Blog Allard van Gent

Vandaag stapte ik in een bijzondere trein. Het interieur van deze ICE van München naar Berlijn is vrijwel volledig uit hout opgetrokken, de armleuningen zijn met zwart leer bekleed en zowel de vloerbedekking als het goudkleurige plafond zorgen voor een warme, salonachtige sfeer. Het beste van alles; er bevinden zich meerdere 1-persoonsplekken in de coupes, meer dan in de normale ICE. Het is de derde keer in een jaar tijd dat het geluk mij ten deel valt met deze trein te reizen. Het blijkt een Metropolitan trein te zijn, die enkel tussen Berlin-Gesundbrunnen en München Hbf wordt ingezet Wie meer wil weten over de Metropolitan stuur ik graag naar deze website. Ik schrijf inmiddels verder.

Reizen in een dergelijke trein, is dat nieuws? Dat vraag ik me af. Vandaag de dag ben ik niet de enige die zich afvraagt wat nieuws is. Vrijwel dagelijks duiken op internet en in de gedrukte media journalistieke berichten op die bij de lezer de indruk wekken dat de journalist zich vandaag de dag vertwijfeld een weg door het internet baant. Zo nu en dan riekt het naar paniek in medialand, want iedereen beticht iedereen ervan geen journalistiek handwerk te bedrijven. Wat is er aan de hand? Veel journalisten schrijven als vanouds hun stukken voor de papieren editie van een krant of tijdschrift. Soms worden hun producten ook online gezet. Andere journalisten schrijven hun stukken direct voor de digitale pagina’s. De vraag of er nog wel lezers zijn voor de papieren edities is een vraag die veel journalisten zich hardop op hun blog of zelfs in de krant stellen.

Eén van hen is de Duitse Spiegel-journalist Ralf Hoppe die in het Duitse opinieweekblad zijn puberende zoon opvoert als voorbeeld van de jeugd die geen belangstelling heeft voor gedrukte media. Deze week schrijft Hoppe dat zijn inmiddels bijna volwassen zoon nu zijn lievelingsdvd-’s leent (The Godfather) en niet terugbrengt en dat hij zijn fiets inpikt, omdat hij geen zin heeft de lekke band van zijn eigen fiets te plakken. Hoppe is echter blij dat zijn zoon één ding met rust laat: de krant. “Mijn zoon raakt de kranten niet aan. Voor de rest leest hij veel en graag. Jaren geleden vrat hij zich nog met gloeiende wangen door de Harry Potter boeken, hij leest Stephen King, Michael Crichton, zelfs Shakespeare, als het per se moet; maar nooit de krant. De FAZ, de Sueddeutsche, het Hamburger Abendblatt, taz, dat is in zijn ogen allemaal oeroud, extreem uncool. Zo denkt hij en zo denken zijn vrienden.”

Zijn zoon en zijn vrienden houden zich dagelijks in de social media op, vervolgt Hoppe in zijn bijdrage. In die wereld hebben volgens hem de ‘nieuwsberichten’ geen begin en geen oorsprong. Hij sluit zijn column op prachtige wijze af met een illustratief voorbeeld uit IJsland, uit het land waar de bevolking de traditionele media vaarwel had gezegd en alleen het blog nog telde. Immers, op een blog vond je alle belangrijke beurzentips en talloze ideeën om je geld te vermeerderen. De inval van de financiële crisis riep bij de bloggende IJslandse bevolking opeens vragen op; hoe kwam die crisis tot stand, wie was de schuldige? Sommige blogs hadden het bij het rechte eind, andere blogs zaten er volkomen  naast.

Het gonsde van de geruchten dat de centrale bank van IJsland enorme hoeveelheden goud naar het buitenland wilde brengen. Alle IJslanders moesten daarom de volgende dag naar de luchthaven komen om de startbaan te blokkeren. Deze oproep deed tijdens ijzige winterdagen in het hoge noorden de ronde. De IJslanders trokken er ’s nachts gezamenlijk op uit en blokkeerden net zo dapper als zinloos anderhalve dag de startbaan. Bij de regering had niemand er zelfs in zijn of haar droom aan gedacht goudstaven ter waarde van miljarden euro’s naar het buitenland te brengen. De initiator van dit gerucht, de blogger, wie het ook moge zijn, had een grote hoeveelheid koude voeten en blaasontstekingen op zijn geweten, aldus Ralf Hoppe in de actuele Spiegel van 4 februari. Tot slot schrijft hij, dat hij niet hoopt dat hij aan dit soort onnauwkeurigheden moet wennen. “En persoonlijk zal ik ook het knisperen van de krant missen”, eindigt hij zijn betoog. Een lezerstip!