Blog Allard van Gent

Vandaag ben ik in Glonn, niet ver van München verwijderd. Een klein dorpje met twee pizzeria’s, een aantal bakkerijen, de kerk in het midden en her en der Mariebeeldjes, die je in heel Bayern vaak aantreft. Ik logeer bij een kennis,  voor wie ik vanochtend een zak aardappelen en broccoli uit de supermarkt haalde. Op weg naar de supermarkt wist ik nog niet dat ik een uur later deze column over mijn bezoek aan de Edeka-supermarkt zou schrijven. Waarom ook, er was geen enkele aanleiding. Totdat ik de enorme grote, moderne supermarkt betrad. Een kolossaal gebouw in de vorm van een enorme schoenendoos, net buiten de dorpskern gelegen. Ik bevond me direct op de juiste afdeling, namelijk Groente & Fruit. Het eerst wat me opviel was dat er geen klanten in de winkel liepen, althans, ik zag ze niet. Dat heb ik in Berlijn nog nooit meegemaakt, om wat voor tijdstip dan ook. Ik hou van supermarkten zonder klanten. In alle rust stortte ik me op de aardappels. Mijn kennis wilde „Weichkochende“ aardappels hebben en ik zag alleen zakken met „Festkochend“, „Vorwiegend Festkochend“ en „Mehligkochend“. Geen „Weichkochende“ aardappels te bekennen. Dit irriteerde mij mateloos, omdat ik niet in staat was om twee producten te kopen zoals mijn kennis ze had opgeschreven. Ook in het schap met biologische aardappels kon ik geen „Weichkochende“ piepers vinden. Op een gegeven moment hakte ik de knoop door en koos „Mehligkochende“ aardappels. Dat was in ieder geval beter dan de “Festkochende”. Gelukkig was er maar één soort broccoli. Op weg naar de kassa zag ik toch nog zo nu en dan een klant lopen. Bij de kassa laadde een vrouw voor mij haar boodschappenwagentje uit. Ik schatte haar ergens achter in de zeventig, begin tachtig. Ze bood nog aan om mij voor te laten gaan, maar dat sloeg ik in de wind met een „ik heb geen haast“. De vrouw was inmiddels voorbij de kassa en laadde de door de kassière gescande levensmiddelen in haar boodschappenwagen. Bij het netje sinaasappels ging er iets mis. De kassière stond op en haastte zich naar de groente- en fruitafdeling. Ondertussen laadde een dame achter mij haar vele boodschappen op de band en legde alles keurig achter mijn aardappels en broccoli. De oudere dame voor mij vond het super pijnlijk dat we allemaal vanwege haar netje met sinaasappels moesten wachten. Je voelde dat ze nerveus werd. De kassière kwam terug met een nieuw netje sinaasappels en scande vervolgens de laatste boodschappen. Of ik met deze kaart kan betalen, vroeg de oudere dame en hield een goudkleurig pasje omhoog. De kassière vertelde dat dit geen probleem was. Ondertussen keek ik samen met nog drie klanten achter mij naar de oudere vrouw met haar pasje. De kassière deed het pasje erin en draaide het pinapparaat naar de vrouw. Ze moest enkel op OKÉ drukken. „Moet ik geen pincode opgeven?“, vroeg de oudere vrouw. „Nee, alleen een handtekening zetten is voldoende , zei de kassière. En daarna volgde het moment, waarin ik het uitproestte van het lachen. Ik schaamde me rot, want ik ben niet de persoon die oudere dames uitlacht. Maar hier was sprake van overmacht. Ik kon er gewoon niets aan doen. Ik schoot spontaan in de lach toen ik zag dat de oudere vrouw haar hand met de balpen richting het pinapparaat bewoog en probeerde om op het display een handtekening te zetten. De kassière keek mij aan met een blik van „dit heb ook ik nog nooit meegemaakt“ en vertelde de vrouw , dat ze op de kassabon haar handtekening moest zetten en niet op het pinapparaat. Ik kreeg een rode kop, want ik kon niet ophouden met lachen en pieste bijna in mijn broek. De oudere dame zette haar handtekening en verliet verward de supermarkt. Ik rekende mijn aardappels en broccoli af en verliet met een lach op mijn gezicht de supermarkt in Glonn en dacht, dit ga ik opschrijven, nu meteen!