Tag Archives: Berlijn

Een praatje houden in Berlijn

lbbHet komt geregeld voor dat ik iemand ontmoet en met deze persoon een praatje houd. Een praatje houden is niet altijd even gemakkelijk, omdat je bij dit soort gesprekken de achtergronden van je gesprekspartner niet kent. Afgelopen week hield ik bijvoorbeeld een praatje met een buurvrouw, waarvan ik alleen weet dat het een vrouw is die in hetzelfde huis woont als ik.

Tijdens een boottochtje op de Schermützelsee ontmoette ik afgelopen zaterdag twee oudere dames uit Berlijn – ik moet trouwens voorzichtig zijn met de term „oudere, omdat ik ook geen 18 meer ben – en ook met deze dames hield ik een praatje. Tijdens het houden van praatjes duiken vaak dezelfde onderwerpen op. Zowel mijn buurvrouw als de dames op de boot vertelden over hun vakanties in Nederland, waar anders. De dame op de boot sprak bewonderende  woorden over Delft en Rotterdam, de buurvrouw was helemaal weg van Callantsoog. En… de Nederlanders zijn zo losjes, ze zijn altijd vriendelijk. Natuurlijk vertel ik dan dat ik die Berlijnse grote mond wel aardig vind, de zogenaamde Berliner Schnauze.

Na deze complimentenronde komt de gemene deler op tafel: Berlijn. Praat je over Berlijn, dan kom je gewoon niet om het nieuwe vliegveld heen. Iedereen hier vindt het namelijk absoluut absurd dat op een nog niet in gebruik genomen vliegveld 24 uur per dag alle lampen branden. De officiële oorzaak: er is geen schakelaar om de lampen uit te doen. Is dat een grap? Nee, dat is geen grap. Eerst werd officieel beweerd dat het licht nodig was voor de mensen die er dag en nacht werkten, maar dat bleek dus een leugentje om de pijnlijke waarheid niet aan het licht te laten komen. Daar komt nog bij dat ook de airco dagelijks volop draait. Volgens weekblad SPIEGEL is deze bouwplaats dan ook met name door het energieverbruik de duurste bouwplaats van heel Duitsland en wordt er meer energie verbruikt dan bij luchthaven Tegel, die volop in gebruik is. De maandelijkse kosten van de nog te bouwen luchthaven bedragen circa 20 miljoen euro per maand, aldus SPIEGEL.

Tja, soms is het dus lachen, gieren, brullen tijdens het houden van een praatje. Ook de lege metrotrein komt geheid aan bod tijdens het houden van een praatje. Sinds de geplande opening van de luchthaven, dat was oktober 2011, rijdt er dagelijks over een traject van 8 kilometer een lege metro (S-Bahn) van het station van luchthaven Schönefeld naar de toekomstige luchthaven en weer terug. Waarom? De metro moet het ondergrondse station van de toekomstige luchthaven van de nodige lucht voorzien. Bovendien moeten de wissels in beweging blijven. Daarnaast rijdt er zo’n tien keer per dag een lege regionale trein over het traject. Grof geschat bedragen de kosten circa 2 miljoen euro per maand, aldus een bericht in de Duitse Tagesspiegel. De Duitse Spoorwegen (DB) wil die kosten later op de nieuwe luchthaven verhalen.  Bekijk hier een korte bijdrage (03:19) van de MDR over de beruchte “spooktrein”

“Nu we het toch over het vliegveld hebben”. Dat is een veelgebruikte zin tijdens het houden van een praatje. En dan volgt wederom een bizar verhaal, ik kan er niets aan doen. Nadat al meerdere pogingen zijn gestrand om het nieuwe vliegveld in gebruik te nemen, is het project nu in handen van Hartmut Mehdorn. Wie? Een korte uitleg: deze man staat erom bekend dat hij de afgelopen jaren de Duitse Spoorwegen compleet naar de Filistijnen heeft geholpen. In 2009 eisten bij enquêtes 75% van de ondervraagden zijn aftreden. De man deed echt van alles verkeerd en haalde zich de woede op de hals van vrijwel alle inwoners in Duitsland. Op Wikipedia vind je bij zijn naam een hele lijst, het is te veel om op te noemen.

