Category Archives: Varia

Vliegende koffie

Posted on by 4 reacties

fliegBestel je een „vliegende koffie‘, dan betaal je praktisch gezien twee kopjes koffie, maar je drinkt er maar één. De andere kop koffie gaat op de lijst met “vliegende koffie’s”. Deze al betaalde kopjes koffie kunnen worden gedronken door gasten, die eventjes wat krap bij kas zitten. Zo kan ook iemand die geen geld heeft om in een café koffie te drinken, toch een “vliegende” koffie bestellen en ontspannen de krant lezen of vrienden ontmoeten.

Het idee van de “vliegende koffie” is niet nieuw. In Napels, het Mekka van de koffie, is het idee al langere tijd een onderdeel van de stedelijke koffiecultuur. Al langer dan 100 jaar bestaat daar de “open koffie”. Iedere Napolitaan kent “sospeso”. Nu hebben de drie “Berlijners” Maik, Tim en Marcel dit concept als “vliegende koffie” in Berlijn neergezet, met als doel om het over heel Duitsland te verspreiden. Na de start in 2010 nemen vandaag de dag ook cafés uit Flensburg, Lüneburg en St. Gallen deel aan het project, waarbij solidariteit tussen café-eigenaren en de gasten centraal staat. Daarom biedt het deelnemende café de “vliegende koffie” ook voordeliger aan dan twee aparte kopjes koffie. Op die maner ondersteunt het café het project vrij naar het motto: ons café is ook toegankelijk voor mensen, die minder geld hebben. De initiatiefnemers denken daarbij vooral aan daklozen, studenten, werklozen en alle mensen die niet in staat zijn om een kop koffie in een café te drinken.

De organisatoren roepen op hun website iedereen op om dit project te ondersteunen. Wie wat kleingeld over heeft of gewoon een goede dag heeft, kan een “vliegende koffie” bestellen. Iemand die dan later in het café komt, drinkt een koffie op zijn of haar gezondheid, zonder de persoon persoonlijk te kennen. De cafés die aan het project deelnemen, zijn aan een sticker op de voordeur te herkennen. In het café zelf bevindt zich ook nog een informatiebord waarop de bezoekers de lijst met “vliegende koffie’s” kunnen bekijken. Meer informatie over dit Berlijnse project: http://www.fliegender-kaffee.com/

Toeval of niet

Posted on by Plaats een reactie

De vraag of iets, dat toevallig gebeurt, wel toeval is, wordt vaker gesteld dan ooit. Ik kan het niet laten om,hoe flauw het ook moge klinken, me dan af te vragen of dat ook geen toeval is. Voor mij was het een gelukkig toeval dat ik in een Duitse bibliotheek een boekje vond, dat voor mij tot de persoonlijke categorie bijzondere mooie boekjes behoort. Mijn verzameling bijzonder mooie boekjes is beperkt en ik was dan ook meer dan verrast om in Berlijn een bijzonder mooi Nederlandstalig boekje te vinden. Eerder vond ik al een Nederlandstalig boek van Remco Campert in deze Amerika Gedenk Bibliothek. Dat was ook een vorm van toeval maar niet echt toevallig. Ik wist namelijk al dat de bibliotheek Nederlandstalige boeken in de schappen had staan.  Evenmin was dat het geval bij een boek van Cees Nooteboom, wiens werk ik net zo bewonder als het werk van Remco Campert. Je kunt zeggen, beide schrijvers behoren tot mijn categorie favoriete schrijvers, hoewel het eigenlijk dichters zijn. Toevallig, daar gaat ie weer, ga ik in februari naar een lezing van Cees Nooteboom en toevallig vond ik laatst zijn allereerste dichtbundel „De doden zoeken een huis“ in mijn papieren chaos.

Dit stukje gaat erg op een column lijken en dus zie me nu genoodzaakt om to the point te komen, om bekend te maken welk bijzonder mooi boekje ik in de bibliotheek vond. Het boekje, dat zo licht is als een veertje en kleiner is dan een normale enveloppe, heeft in de uitgave van de bibliotheek een spierwitte omslag met twee klein geschreven namen erop, waartussen een pijltje in twee richtingen staat. Dat ziet er dan zo uit: Remco Campert ↔ Cees Nooteboom. Sla je het boekje open, dan staat op een mat witte bladzijde precies hetzelfde. De volgende twee pagina’s zijn blanco. Ik weet niet of dit met opzet is gedaan,maar ik vind het wel passen. De stilte voor de poëzie. Misschien is het ook toeval.

