Category Archives: Varia

De politiek heeft zijn langste tijd gehad

shutterstock_184498334Het is achteraf altijd eenvoudiger vast te stellen hoe een samenleving zich naar een ander soort samenleving ontwikkelde. Het is niet zo gemakkelijk vast te stellen dat we altijd, iedere dag, op een nieuw tijdperk afstormen, of we nu willen of niet. Het lastige is dat de verandering niet plotsklaps plaatsvindt, zoals de bekende donderslag bij heldere hemel. Dat er momenteel een verandering gaande is, daar lijken veel mensen het wel over eens te zijn.

Eind jaren ’90 verheugde ik me op het eerste paarse kabinet, enkel en alleen vanwege het feit dat links (PvdA) en rechts (VVD) een samenwerking aangingen. Al snel bleek dat de samenwerking geveinsd was, omdat beide partijen aan de macht wilden zijn. Vandaag de dag zie je hetzelfde gebeuren. Neem je het woord samenwerken serieus, dan werk je met elkaar, met vereende krachten en gemeenschappelijk aan eenzelfde taak, aldus de letterlijke betekenis. De politieke partijen lijken ook eenzelfde taak te hebben, namelijk machtsbehoud. Dat stond echter niet als prioriteit in het verkiezingsprogramma en ik vraag me af, waarom we met lede ogen moeten aanzien hoe dit absurde politieke circus telkens weer wordt opgevoerd, terwijl de wereld her en der flink in brand staat.

Ik vraag me dit af, omdat de leden van de linkse partijen en de leden van de rechtse partijen hun standpunten als dé oplossing voor een goed, gezond functionerende samenleving beschouwen. Vaak zijn het aloude linkse (grotere rol overheid in maatschappelijk leven) en rechtse (beperkte rol overheid in maatschappelijk leven) standpunten die een gezonde samenwerking onmogelijk maken.

Ik pleit voor een regering, gekozen op basis van deskundigheid

Ik pleit voor een regering, gekozen op basis van deskundigheid. Deskundigen en specialisten zijn het ook niet altijd met elkaar eens, maar door hun gedegen vakkennis kunnen ze oplossingen voordragen waar politici waarschijnlijk nooit bij stil hebben gestaan, omdat het niet bij de gedachte van de achterban past. Dat is nu nog essentieel bij het nemen van een politiek besluit. Daarnaast speelt de kans op machtsverlies een grote rol en dat zou niet zo mogen zijn. Laat het volk de beste deskundigen, de beste vakmensen kiezen die niet geïnteresseerd zijn in politieke macht, maar in een gezondere samenleving, wereldwijd. Laat de allerbeste mensen van elk vakgebied met elkaar van gedachte wisselen. Een neutrale persoon, een soort scheidsrechter, is in mijn visie de woordvoerder van Nederland. Hij of zij vertegenwoordigt de standpunten van de diverse vakgebieden, die nu nog ministeries worden genoemd.Het klinkt simpel, maar waarom zou eenvoud niet kunnen werken?

Kernpunt is dat het huidige politieke stelsel zo snel mogelijk verdwijnt. Links en rechts, dat zijn handige begrippen in het verkeer om ongelukken te voorkomen. Alfa en bèta zijn bijzonder vruchtbaar als ze elkaar aanvullen en ondersteunen. In de politiek dienen links en rechts plaats te maken voor gezond verstand en vakkennis, want daarmee kom je verder dan het krampachtig proberen een linkse of rechtse meerderheid te behouden.  Daarmee is een verandering mogelijk, een verandering waar iedereen de mond van vol heeft, maar waarbij de bereidheid risico te nemen of moed te tonen, bijvoorbeeld door het beroep van de traditionele politicus op te heffen, vaak volledig ontbreekt.

Als het huidige politieke stelsel eenmaal tot het verleden behoort, zullen ook de media een andere rol vervullen dan voorheen. Ze vliegen elkaar niet meer traditioneel getrouw in de haren, maar zijn bereid op mondiaal niveau te ageren, naar oplossingen te zoeken voor iedereen die op deze planeet leeft, door mondiaal samen te werken en grenzen en traditionele regeringsleiders te trotseren. Internet is hiervoor een ideaal hulpmiddel, dat nog veel beter ingezet kan worden dan tot nu toe.

