Wapper de flap, dit lijkt wel The Truman Show

Posted on by Plaats een reactie
House from The Truman Show film. Foto: Jakesilb14 (https://commons.wikimedia.org/w/index.php?title=User:Jakesilb14&action=edit&redlink=1)

Als ik het kantoor verlaat en in de overdekte fietsenstalling sta, begint het net als vanochtend opeens weer te regenen. Ik haal het regenpak uit mijn rugzak en trek het aan. Vervolgens ga ik op weg naar huis. Onderweg is het donker, fietsers in korte broek en T-shirt racen alsof de duivel ze op de hielen zit en worden zeiknat. Op de stoepen sieren groepen toeristen met paraplu’s het straatbeeld. Het is volop zomer en ruim vijfentwintig graden. Onder mijn regenpak transpireer ik door de inspanning, maar mijn broek en T-shirt worden niet echt nat. Het is drie uur in de middag en erg donker. Straatlantaarns floepen aan. Het begint nu ook te onweren.

Corona neemt ook weer toe, vertelde mijn collega me vanochtend. Op flink wat afdelingen stijgt dan ook het aantal ziekmeldingen. Met die gedachte in dit noodweer denk ik opeens, wapper de flap, dit lijkt wel heel erg op The Truman Show. Zouden de bedenkers van die film door dit soort situaties op het idee zijn gekomen het verhaal voor de film te bedenken? Nog meer regen, hoor ik iemand in een studio zeggen. Een assistent drukt op de knop “Nog meer regen” en ik fiets sneller. En Corona weer activeren, luidt de stem van de regisseur. Een assistent drukt op de knop “Meer Corona”. Nog meer oorlogen, vraagt de assistent. De regisseur ziet dat ik aan de Gaza-oorlog denk en dat er ook beelden van de Russisch-Oekraïense Oorlog op mijn netvlies zijn gebrand. Momenteel voldoende oorlog, roept hij. Ik trap flink door en verheug me erop strak thuis te zijn en een warme kop thee te drinken, hoewel het volop zomer is en een koele frisdrank meer op zijn plaats is.

Een auto toetert, ik fiets door een diepe plas water en denk “Wapper de flap, dit is The Truman Show anno 2024”. Lachend kijk ik naar boven en hoor weer dat stemmetje van de regisseur uit de studio: “Hij heeft het in de gaten en lacht naar ons.” Dan hoor ik de assistent zeggen, “maar hij weet toch niet waar we zijn?”. Daarna is het stil. Verbinding verbroken. Zo kan de fantasie dus met iemand op de loop gaan en ontstaan complottheorieën, denk ik, zwaai in de camera en fiets naar huis.

Deze tekst staat ook op metronieuws.nl

150 schrijvers op het Berlijns literatuurfestival

Posted on by Plaats een reactie

Ongeveer 150 schrijvers uit 50 landen nemen in september deel aan de 24e editie van het Berlijns literatuurfestival onder het motto “Strange New World”. Op het programma van het festival staan alleen al 23 boekpremières, waarbij nieuw werk van de betreffende auteurs voor het eerst aan het publiek wordt gepresenteerd.

Onder de aangekondigde auteurs bevinden zich Rachel Cusk, Olivia Laing, Mithu Sanyal, Aleida Assmann, Ben Okri, Paul Lynch en Elif Shafak (“Mijn Turkije is zo dood als mijn grootmoeder“).

Barley en de Maizière discussiëren over de AfD

Er is een discussie-evenement gepland met de titel “Wat helpt tegen de AfD?” met onder andere EU-parlementslid en SPD-politica Katarina Barley, Katja Kipping van de politieke partij Die Linke en voormalig minister van Binnenlandse Zaken Thomas de Maizière. De discussieronde vindt iets meer dan een week na de deelstaatverkiezingen in Thüringen en Saksen plaats.

De tijdgeest vangen in literatuur

De Nigeriaanse schrijver, dichter en docent literatuur Helon Habila ziet het motto als het literair vastleggen van de tijdgeest tussen pandemie, oorlogen en klimaatverandering. Habila woont in Amerika en heeft als Curator in Residence 15 evenementen voor het festival georganiseerd.

Het team onder leiding van festivaldirecteur Lavinia Frey nam vijf speerpunten in het programma op. Dit zijn onderwerpen als “Collectieve trauma’s en geweldservaringen”, “Israël, Palestina en Duitsland”, “LGBTIQ+“, “Milieu en klimaat” en “Vrijheid en mensenrechten”.