In Berlijn zorgde hij er onder andere voor dat de intercity’s niet meer op Bahhof Zoo stoppen. Op dat besluit kreeg hij veel kritiek. In 2009 kwam aan het licht dat hij jaren lang in het geheim e-mails van het personeel bij de Deutsche Bahn liet controleren om fraude tegen te gaan. Na die affaire zegde de Duitse regering het vertrouwen in Mehdorn op en bood hij zelf zijn ontslag aan.

Ja, en sinds maart van dit jaar staat  uitgerekend deze man dus aan het roer van de nieuwe luchthaven Berlin Brandenburg. Kortom, hier vind je altijd wel een onderwerp om over te praten,. Daarmee rond ik deze spoedcursus “Een praatje houden in Berlijn “ af.

Een dag met een beloning

Zonnig Buckow

Zonnig Buckow

Deze zaterdagochtend haal ik geld uit de ene automaat en stop vervolgens mijn pasje in een andere automaat, de terminal voor de bankafschriften. In Duitsland is het gebruikelijk dat je die bij de bank door een automaat laat uitprinten. Had ik dit maar niet gedaan!!

Er verschijnt een zandloper op het beeldscherm die oneindig lang zand laat lopen. De terminal maakt bovendien vreemde geluiden, alsof hij de hik heeft. Ik sta erbij en kijk ernaar. Wat nu? Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Mijn Duitse pinpas is opeens weg. Zodra er even geen mensen zijn geef ik een bescheiden maar toch krachtige trap tegen het apparaat zoals vroeger tegen de flipperkast in ’t dorstig Hart, een kroeg in Utrecht. Je kreeg een vrij spel of hij sloeg op tilt. Deze machine slaat noch op tilt noch krijg ik een vrij spel. De digitale zandloper blijft zand strooien.

Tijd voor nog meer actie. Ik zie een rij telefoonnummers op de wand, waaronder het nummer van de klantenservice en automatenstoring. Mijn telefoon ligt thuis, dat past bij deze ochtend. Dan spurt ik uit de bank, op weg naar mijn woning, een minuut of tien lopen. Thuis gooi ik mijn telefoon en een kopie van mijn contract met de bank in mijn tas en spring daarna in de auto. Ik wil zo snel mogelijk weer terug. Bij binnenkomst in het filiaal zie ik dat de automaat het gewoon weer doet, geen zandloper meer. Mijn pas is echter nergens te bekennen. Bellen!

Een man naast me steekt zijn bankpas in de voorheen kapotte automaat. Ik zeg niks en wil zien of het aan mijn pas ligt of aan de automaat. Aan de automaat dus.
„Had ik ook, die automaat is kapot of misschien is er diefstal in het spel“, zeg ik.
De man, een goedgeklede 40-plusser met Berlijns accent, kijkt me verbaasd en geïrriteerd aan.
„Had je dat verdomme niet eerder kunnen zeggen? Ik ga over een uur op vakantie.“
„Maar de automaat deed het toch? Ik dacht, hij is misschien weer gemaakt.“
Hier heeft hij geen antwoord op. Ondertussen spreek ik met de helpdesk. Nee, er komt vandaag niemand langs om mijn pas eruit te halen, vertelt de dame.
„Maar ik heb dringend geld nodig“, lieg ik, want ik heb al geld opgenomen. Het is een leugentje om mijn pas terug te krijgen.
„Met legitimatie kunt u bij Alex geld van de Sparkasse halen“, vertelt ze.
Ik ben dermate ingeburgerd dat ik niet meer vraag wie Alex is maar weet dat hiermee de Alexanderplatz wordt bedoeld. Ik heb geen zin om Alex te bezoeken en dat hoeft ook niet. Er zit niets anders op dan op maandag naar de bank te gaan en mijn pas op te halen. Wel laat ik telefonisch voor de zekerheid mijn bankpas blokkeren, je weet maar nooit. De man die op vakantie wil leen ik als “Wiedergutmachung” mijn pen, zodat hij handmatig geld kan overmaken. De terminal voor de bankafschriften is namelijk ook een terminal om geld mee over te maken. Online banking is hier nog niet zo populair als in Nederland.