UPDATE 9 maart 2020
Vijf jaar geleden schreef ik bovenstaand stukje. Nu is het tijd om daadwerkelijk een organisatie op poten te zetten die geen politiek bedrijft, maar wel de functies van ministeries zou kunnen overnemen. Daarom ga ik me dit jaar bezighouden met het samenstellen van een oproep om personen bij elkaar te krijgen die ervaring hebben met het op poten zetten van organisaties én wetenschappers/vakmensen die bereid zijn mee te werken deze organisatie op te bouwen.

Later meer, eerst moeten we zonder deze organisatie alles op alles te zetten om met zo min mogelijk verlies, op wat voor gebied dan ook, de huidige corona-pandemie het hoofd te bieden.

München: opening museum over nazitijd

nm1

Ansicht von Südwesten | Foto: Jens Weber

Vandaag, precies 70 jaar na de bevrijding van München door de U.S. Army, opent het NS-Dokumentationszentrum zijn deuren. Rijkelijk laat. Dat is een reactie die in enkele Duitse media opduikt. De tentoonstelling over het nationaalsocialisme gaat in op de vraag waarom uitgerekend München de bakermat voor de nazi’s werd.

Op 30 april 1945 bezetten divisies van het 7e bataljon van de U.S.Army München, de stad die Hitler elf jaar eerder de hoofdstad van de beweging noemde. München was weliswaar bevrijd van de nazi’s, maar de stad wist haar verleden tientallen jaren lang te verdringen, onder andere door slogans als ‘wereldstad met hart’. Pas in 2001 besloot het stadsbestuur een documentatiecentrum over ‘het bruine verleden’ van München te bouwen.

Vandaag is het dan zover. Het centrum staat precies op de plek van de voormalige NSDAP-centrale, het zogenaamde ‘bruine huis’ in de Brienner Straße. Schuin tegenover het centrum staat de voormalige Führerbau waar in 1938 het Münchener Abkommen (Verdrag van München) werd ondertekend. Vanaf hier breidde de NSDAP zich enorm uit. Maar al in de jaren ’20 kwam uitgerekend uit deze nobele wijk ondersteuning voor Hitler en wel van uitgever Bruckmann, van kunsthandelaar Hanfstaengl of pianofabrikant Bechstein.

Het nieuwe museum probeert de speciale omstandigheden van de stad te belichten. Die leidden uiteindelijk dat de opkomst van Hitler werd ondersteund en hier de kiem van de Nationaalsocialistische Staat ontstond. Hierbij speelden zowel het maatschappelijke klimaat van de jaren ’20 alsook prominente vertegenwoordigers een rol. Destijds werd München binnen Duitsland een vergaarbak van reactionaire en racistische krachten. Minister-president Gustav Ritter von Kahr streefde een antidemocratische ‘Ordnungszelle Bayern’ na. In die periode leerde Hitler in München zijn medestrijders zoals Heinrich Himmler, Rudolf Heß of Ernst Röhm kennen.

De oppervlakte van de tentoonstelling bedraagt 1.000 vierkante meter en is verdeeld over vier etages. Het nieuwe museum richt zich primair op het nationaalsocialisme, maar houdt zich ook bezig met de stad München gedurende die periode, de misdaden van de inwoners uit München tijdens de Tweede Wereldoorlog en de moeilijke wederopbouw tot aan het actuele rechts-extremisme. Volgens directeur Winfried Nerdinger zal in de doorlopende tentoonstelling geen enkel origineel stuk, zoals bijvoorbeeld een uniform, te zien zijn. Dat is een bewuste keuze om esthetiseringen te vermijden. In een interview met Beierse radiozender B5 zei Nerdinger duidelijk:

nm4

„Braunes Haus“, 1935 | Foto: Bayerische Staatsbibliothek/Bildarchiv (hoch aufgelöste Bilddatei auf Anfrage: presse.nsdoku@muenchen.de)

“We zijn geen gedenkplaats. Op deze plek van misdaden houden we ons bezig met de misdadigers. Iedereen zal worden geconfronteerd met zijn omgeving. Dat wat ik gisteren heb gezien, daarvan kan ik niet gewoon afscheid nemen door het in de geschiedenis te laten opgaan. Deuren dicht en afgehandeld.”

