Category Archives: Columns

Het zou verboden moeten worden

Posted on by één reactie

Er bestaat een reclame voor drop waarin de uitdrukking ‘het zou verboden moeten worden’ opduikt. Ondanks dat het een behoorlijk irritante en infantiele reclameboodschap is, beklijft hij toch. Googelt u even mee. Jawel, als eerste resultaat verschijnt de tekst over drop, gevolgd door ‘klussen, het zou verboden moeten worden’, ‘gamen, het zou verboden moeten worden’ en nog ongeveer twee miljoen andere resultaten.

Vanochtend jogde ik voor het eerst rond de Schlachtensee, een prachtig Berlijns meer dat bij mij om de hoek blijkt te liggen. Op het pad langs het water was het rustig. Ik had veel meer joggers verwacht. Bovendien zag ik weinig huppelaars; mensen in een hippe sportoutfit, die tussen de joggers door huppelen. Ze kijken nieuwsgierig om zich heen om de laatste trends in zich op te nemen en vooral ook om te zien of ze zelf wel gezien worden. Je ziet ze vooral in het Amsterdamse Vondelpark, in Hamburg aan de Alster, in New York in Central Park en in tig andere parken.

Hier langs de Schlachtensee zag ik slechts één verdwaalde huppelaarster. Zou dit verboden moeten worden? Nee, waarom? Omdat ik dit stukje met die uitdrukking begon? Dat lijkt me geen goede reden. Ik begon dit stukje om een heel andere reden. Mijn eerste joggingsensatie eindigde namelijk catastrofaal. Na 20 minuten schakelde ik terug naar een wandeltempo en genoot van de rust. ‘Is dit Berlijn, waar is iedereen?’, dacht ik en strekte uitgebreid mijn armen.

‘Héééé, man, hé!!’

Ik schrok me rot. Waar kwam die figuur opeens vandaan? En dan loopt ie ook nog met z’n kop frontaal tegen de rug van mijn hand. Hij riep nog wat in de geest van ‘kun je niet uitkijken, man.’ Ik was perplex. Kwam de man uit een boom of uit een onderaardse gang? Ik keek hem na en zag dat hij vreemde schoenen droeg. Een soort bordeelsluipers, wat verklaarde waarom je zo iemand niet hoort. Ja, dat was het moment waarop ik dacht ‘bordeelsluipers tijdens het joggen, het zou verboden moeten worden.’

(Deze tekst Verscheen eerder in dagblad De Pers)

Naar de kapper

Posted on by één reactie

shutterstock_46481776Het uitzicht dat een piloot heeft als hij een landingsbaan nadert. Dat moet u zich voorstellen bij mijn huidige haardos.  De ene keer zijn de zijstroken kort gemaaid, de andere keer lijken het eerder wilde struiken. Vandaag begonnen mijn bovenbermen al aardig op wilde struiken te lijken. Op zo’n moment doemt in de ruimte onder de bermen de vraag op: gaan we naar de kapper of niet? Waarom deze vraag in het meervoud wordt gesteld, is mij tot op de dag van vandaag een raadsel.  Ik ga immers altijd alleen naar de kapper. Een duidelijk antwoord op de vraag had ik niet. Natuurlijk, de banen kunnen wel weer eens gekortwiekt worden. Aan de andere kant waren ze nog niet zo wild gegroeid dat er zo nodig een schaar doorheen moest. De vraag speelde al enkele dagen door mijn hoofd. Ik besloot om het antwoord aan het toeval over te laten. Ik wilde vandaag sowieso Berlijn, mijn nieuwe stad, verkennen. Kwam er een kapper op mijn weg, dan zou ik naar binnen gaan, mits er geen andere klanten wachten. Een andere voorwaarde; geen moderne trendy kapper waarbij je je eerder in een ruimteschip waant dan in een kapsalon. Bermen maaien is iets dat snel en onopvallend moet gebeuren. Dus liep ik onder de heerlijke herfstzon langs bakkers, dierenspeciaalzaken, snackbars,  witgoedwinkels, kledingboetiekjes en schoenenzaken. Een kappersbezoek was niet in zicht. Aan de overkant van de straat zag ik een kapsalon. Het knipperende neon reclamebord verraadde echter dat het hier om een spaceship-achtige gelegenheid ging.  Op weg naar huis gebeurde het. Ik lette niet op en stootte pardoes tegen een bak met aanbiedingen, die de winkelier midden op de stoep had gezet. De vriendelijke verkoper kwam naar buiten gesneld en hielp me met het opruimen van de vele petten. ‘Zou u goed passen’,  zei hij en zette een donkerblauwe pet op mijn hoofd. “Rood staat u ook goed’’. Tien minuten later zat ik met een blauwe  pet op m’n hoofd en tien bontgekleurde andere petten in m’n tas in de tram naar huis. Mijn bezoek aan de kapper heb ik voor onbepaalde tijd uitgesteld.

(Deze tekst verscheen eerder in dagblad De Pers)

De Zalando man

Posted on by Plaats een reactie

Of ik ook uit de kleren ga, vroeg een kennis mij. Ik hoor dat wel vaker als ik zeg dat ik in het magazijn van kleding- en schoenengigant Zalando in Großbeeren (bij Berlijn) werk. Vanuit dit plaatsje stuur ik honderden pakketten met schoenen, ondergoed, jassen en tal van andere kledingstukken naar Engeland, Frankrijk, Italië, Zwitserland, België en Nederland. Hierdoor kom ik dagelijks in contact met Nederlandse families uit Appelscha, Apeldoorn, Utrecht, Velp, etc. etc.

Als inpakker aan de lopende band voorzie ik ieder pakketje van het aantal artikelen én mijn naam. Alle door mij ingepakte dozen dragen daarom mijn initialen AVG.

Ik zou voor de grap een Nederlands geschreven briefje mee kunnen sturen. Zoiets als ‘Veel plezier met uw aankoop wenst u de Nederlandse medewerker aan de lopende band bij Zalando’. Ik kan ook op de binnenkant van iedere doos ‘Op koers’ schrijven. Dat is de titel van mijn zojuist verschenen debuut met korte verhalen, dat dringend publiciteit nodig heeft. Immers, een beetje schrijver doet vandaag de dag op grote schaal aan marketing, dus waarom ik niet? Als die actie lukt en honderdduizenden mensen het boekje kopen, hoef ik geen dozen meer in te pakken.

Het zijn gedachten die opdoemen tijdens het eentonige werk. Zo’n gedachte wordt zo nu en dan abrupt verstoord door een Duitse stem die ‘AVG!!!’ brult. Op dat moment weet ik dat het foute boel is. Als je initialen zó luid door de fabriekshal galmen, dan wacht je een flinke uitbrander van de inpakchef. Dat staat buiten kijf. Waarom? De scanner aan het einde van de band geeft aan dat het aantal artikelen niet correspondeert met het aantal dat je hebt opgeschreven of de controleur ziet dat je helemaal geen aantal hebt genoteerd. ‘Wat is dit??!!!’, schreeuwt de inpakchef nu. Hij houdt de geopende Zalando doos pal voor mijn gezicht. ‘Koop Op koers!!’ lees ik in koeienletters op de binnenkant. Ik schreeuw, net als de Zalando man in de reclame, en word badend in het zweet wakker.

(Deze tekst verscheen eerder in dagblad De Pers)

« Oudere berichten Recent Entries »