Na gedane bankzaken wil ik snel naar Buckow, omdat het schitterend weer is. Het plaatsje kwam ik op het spoor door op Google maps een digitaal pijltje in de omgeving van Berlijn te gooien. Eenmaal op weg leidt mijn navigatieappartaat me via Kottbusser Tor, Schlesisches Tor over de Oberbaumbrücke richting Frankfurter Tor. Een compleet nieuwe route om de stad uit te rijden en zeer de moeite waard. Via de Frankfurter Allee rij ik richting Marzahn, maar dan opeens gaat het mis en niet zo’n beetje ook!

Alt Friedrichsfelde heet de straat waar de tweede catastrofe van de dag opdoemt. Ik sta opeens in een enorme file. Daar had ik net zo min op gerekend als op het verdwijnen van de bankpas. Het klokje in mijn auto geeft aan dat het al later is dan de geplande aankomsttijd in Buckow. Vandaag is duidelijk de hoeveelgeduldhebjijopzaterdagochtendbijmooiweerdag.

De gedachte dat alle mensen in de file net zo balen als ik geeft me enige troost. Uiteindelijk blijkt het kruispunt Alt-Biesdorf/Köpenicker Strasse de grote boosdoener. Bij deze wegverperring is bijna geen weg meer over en worden vijf rijstroken tot één smalle rijstrook gereduceerd. Na nog tig andere wegversperringen, een bekend Berlijns verschijnsel, laat ik de stad achter me en rij de prachtige natuur tegemoet. Alles kan nu alleen nog maar beter worden.

En dat wordt het ook. Ruim voldoende parkeerplaatsen bij aankomst in Buckow, gratis bovendien. Tijdens een korte verkenning van het pittoreske centrum ben ik getuige van een aandoenlijk tafereel in de Lindenstrasse en loop ik even later op blote voeten door een beekje. Na een koffie en Apfelschorle zit ik in een oude boot naast twee Berlijnse dames en vaar samen met een norse kapitein over een groot meer. Een uur later rij ik weer naar huis, om hier morgen weer terug te keren. Dan huur ik een roeiboot en ga hier heerlijk zwemmen.

Buckow is liefde op het eerste gezicht. Een kuurstadje zonder seniorenluchtje, om het maar zo uit te drukken. Het plaatsje is mij welgezind, want tijdens het verblijf was mijn auto niet afgesloten. Mijn navigatieapparaat lag uitnodigend op de bijrijdersstoel. Dat was geen test, dat was dom. Maar het navigatieapparaat lag er nog, net als de radio. Dit kon niets anders zijn dan een mooie beloning voor mijn hoeveelgeduldhebjijopzaterdagochtendbijmooiweerdag!

Lieve wandelaar! In de glazen potjes en flessen vind je enkel onkruid. Kijk maar, hoe mooi het is. Als er iets bij zit wat je mooi vindt, neemt het dan mee en verheúg je dan, want het zijn allemaal "neem-me-mee-vazen". Jouw Rosalinde (hartje)

Lieve wandelaar! In de glazen potjes en flessen vind je enkel onkruid. Kijk maar, hoe mooi het is. Als er iets bij zit wat je mooi vindt, neemt het dan mee en verheúg je dan, want het zijn allemaal “neem-me-mee-vazen”. Jouw Rosalinde (hartje)

"Neem-me-mee-potje"

“Neem-me-mee-potje”

De aloude Kneipp-methode wil ik met die hitte wel eens uitproberen.

