Blog Allard van Gent

‘” Wat zullen we morgenochtend eens onder de eieren schuiven? “ De opmerking valt direct voor het schap met eieren. Het is dinsdagochtend 11.00 uur. De maker van de opmerking is een jongeman van een jaar of twintig. Hij is samen met een generatiegenoot, waarschijnlijk zijn broer of maatje. Zijn woorden konden mij niet ontgaan. Ik stond immers op nog geen halve meter afstand. Het overkomt me wel vaker dat ik in een supermarkt informatie opvang die ik niet wil horen. “Deze wijn drinken we altijd als we met onze caravan in de Provence staan. Dat is zeker al 20 jaar zo.”

Hoe komt het toch dat ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat veel van deze supermarktse opmerkingen juist bedoeld zijn voor de onschuldige passant, die niets vermoedend met zijn boodschappenkarretje langs schuift? De persoon voor wie de opmerking is bedoeld, blijkt niets anders dan een excuus om iedereen te laten weten dat je naar Frankrijk op vakantie gaat of dat je graag iets lekkers onder je ei schuift. Het is twitteren met de onschuldige “followers” in de supermarkt. De jongeman moest ook gewoon twitteren. Bij het verkondigen van zijn boodschap keek hij opvallend onopvallend wie er in zijn buurt stond. Tja, vandaag was ik dus de klos. Gezien het volume van zijn opmerking kon ik niet meer doen alsof ik niks gehoord had. Ik keek de jongeman aan en zag hem samen met de andere jongeman aan een keukentafel zitten, tegenover een met lege bier- en wijnflessen bezaaid aanrecht. Een beslagen ruit van de keukendeur en het gepruttel van eieren in de koekenpan. Dat zag ik.

Ik knikte kort om aan te geven dat de supermarktse opmerking zijn doel had bereikt. Voltreffer. Ik wist nu waarom ze zich richting de vleeswaren begaven. Aan mij waren ze geen uitleg meer schuldig. Morgenochtend staat er een uitsmijter op het menu, dat staat buiten kijf. Het is alleen nog de vraag wat de heren onder de eieren schuiven. Ik besloot om het antwoord niet af te wachten en haastte mij naar kassa vijf.

Het gebeurde in de trein van Praag naar Berlijn. Het had ook in de trein van Amsterdam naar Parijs of van Groningen naar Maastricht kunnen gebeuren. Maar het gebeurde tussen de Tsjechische en de Duitse hoofdstad. Zondag, druk. Gelukkig had ik gereserveerd. Langzaam verliet de trein het Praagse station. Of de plaats naast mij nog vrij is, hoorde ik een man in gebroken Engels vragen. Ik antwoordde ‘yes’, want in dergelijke situaties is het vrij onbeleefd eerst eens flink na te denken of je de zitplaats naast je wel wilt afstaan. De man zei “ fine” en plofte neer. Ik rook zijn geur van alcohol en van dagen of misschien wel weken ongewassen kleding. Kortom, de man stonk. En daarmee was nog niet alles gezegd. De man stonk behoorlijk, meer dan een uur in de wind, ik schat wel heel veel uren. Nadat we het laatste station in Tsjechië verlieten, wist ik dat de man tot aan het volgende station in Dresden naast me bleef zitten. In de Saksische hoofdstad stapte hij gelukkig op, maar zijn geur nam hij niet mee, die bleef achter in de bekleding van de stoel naast me. En ja, daar kwamen ze al, de nieuwe passagiers. Een vriendelijk ogende dame wilde naast mij  plaatsnemen, maar bedacht zich op het laatste moment. Daarna kwam  een opgewekte man langs en vroeg nog ‘Ist dieser  Platz noch frei’? ‘ ‘Ja’, knikte ik. Hij boog zich al richting de stoel maar besloot op het allerlaatste moment verder te lopen. Ik voelde me op zijn zachtst gezegd nogal ongemakkelijk. De blikken van de volgende kandidaten voor een plaats naast mij spraken boekdelen; wat een smeerlap, zo, die stinkt zeg, wat een meur, hier ga ik dus echt niet zitten.” De wagon raakte voller en voller en uiteindelijk zat er een oudere vrouw naast me. Heel voorzichtig keek ik opzij. De dame hield een zakdoek tegen haar neus gedrukt en keek de andere kant op. Tussen Dresden en Berlijn kwam de conducteur nog langs. Ik wilde mijn kaartje uit m’n tas halen maar de man keek mij met een vies gezicht aan. ‘Gut so’ zei hij en liep snel verder. Dat gebeurde er in de trein van Praag naar Berlijn.  Het had ook in de trein van Amsterdam naar Parijs of van Groningen naar Maastricht kunnen gebeuren.