiddel was en je in de winkels ook iedere cent afrekende. Veel huishoudens kampten destijds met het overschot aan kleingeld. In Duitsland is dat probleem nooit weggeweest. Het overschot aan Duitse centen was veranderd in een overschot aan eurocenten. De afgelopen maanden had ik de munten overal “even” neergelegd, in de fruitschaal, op de schrijftafel, onder het aanrecht, in een pennenbakje, in de wasmachine, in broekzakken en ook in de badkamer lagen talloze munten. Ik vulde de verzameling aan met het muntgeld uit mijn portemonnee en dat leverde een bedrag op, waarmee ik drie enkeltjes voor de U-Bahn kon kopen. Altijd handig om op zak te hebben, als je om wat voor reden dan ook heel snel in de U-Bahn moet springen en geen tijd hebt om een kaartje te kopen. De display van de automaat gaf het ook door mij thuis al uitgerekende bedrag aan, dat ik moest betalen voor 3 kaartjes. Bij € 7,20 begon ik met het inwerpen van de 10 cent munten. Naast mij stond een dame met zwart haar, een donsjack en een piercing in haar wenkbrauwen. Ze trappelde net niet op de grond maar voor de rest wekte ze de indruk haast te hebben. De display gaf € 5,90 aan op het moment dat ik een nieuwe lading munten uit mijn broekzak haalde. De dame keek om zich heen en begon nu toch echt te trappelen. Ik had geen zin om vanwege haar mijn transactie af te breken.

“Aan de andere kant staat ook een automaat”, vertelde ik. Het was geen leugen om van haar af te komen, ik wist dat er een automaat stond.
“Ik moet met een bankpasje betalen en dat kan alleen hier “, zei ze noch vriendelijk, noch onvriendelijk. Waarschijnlijk wist ze net als ik geen raad met de situatie. Haar metro kon elk moment uit de donkere schacht opdoemen en ik was pas bij € 3,80.
“Nog even geduld”, hoorde ik mezelf zeggen. Gek, ik had eigenlijk geen woorden voor handen en dan toch blijken er nog een paar in voorraad te zijn. Ze begon nu een beetje boos te kijken. Ik trok me er niets van aan en haalde de laatste munten uit mijn jaszak.
“Nog vijf munten”, zei ik, maar de vrouw was weg. Oh nee, daar was ze weer. Ze trappelde niet meer maar liep nu nerveus heen en weer, als een muis in een val. Hier was echter geen val te bekennen en bovendien was ze geen muis. Ze was op het verkeerde moment op de juiste plaats, dacht ik en riep ”klaar”!  Nu stond ze opeens naast me. Beiden keken we gespannen naar de plastic klep, waarachter nu een lichtje flikkerde. De machine maakte vreemde geluiden. Het kostte het apparaat duidelijk moeite om uit te rekenen hoeveel geld ik er nu ingeworpen had. Je hoorde hem rekenen.
“Dat is één”, zei ik, drukte het plastic klepje omhoog en pakte het kaartje.
“Nog twee”, riep ik en zag dat op dat moment twee metrotreinen het stationnetje binnenreden.
“Nee, nee, neeeeee!!!”, schreeuwde de vrouw met de zwarte haren en de piercing. Ze stampte woedend op de grond, sprong omhoog, viel naar beneden en sprong weer omhoog.

“Ik ben klaar”, zei ik en pakte de laatste twee kaartjes uit de automaat.
De vrouw was niet meer aanspreekbaar, ze was ontploft. Er was niets meer van haar over. Ik was de enige persoon op het uitgestorven perron. De metro’s waren alweer op weg naar de volgende bestemming. Vandaag was het gelukkig een keertje iemand anders die ontplofte en niet ik, dacht ik opgelucht en liep tevreden met mijn drie metrokaartjes naar huis.