De aloude Kneipp-methode wil ik met die hitte wel eens uitproberen.

Heerlijk, helder...water

Heerlijk, helder…water

"Voor waterwandelaars afgesloten wateroppervlak"

“Voor waterwandelaars afgesloten wateroppervlak”

Heerlijke, verfrissende wandeling

Heerlijke, verfrissende wandeling

Tot slot een boottochtje

Tot slot een boottochtje

en het toekomstige vakantiehuisje bekijken

en het toekomstige vakantiehuisje bekijken

"Neem-me-mee-vazen"

“Neem-me-mee-vazen”

Werken in de buitenlucht (1)

tem1Test, test. Het is dinsdag 9 juli, half zes in de middag, tijd voor deel één van het testproject “Werken in de buitenlucht”.

Zet ik in mijn woning alle ramen open, dan is het met de huidige zomerse temperaturen goed uit te houden. Toch lokt de zon. Ik weet dat ze pas tegen een uur of zeven ’s avonds een blik in mijn kamer werpt en dat is rijkelijk laat. Vandaar mijn spontane besluit om ergens in de buitenlucht te – vlieg, wilt u a.ub. ergens anders heen gaan, dank u – werken. De nieuwe plek moet ik eerst testen op bruikbaarheid. Ik bevind me op de oude Berlijnse luchthaven Tempelhof, hier 10 minuten lopen vandaan. Natuurlijk zit ik niet op het hete asfalt van een landingsbaan maar op een stuk gras tegenover een barbecueveldje. Ik ben hier niet alleen. Continue zoemen hier heel veel – wat heb ik nou gezegd, gggrr! – vliegen rond, een hoeveelheid die je eerder aantreft op paarden- en/of koeienvijgen,  – hé, nu is het genoeg! – maar ik ruik niets.

Nu al weet ik dat dit niet de ideale werkplek is. Naast de insecten is het vooral de zon zelf die mij nu parten speelt. Ik zit in de kleermakerszit voor mijn laptop en gebruik mijn eigen lichaam als schaduw. Dat betekent dat ik sterk voorovergebogen moet zitten om te kunnen zien wat ik schrijf. Dat hou ik niet lang vol.

17:45 uur. De meeste mensen zitten waarschijnlijk op hun werk of houden elders vakantie. Het is hier erg rustig. Op het barbecueveldje tel ik slechts vier barbecues. Oeps, een lieveheersbeestje. Aai, liggend schrijven lukt niet. Shit, weer geen schaduw. Wel een mooi uitzicht op de beroemde Fernsehturm, die mij zegt dat ik me in magisch Berlijn bevind.

Wat is die magie van Berlijn? Talloze mensen probeerden die magie op de één of andere manier vast te leggen. Het lukte altijd net niet. Waarom? Omdat magie zich eenvoudigweg niet laat vastleggen. Dat is juist het mooie van magie. Je kunt de Fernsehturm laten zien, de quadriga op de  Brandenburger Tor of de zakenman die bij Curry36 in een curryworst bijt, de magie ontbreekt. Berlijn als stedelijk Gesamtkunstwerk, dat komt in de buurt van de genoemde magie.

Een tafeltje zou wel handig zijn om te schrijven. Oh, wat is het verlangen naar een woning met een tuin of een balkon opeens groot. Hoewel , als ik een woning met een tuin of een balkon zou hebben, dan zou ik nooit op het idee komen om met een laptop naar Tempelhof te lopen in een poging om daar te werken. Bovendien zou niemand kunnen lezen hoe het is om tussen de vliegen en lieveheersbeestjes een column te schrijven. Wat ben ik toch blij dat ik in een woning zonder balkon of tuin woon.

Wordt vervolgd, uiteraard live vanaf een zonnig vliegveld Tempelhof!

« Oudere berichten Recent Entries »