Het museum kostte in totaal 28,2 miljoen euro en werd ontworpen volgens de plannen van het Berlijnse architectenbureau Georg Scheel Wetzel. De eenvoudige, witte kubus in Bauhaus-stijl wil niet zichzelf ensceneren, maar een bewust contrapunt vormen tot de plompe gebouwen in de omgeving die uit de tijd van het nationaalsocialisme stammen.

nm3

Königsplatz, 1936 | Foto: Bayerische Staatsbibliothek/Bildarchiv (hoch aufgelöste Bilddatei auf Anfrage: presse.nsdoku@muenchen.de)

Om 13.00 uur werd het museum officieel geopend. Vanaf 16.00 uur vindt in het Amerikahaus de feestelijke plechtigheid plaats. Daarbij zullen o.a. minister-president Horst Seehofer (CSU), Charlotte Knobloch, presidente van de Israëlische cultuurgemeente München en Oberbayern en Romania Rose, voorzitter van de centrale raad van Duitse Sinti en Roma aanwezig zijn. Het museum is vanaf morgen voor het publiek geopend. Men verwacht jaarlijks circa 250.000 bezoekers.

Website museum: www.ns-dokuzentrum-muenchen.de

Bron: B5 aktuell ‘Die Eröffnungsfeier live‘

Een bus vol blikken

bus

Gisteren stapte ik in lijn 2, de stadsbus vanaf station Münster. Mijn blauwe koffer met wieltjes paste net niet tussen mijn zitplaats en de stoel voor me, de plek naast me was bezet en er was boven de stoelen geen bagageruimte beschikbaar. Ik zette de koffer in het gangpad neer, zo dicht mogelijk tegen me aan. Sommige passagiers liepen zijwaarts, met ingehouden achterwerk, langs de koffer, maar dit leverde geen grote problemen op.

De dag erna stapte ik weer in lijn 2, nu richting station Münster. Het was dezelfde bus met een andere chauffeur. Ik zag dat er een 4-stoelsgroep – twee zitplaatsen tegenover elkaar – vrij was en plofte neer. Mijn koffer zette ik voor me op de grond en nam daarmee de complete beenruimte voor de zitplaats tegenover me in beslag. Op een pictogram las ik dat die plek was gecreëerd voor slecht ter been zijnde passagiers met een stok. Aangezien ik nergens een slecht ter been zijnde passagier met een stok zag, bleef ik zitten. De rit met 10 stophaltes begon. Bij iedere halte vreesde ik het ergste. Zolang de plek naast mij en de plek schuin tegenover mij nog vrij waren, was er niets aan de hand. Maar wat als die plekken bezet waren en de kantklosclub van het lokale bejaardentehuis vandaag besloot met lijn 2 ergens naartoe te gaan, wat dan?!

“Ja, wat dan, jongeman?!,” leek het door de bus te galmen.
‘Ik ben onschuldig, de plek is vrij en er zijn nog meer plekken vrij!’, dacht ik.
Maar opeens waren ze er, pijlsnel en onverwacht, ik kon ze niet meer ontwijken. De eerste blik van de dame achter me schoot door de weerspiegeling van het raam als een raket op me af. Het was een kwade blik die het duidelijk onbeschoft vond dat iemand gewoon twee zitplaatsen in beslag nam. Een schande! Aan de andere kant van het gangpad lanceerde een man van minstens 80 jaar oud een blik die ook niets te wensen overliet. Vanachter zijn krant schoot de geniepige grijsaard zijn blik met volle kracht in mijn richting. De blik van de chauffeur in zijn overzichtsspiegel was voor mij de druppel, dit hoefde ik toch niet te pikken!

Maar waren de blikken wel voor mij bedoeld? De dame achter me keek naar de prachtige jurk in de etalage van een boetiek en droomde ervan ooit in die jurk op een feestelijk bal te verschijnen, de grijsaard keek smachtend naar de dame achter me, de oude snoeperd, en de chauffeur wierp enkel uit gewoonte een blik in zijn oude, vertrouwde spiegel. Dat wist ik niet.
‘Zal ik die koffer opvreten, in m’n derrière steken of wat?!’ riep ik daarom nogal hard.
Iedereen in de bus keek mij verbaasd aan, daarna keek iedereen weer weg. Met de koffer in mijn hand stapte ik zwaar verontwaardigd richting de uitgang, een bus vol blikken achterlatend.

Lees nog een ‘oud busverhaal’ uit 1992

« Oudere berichten Recent Entries »