Ik sla om en nu wordt het spannend. Wederom beide namen, maar nu staat er een titel onder, in het Nederlands én in het Duits: Over en weer / Hin & Her. Ook de ondertitel is tweetalig: Gedichten als brieven /Gedichte als Briefe. En dan tot slot: gedichten tussen Iviers, Amsterdam en San Luis en Gedichte zwischen Iviers, Amsterdam und San Luis. Helemaal onderaan staat „Kleinheinrich“. Eerlijk gezegd wis ik niet waarom dat daar stond. Een kort Google-moment leerde  me dat dit de naam van de uitgeverij is. Heerlijk om te zien dat de uitgeverij zich enkel en alleen bescheiden met de naam onderaan op de pagina ophoudt. Toeval?

En dan sla ik weer een pagina om en beland midden in het eerste gedicht van Remco Campert aan Cees Nooteboom. Ik lees het nog niet, omdat ik nu al zie dat het erg mooi is. Ik wacht op een mooi moment om volop te genieten van een briefwisseling in gedichten tussen twee grootmeesters. Daarna kan ik het boekje nog eens helemaal in het Duits lezen, want van ieder gedicht staat op de rechterbladzijde een vertaling naar het Duits, gemaakt door Ard Posthuma. Dit is wederom een grootmeester op het gebied van vertalen. Hij vertaalde niet alleen veel gedichten van Cees Nooteboom naar het Duits, ook werken van onder andere Martinus Nijhoff, Gerrit Kouwenaar en Jan Jacob Slauerhoff verschenen door zijn toedoen in de Duitse taal. Dat juist hij de briefwisseling tussen de dichters vertaalde, dat lijkt me geen toeval.

Koffie op de Kochtstrasse

Posted on by Plaats een reactie

Foto0112Vorige week stond ik op het perron van U-Bahnstation Kochtstrasse. Natuurlijk liepen hier veel toeristen rond, die zojuist Checkpoint Charlie hadden bewonderd of er naar op weg waren. Ik ken de situatie nog uit Mallorca, waar ik 10 jaar van mijn leven heb doorgebracht. Ook daar kwam ik iedere dag wel meerdere toeristen tegen. Niet op weg naar Checkpoint Charlie, maar op weg naar het strand, de typisch Spaanse markt of een restaurant om  een menu del dia uit te proberen. Je herkende de toeristen aan de huurauto, die minimaal drie rondjes over de rotonde reed, met achter het stuur een zwetende bestuurder en naast hem een hysterische vrouw met een landkaart in haar hand. Daar dacht ik aan op het perron van station Kochtstrasse, totdat ik door een koffieautomaat uit mijn gedachtenwereld werd gehaald. Sinds wanneer stond er een koffieautomaat op een U-Bahnstation? Ik kende de kiosk die je overal tegenkwam. Ik herinnerde me, dat ik vorig jaar een koffieautomaat op een S-Bahn station zocht maar niet vond. Sindsdien was ik van mening, op de U- en S-Bahnstations in Berlijn staan geen koffieautomaten. Dat vertelde ik ook aan mensen die uit Nederland bij mij op bezoek kwamen, net zoals ik op Mallorca vertelde dat het eiland niet over campings beschikt. Dat is ook zo. Aarzelend liep ik op de koffieautomaat af. Zal ik een foto ervan nemen, dacht ik. Ik twijfelde want wie maakt er nu een foto van een koffieautomaat? Aan de andere kant liepen hier toeristen  rond die alles wat los en vast zat fotografeerden. Dus nam ik mijn telefoon uit  de binnenzak van mijn jas, zocht de camerafunctie en schoot de eerste foto. Ik speelde de toerist die ineens iets zag wat hij perse moest vastleggen. Ik fotografeerde ook het bord met de naam van het station, zoals het een echte toerist betaamt. Om erachter te komen of er in Berlijn nog meer koffieautomaten op perrons staan, zou ik alle stations moeten controleren. Dat ga ik niet doen. Mocht iemand dit lezen en denken “wat een onzin, in Berlijn staan meerdere koffieautomaten op stations, namelijk op….”, dan is een reactie altijd welkom.

« Oudere berichten Recent Entries »