Boek als cadeau

Het onderdeel “Junges Programm” voor jongeren vindt van 9 tot 18 september plaats. Er nemen 16 schrijvers en illustratoren uit twaalf landen deel waaronder Joke van Leeuwen uit Nederland. De workshops die worden aangeboden zijn voor het eerst gratis en alle deelnemers krijgen bovendien een boek cadeau.

Nederlandse schrijvers

Dit jaar zijn er drie Nederlandse schrijvers van de partij, te weten Ananda Serné, Yorick Goldewijk en Koke van Leeuwen.

Ik ben hier!

Joke van Leeuwen (© Querido)
Joke van Leeuwen (© Querido)

Joke van Leeuwen treedt op tijdens een workshop met de titel “Joke van Leeuwen: Ich bin hier!” in boekwinkel Krumulus. Zoals de naam al doet vermoeden staat de workshop geheel in het teken van de vertaling van het boek “Ik ben hier!” door vertaalster Hanni Ehlers.

De workshop is in het Duits en al compleet uitverkocht. Vorige maand schreef Fridtjof Küchemann in de Frankfurter Allgemeine Zeitung een lovende recensie over het boek met de titel “Wenn das Wasser kommt“. Joke van Leeuwen won de Gouden Griffel en de Gouden Penseel (tweemaal), de Woutertje Pieterseprijs (tweemaal), de Gouden Uil, de Theo Thijssenprijs en de Constantijn Huygensprijs en de AKO Literatuurprijs.

Dit jaar opent de Frans-Rwandese schrijfster Beata Umubyeyi Mairesse het festival. Twee jaar geleden was het de beurt aan David Van Reybrouck:

Bekijk hier het complete programma.

Stemmen op zondag

Posted on by Plaats een reactie

bt“Waarom stemmen jullie bij de verkiezingen niet op zondag?” Dit was de simpele vraag van een Duitse vriendin. Ik kon de vraag niet zo 1-2-3 beantwoorden. Zondag is natuurlijk een logische dag, omdat dan de meeste mensen niet hoeven te werken. Je kunt op je gemak naar het stemlokaal wandelen om daar in alle rust je stem uit te brengen. Onderweg drink je nog ergens een kop koffie en denk je na over de standpunten van de verschillende partijen of je stapt na het uitbrengen van de stem nog ergens binnen om na te genieten van de zojuist gedane goede daad. Zondag is bij uitstek de dag om te stemmen. Daarom zijn de verkiezingsdagen in bijvoorbeeld België, Duitsland en Frankrijk ook altijd op een zondag. Waarom was het in Nederland ook alweer niet op een zondag?

Ik moest diep in mijn geheugen graven. Was het niet vanwege de kerk, vanwege christelijke partijen die er tegen waren?
“Vanwege de kerk”, antwoordde ik haar. Ze keek me aan en voelde zich duidelijk in de maling genomen.
“Vanwege de kerk?”, vroeg ze spottend. Ik voelde dat mijn antwoord niet echt logisch klonk. In het vooruitstrevende Nederland stemt men niet op zondag vanwege de kerk?
“Momentje”, zei ik en surfte op mijn smartphone naar Google. Het onderwerp kwam een paar jaar geleden ter sprake in verband met plannen voor één Europese verkiezingsdag voor de EU-verkiezingen. In vrijwel alle Nederlandse media duikt hetzelfde zinnetje uit een ANP bericht op: Stemmen op zondag stuit in Nederland doorgaans op bezwaren van christelijke partijen. Dus toch.

Maar hoe zit dat dan met de christelijke partijen in bijvoorbeeld Duitsland, waar de grootste christelijke partij CDU zelfs aan de macht is?
“Nou?”,  vroeg de vriendin nieuwsgierig. “Blijf je erbij dat het met de kerk te maken heeft?”
Haar nieuwsgierige toon was omgeslagen in een lacherige toon. Ze geloofde me niet. Ik dacht na. Ik kom uit een land waar euthanasie bespreekbaar is, het gebruik van softdrugs oogluikend wordt toegestaan en waar op tweede Paasdag de snelwegen rondom de IKEA-filialen dichtslibben. In dat land kan er niet op zondag gestemd worden. Ik ben haar nog steeds een geloofwaardig antwoord schuldig.

Trouw, 2009: Stemmen op zondag stuit in Nederland doorgaans op bezwaren van christelijke partijen
Het Parool, 2009: Stemmen op zondag stuit in Nederland doorgaans op bezwaren van christelijke partijen

« Oudere berichten Recent Entries »